Είσοδος
MENU

Φυσική: Κρούσεις_1

Να επιλέξετε τις σωστές απαντήσεις στις ερωτήσεις που ακολουθούν.

Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Ένα σύστημα δύο σωμάτων έχει μηδενική ορμή. Αυτό σημαίνει ότι:
2. Δύο σώματα Α και Β, με μάζες \[m\] και \[3m\] αντίστοιχα, βρίσκονται ακίνητα πάνω σε λείο οριζόντιο επίπεδο. Δίνουμε στο σώμα Α αρχική ταχύτητα έτσι ώστε να κινηθεί προς τη θετική φορά και να συγκρουστεί κεντρικά και ελαστικά με το ακίνητο σώμα Β. Η αλγεβρική τιμή της ταχύτητας του σώματος Β μετά την κρούση είναι:
3. Μια δύναμη \[15\, Ν\] ασκείται σε ένα αντικείμενο, ανατολικά, για \[3\, s\]. Ποια θα είναι η μεταβολή της ορμής του αντικειμένου;
4. Η αρχή διατήρησης της ορμής:
5. Μια μικρή σφαίρα μάζας \[m_2\] συγκρούεται μετωπικά και ελαστικά με ακίνητη μικρή σφαίρα μάζας \[m_1\]. Μετά την κρούση οι σφαίρες κινούνται με αντίθετες ταχύτητες. Ο λόγος των μαζών \[\frac{m_1}{m_2}\] των δυο σφαιρών είναι
6. Ένα βλήμα μάζας \[3m\] κινείται οριζόντια με ταχύτητα \[\vec{υ}\] όταν ξαφνικά εκρήγνυται και διασπάται σε δύο κομμάτια το ένα με μάζα \[m\] που κινείται με ταχύτητα \[4\vec{υ}\] και το άλλο με μάζα \[2m\]. Η ταχύτητα με την οποία κινείται το δεύτερο κομμάτι μάζας \[2m\] είναι
7. Ένα φορτηγό με μάζα \[Μ\] και ταχύτητα \[υ\] και ένα επιβατηγό αυτοκίνητο με μάζα \[m_1 =\frac M4\] και ταχύτητα \[υ_1=2υ\] κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις πάνω σε οριζόντιο μονόδρομο, πλησιάζοντας το ένα το άλλο. Τα οχήματα συγκρούονται μετωπικά και πλαστικά δημιουργώντας συσσωμάτωμα. Η συνολική ορμή \[p\] του συσσωματώματος αμέσως μετά την κρούση, έχει μέτρο
8. Ο Πάνος πυροβολεί με ένα τουφέκι. Το τουφέκι ανακρούει από την εκπυρσοκρότηση της σφαίρας γιατί:
9. Η συνισταμένη δύναμη που ασκείται σε ένα υλικό σημείο ισούται με:
10. Η ανελαστική κρούση μεταξύ δύο σφαιρών:
11. Δύο σώματα \[Σ_1\] και \[Σ_2\] με μάζες \[m_1=3m_2\] αντίστοιχα κινούνται σε λείο οριζόντιο επίπεδο και κάποια στιγμή συγκρούονται πλαστικά, με αποτέλεσμα το συσσωμάτωμα που δημιουργείται να παραμένει ακίνητο. Για τις ταχύτητες των σωμάτων πριν την κρούση ισχύει:
12. Ένα αντικείμενο φέρεται σε ηρεμία με την επίδραση μιας σταθερής δύναμης. Ποιος άλλος παράγοντας εκτός της μάζας και της ταχύτητας του αντικειμένου πρέπει να σας είναι γνωστά για να προσδιορίσετε το μέτρο μιας σταθερής δύναμης αντίθετης με την ταχύτητα που απαιτείται για να σταματήσει το αντικείμενο;
13. Ένα συμπαγές σώμα κινείται με κάποια ταχύτητα και όταν πέσει πάνω σε έναν ακλόνητο τοίχο και ενσωματωθεί σε αυτόν, η παραγόμενη θερμότητα είναι \[Q\]. Αν το ίδιο σώμα προσκρούσει στον ίδιο τοίχο με τη μισή ταχύτητα, τότε η θερμική ενέργεια που θα απελευθερωθεί θα είναι
14. Σε μια κρούση μεταξύ δύο σωμάτων η μεταβολή της κινητικής ενέργειας του ενός σώματος είναι αντίθετη της μεταβολής της κινητικής ενέργειας του άλλου:
15. Σ’ ένα μονωμένο σύστημα δύο σωμάτων (Α) και (Β):
16. Στην οριζόντια βολή ενός σώματος, ο ρυθμός μεταβολής της ορμής του σώματος ισούται με:
17. Η αρχή διατήρησης της ορμής για ένα σύστημα δύο σωμάτων ισχύει:
18. Σφαίρα που κινείται κατακόρυφα με φορά προς τα πάνω, διασπάται σε \[2\] τμήματα και αμέσως μετά το ένα από αυτά κινείται με φορά προς τα κάτω. Το άλλο τμήμα:
19. Σε αρχικά ακίνητο σώμα μάζας \[m\] ασκείται δύναμη \[F\] για χρόνο \[Δt\] και αποκτά ταχύτητα \[v=10\; \frac{m}{s}\]. Αν ασκηθεί η ίδια δύναμη για τον ίδιο χρόνο σε σώμα μάζας \[2m\] τότε θα αποκτήσει ταχύτητα:
20. Κατά την πλαστική κρούση:
21. Στην ανελαστική κρούση μεταξύ δύο σφαιρών διατηρείται:
22. Δυο σώματα συγκρούονται έκκεντρα όταν:
23. Σε μια πλαστική κρούση δύο σωμάτων:
24. Σε ένα σύστημα σωμάτων, η συνισταμένη των εξωτερικών δυνάμεων είναι:
25. Η ορμή ενός σώματος:
26. Σφαίρα μάζας \[1\; kg\] αφήνεται να πέσει από κάποιο ύψος και φτάνει στο έδαφος με ταχύτητα μέτρου \[v= 4\frac{m}{s}\] ενώ αναπηδά με ταχύτητα μέτρου \[v'=1 \frac{m}{s}\]. Το μέτρο της μεταβολής της ορμής του είναι:
27. Σε μια ελαστική κρούση δεν διατηρείται:
28. Σε κάθε κεντρική κρούση διατηρείται:
29. Σε κάθε κρούση δύο σφαιρών ισχύει:
30. Στο εργαστήριο φυσικών επιστημών, οι μαθητές μελετούν τη σχέση της αρχικής ορμής μίας μεταλλικής σφαίρας που εκτελεί οριζόντια βολή και της οριζόντιας μετατόπισής της τη στιγμή που φτάνει στο δάπεδο. Το πείραμα επαναλαμβάνεται πολλές φορές για βολές με διαφορετική αρχική ταχύτητα, που πραγματοποιούνται πάντα από το ίδιο ύψος από την επιφάνεια του δαπέδου. Το συμπέρασμα στο οποίο οδηγήθηκαν οι μαθητές μετά την επεξεργασία των μετρήσεων τους ήταν, ότι

Χημεία: Περιοδικός Πίνακας

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Η κατανομή των τεσσάρων ηλεκτρονίων στα ατομικά τροχιακά της στιβάδας L του ατόμου του άνθρακα στη θεμελιώδη κατάσταση είναι:
2. Το στοιχείο με το μικρότερο ατομικό αριθμό το οποίο ανήκει στον τομέα d του Περιοδικού Πίνακα είναι:
3. Τα στοιχεία με δομή εξωτερικής στιβάδας \[ns^{2}\], \[np^{6}\] και είναι συνολικά:
4. Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές αντιστοιχεί στη δομή της θεμελιώδους κατάστασης του ατόμου του σκανδίου \[(_{21}Sc)\]:
5. Κατά τη μετάπτωση του ηλεκτρονίου στο άτομο του υδρογόνου από τη στιβάδα Μ στη στιβάδα Κ εκπέμπεται ακτινοβολία συχνότητας \[f_{1}\], από την Μ στην L εκπέμπεται ακτινοβολία συχνότητας \[f_{2}\], ενώ από την L στην Κ εκπέμπεται ακτινοβολία συχνότητας \[f_{3}\]. Μεταξύ των τριών αυτών συχνοτήτων ισχύει η σχέση
6. Το στοιχείο με ηλεκτρονιακή δομή [Ar] \[3d^{10} 4s^{2} 4p^{5}\] ανήκει:
7. Το κάθε ατομικό τροχιακό καταλαμβάνεται από:
8. Η υποστιβάδα 2p μπορεί να περιέχει:
9. Τα φωτόνια έχουν διαστάσεις :
10. Τα ατομικά τροχιακά 2s και 3s διαφέρουν:
11. Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές αντιστοιχεί σε ένα ουδέτερο άτομο φθορίου \[(_{9}F)\] σε θεμελιώδη κατάσταση;
12. Η δεύτερη περίοδος του Περιοδικού Πίνακα περιλαμβάνει οκτώ στοιχεία.
13. Στη θεμελιώδη του κατάσταση το άτομο του υδρογόνου χαρακτηρίζεται από την ελάχιστη ενέργεια.
14. Ποια είναι σωστή ηλεκτρονιακή δόμηση του ατόμου του \[_{26}Fe\] στη θεμελιώδη του κατάσταση;
15. Το ηλεκτρόνιο συμπεριφέρεται και ως κύμα μόνο όταν κινείται.
16. Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές ανταποκρίνεται στη θεμελιώδη κατάσταση του \[_{28}Ni\];
17. Κατά τη μετάπτωση του ηλεκτρονίου στο άτομο του υδρογόνου από τη στιβάδα Μ στη στιβάδα L εκπέμπεται ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία ορισμένης συχνότητας.
18. Η ενέργεια ιοντισμού του \[_{19}Κ\] είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη του \[_{3}Li\].
19. Τα ατομικά τροχιακά 2s και 2p του ατόμου του υδρογόνου έχουν:
20. Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές αντιστοιχεί σε άτομο \[_{9}F\] σε διεγερμένη κατάσταση;

Χημεία: Χημική Ισορροπία

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζει τη χημική ισορροπία: \[CO_{(g)} + H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[CO_{2(g)} + H_{2(g)}\] είναι:
2. Σε κενό δοχείο εισάγουµε, σε ορισµένη θερµοκρασία, ισοµοριακές ποσότητες \[Ν_{2}\] και \[Ο_{2}\], οπότε αποκαθίσταται τελικά η ισορροπία: \[N_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2NO_{(g)}\]Αν αυξήσουµε τον όγκο του δοχείου, η απόδοση της αντίδρασης:
3. Η αύξηση της πίεσης με ελάττωση του όγκου του δοχείου στο οποίο έχει αποκατασταθεί η ισορροπία \[N_{2(g)} + 3H_{2(g)}\] ⇄ \[2NH_{3(g)}\], οδηγεί σε αύξηση της ποσότητας των \[N_2\], \[H_2\] και της \[ΝΗ_3\]
4. Σε ένα δοχείο σταθερού όγκου που περιέχει άνθρακα, εισάγεται CO2 και το σύστηµα θερµαίνεται στους \[θ_{1}^{ο}C\], οπότε αποκαθίσταται η ισορροπία: \[C_{(s)} + CO_{2(g)}\] ⇄ \[2CO_{(g)}\], ∆Η > 0.Αν αυξήσουµε τη θερµοκρασία του συστήµατος, η απόδοση της παραγωγής του CO:
5. Σε ένα δοχείο σταθερού όγκου έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: \[3Fe_{(s)} + 4H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[Fe_{3}O_{4(s)} + 4H_{2(g)}\] , ∆Η < 0. Αν αυξήσουµε τη θερµοκρασία του συστήµατος, ο συνολικός αριθµός των mol των αερίων:
6. Από τα στοιχεία Κ (Ζ = 19), Ti (Z = 22), Cu (Z = 29) και As (Z = 33) ανήκουν στα στοιχεία μεταπτώσεως:
7. Η έκφραση της σταθεράς ισορροπίας για την αμφίδρομη αντίδραση \[ICl_{3(s)}\] ⇄ \[ICl_{(ℓ)} + Cl_{2(g)}\], είναι:
8. Εισάγονται ίσα mol A και Β σε δοχείο όγκου V και γίνεται η αμφίδρομη αντίδραση: \[Α_{(g)} + 2B_(g)\] ⇄ \[Γ_(g)\] . Τι θα ισχύει οπωσδήποτε στη χημική ισορροπία;
9. Σε κενό δοχείο στους \[θ^{ο}C\] στο οποίο υπάρχει περίσσεια C εισάγεται ποσότητα \[Ο_2\] και γίνεται η αμφίδρομη αντίδραση: \[C_(s) + O_{2(g)}\] ⇄ \[CO_{2(g)}\] με Kc=1 Η απόδοση της αντίδρασης θα είναι:
10. Οι μονάδες της σταθεράς ισορροπίας για την αμφίδρομη αντίδραση \[2A_{(g)}\] ⇄ \[B_{(ℓ)}\], είναι:
11. Σε ένα δοχείο σταθερού όγκου που περιέχει άνθρακα, εισάγεται \[CO_{2}\] και το σύστηµα θερµαίνεται στους \[{θ_1}^\circ\], οπότε αποκαθίσταται η ισορροπία: \[C_{(s)} + CO_{2(g)}\] ⇄ \[2CO_{(g)}\], ∆Η > 0.Αν αυξήσουµε την πίεση ελαττώνοντας τον όγκο του δοχείου η απόδοση παραγωγής του CO:
12. Η αύξηση της απόδοσης της αντίδρασης: \[Ν_{2(g)} + 3Η_{2(g)}\] ⇄ \[2ΝH_{3(g)}\], ΔΗ < 0, γίνεται με:
13. Σε ένα δοχείο έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: \[N_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2NO_{(g)}\] στους \[θ^{ο}C\] και πίεση 30atm. ∆ιατηρώντας τη θερµοκρασία σταθερή διπλασιάζουµε τον όγκο του δοχείου. Μετά την αποκατάσταση της χηµικής ισορροπίας η πίεση Ρτελ στο δοχείο, θα είναι:
14. Δύο από τους παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν τη χημική ισορροπία: \[C_{(s)} + H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[CO_{(g)} + H_{2(g)}\] είναι:
15. Σε κενό δοχείο εισάγονται 1 mol \[Ν_2\] και 2 mol \[O_2\] τα οποία αντιδρούν στους \[θ^{ο}C\] σύμφωνα με τη χημική εξίσωση: \[Ν_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2ΝΟ_{(g)}\].

Για τον αριθμό n των mol του ΝΟ που θα υπάρχουν στο δοχείο μετά την αποκατάσταση της χημικής ισορροπίας θα ισχύει:

16. Σε κενό δοχείο εισάγεται ορισµένη ποσότητα της ένωσης Α, η οποία, αρχίζει να µετατρέπεται στην ένωση Β υπό σταθερή θερµοκρασία. Το διάγραµµα παριστάνει τις συγκεντρώσεις των ενώσεων Α και Β σε συνάρτηση µε το χρόνο. Η χηµική εξίσωση της αντίδρασης που πραγµατοποιήθηκε είναι:

                        

17. Ισομοριακές ποσότητες των σωμάτων Α και Β αντιδρούν σύμφωνα με τη χημική εξίσωση: \[Α_{(g)} + 3Β_{(g)}\] ⇄ \[2Γ_{(g)}\]. Ποια από τις παρακάτω σχέσεις ισχύει κάθε χρονική στιγμή;
18. Μια χημική αντίδραση είναι αμφίδρομη όταν:
19. Σε κενό δοχείο όγκου V σε θερμοκρασία θ εισάγουμε 1mol αερίου Α και 1mol αερίου Β οπότε γίνεται η αντίδραση \[Α_{(g)} + B_{(g)}\] ⇄ \[Γ_{(g)}\] με απόδοση 60% . Σε άλλο κενό δοχείο όγκου V στην ίδια θερμοκρασία εισάγουμε 1 mol του Α και 2mol του Β. Η νέα απόδοση της αντίδρασης θα είναι:
20. Ο βαθµός διάσπασης του \[CaCO_3\] προς \[CaΟ\] και \[CO_2\] σύµφωνα µε την ενδόθερµη αντίδραση \[CaCO_{3(s)}\] ⇄ \[CaO_(s) + CO_{2(g)}\] αυξάνεται, όταν η διάσπαση γίνεται σε υψηλή θερµοκρασία και σε χαµηλή πίεση

ΣΤΕ Οξειδοαναγωγή

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Ο αριθμός οξείδωσης ενός ιόντος, ισούται:
2. Στις ομοιοπολικές ενώσεις ο αριθμός οξείδωσης κάθε ατόμου ισούται με:
3. Το Cl στην ένωση ΗCl, έχει αρνητικό αριθμό οξείδωσης, διότι:
4. Στο μόριο \[Cl_2\] το κάθε άτομο του \[Cl\] έχει αριθμό οξείδωσης μηδέν (0), διότι:
5. Ο αριθμός οξείδωσης του Η μπορεί να πάρει τις τιμές:
6. Ο αριθμός οξείδωσης του Ο μπορεί να πάρει τις τιμές:
7. Στις ενώσεις \[{H_2}{SO_4}\], \[H_2O_2\], \[O_2\] και \[OF_2\], το οξυγόνο εμφανίζεται με τους αριθμούς οξείδωσης:
8. Στις χημικές ουσίες \[N_2\], \[NO\], \[HNO_2\], \[NO_2\] και \[HNO_3\], το άζωτο εμφανίζεται με τους αριθμούς οξείδωσης:
9. Στο διχρωμικό ιόν \[{(Cr_2}{O_7}^-2)\], ο αριθμός οξείδωσης του χρωμίου \[(Cr)\] είναι ίσος με:
10. Ο αριθμός οξείδωσης του οξυγόνου στις χημικές ενώσεις \[CO_2\], \[H_2O_2\] και \[OF_2\] είναι αντίστοιχα:
11. Σε ποια από τις παρακάτω ενώσεις ο αριθμός οξείδωσης του άνθρακα \[(C)\] είναι μηδέν;
12. Στις ενώσεις \[CH_4\], \[CH_3Cl\], \[CH_2Cl_2\], \[CO\] και \[CO_2\], ο άνθρακας \[(C)\] εμφανίζεται με τους αριθμούς οξείδωσης:
13. Ο Α.Ο. του δεύτερου ατόμου \[C\] στην ανθρακική αλυσίδα της ένωσης \[C_3H_8\] (προπάνιο) είναι:
14. Ο Α.Ο. του \[C\] στην ένωση \[CH_3NH_2\] (μεθυλαμίνη) είναι:
15. Ποια από τις παρακάτω αντιδράσεις δεν είναι οξειδοαναγωγική;
16. Η αντίδραση \[H_2S\]→\[H_2\] + \[S\] :
17. Η αντίδραση ενός στοιχείου Σ µε το υδρογόνο είναι:
18. Από τις παρακάτω αντιδράσεις:\[H_2\] + \[Cl_2\] → \[2HCl\] (I)
\[CaCO_3\] → \[CaO\] + \[CO_2\] (II)
\[KClO_3\] → \[KCl\] + 3/2 \[O_2\] (III)
\[NaOH\] + \[CO_2\] → \[NaHCO_3\] (IV)

είναι αντιδράσεις οξειδοαναγωγής μόνο οι:

19. Δίνονται οι παρακάτω αντιδράσεις.(1) \[Zn\] + \[2HCl\] → \[ZnCl_2\] + \[H_2\]
(2) \[2NaOH\] + \[H_2SO_4\] + \[2H_2O\]
(3) \[2Na\] + \[2H_2O\] → \[2NaOH\] + \[H_2\]
(4) \[CaCO_3\] → \[CaO\] + \[CO_2\]

Από αυτές, οξειδοαναγωγικές είναι:

20. Δίνεται η αντίδραση: \[2KClO_3\] → \[2KCl\] + \[3O_2\]. Η αντίδραση αυτή χαρακτηρίζεται ως:
21. Για την αντίδραση \[N_2\] + \[3H_2\] → \[2NH_3\] ισχύει ότι:
22. Στην αντίδραση \[Cl_2\] + \[H_2O\] ⟶ \[HCl\] + \[HClO\], τα άτομα του \[Cl_2\]:
23. Δίνονται οι αντιδράσεις:(1) \[Ca\] + 1/2 \[O_2\] → \[CaO\]
(2) \[Ca\] + \[H_2\] → \[CaH_2\]
(3) \[Ca\] + \[Cl_2\] → \[CaCl_2\]
(4) \[Ca\] + \[S\] → \[CaS\]
To \[Ca\] οξειδώνεται στις περιπτώσεις:
24. Κατά το σχηµατισµό µιας ιοντικής χηµικής ένωσης από τα συστατικά της στοιχεία:
25. Στην αντίδραση \[2Cu\] + \[O_2\] → \[2CuO\] : ο χαλκός:
26. Στην αντίδραση \[2Cu\] + \[O_2\] → \[2CuO\] : το οξυγόνο:
27. Από τις παρακάτω αντιδράσεις:\[CH_2\]=\[CH_2\] + \[H_2\] → \[CH_3CH_3\]  (I)
\[H_2\] + \[Cl_2\] → \[2HCl\] (II)
\[H_2\] + \[2Na\] → \[2NaH\] (III)

το \[H_2\] δρα σαν οξειδωτικό:

28. Από τις παρακάτω αντιδράσεις:\[SO_2\] + \[2KOH\] → \[{K_2}{SO_3}\] + \[H_2O\] (I)
\[SO_2\] + \[2H_2S\] → \[3S\] + \[2H_2O\] (II)
\[SO_2\] + \[2HNO_3\] → \[2NO_2\] + \[H_2SO_4\] (III)

το \[SO_2\] δρα σαν οξειδωτικό:

29. Το \[N\] εµφανίζει τους αριθµούς οξείδωσης: -3, 0, +2, +3, +4 και +5. Από τις ενώσεις \[HNO_3\], \[NO_2\] και \[NH_3\] µπορεί να δράσουν σαν οξειδωτικά:
30. Το \[S\] εμφανίζει τους αριθμούς οξείδωσης: -2, 0, +4 και +6. Από τις ενώσεις \[{H_2}{SO_4}\], \[SO_2\] και \[H_2S\] μπορεί να δράσουν σαν αναγωγικά:
31. Στην αντίδραση \[2H_2\] + \[O_2\] → \[2H_2O\]:
32. Τα άτομα του \[P\] στην αντίδραση \[P_4\] + \[3NaOH\] + \[3H_2O\] → \[PH_3\] + \[3{NaH_2}{PO_2}\]
33. Στα παρακάτω μόρια ο \[C\] έχει Α.Ο.=0 στο:
34. Στα παρακάτω μόρια ή πολυατομικά ιόντα το \[Cl\] έχει Α.Ο. +1 στο:
35. Τα χρωμικά ιόντα \[{CrO_4}^-2\] παρουσία οξέος μετατρέπονται σε διχρωμικά \[{Cr_2}{O_7}^-2\]. Ο Α.Ο. του \[Cr\] μεταβάλλεται κατά:
36. Στην αντίδραση \[MnO_2\] + \[4HCl\] → \[MnCl_2\] + \[Cl_2\] + \[2H_2O\] σαν οξειδωτικό σώμα δρα:
37. Στη χημική αντίδραση: \[C(s)\]+\[O_2(g)\] → \[CO_2(g)\]
38. Δίνεται η ένωση γλυκερόλη (1,2,3-προπανοτριόλη), η οποία αποτελεί την πρώτη ύλη για την παρασκευή του εκρηκτικού νιτρογλυκερίνη.
Ποια από τις παρακάτω εικόνες απεικονίζει τους αριθμούς οξείδωσης που αντιστοιχούν στα άτομα άνθρακα α και β;
 
39. Δίνεται η παρακάτω ένωση:

O αριθμός οξείδωσης του C που φέρει την καρβονυλομάδα είναι:

40. Όλες οι χημικές αντιδράσεις είναι οξειδοαναγωγικές.
41. Στην αντίδραση: \[Ca\] + \[H_2\] → \[CaH_2\], το \[H_2\] δρα ως αναγωγικό.
42. Στην αντίδραση: \[SO_2\] + \[2H_2S\] → \[3S\] + \[2H_2O\], το \[SO_2\] είναι το οξειδωτικό και το \[H_2S\] το αναγωγικό.
43. Αν η χαμηλότερη τιμή του Α.Ο. του \[N\] είναι -3, τότε η \[NH_3\] δε µπορεί να δράσει σαν οξειδωτικό σώμα.
44. Ο αριθμός οξείδωσης του οξυγόνου είναι πάντα -2.
45. Ο αριθµός οξείδωσης του υδρογόνου είναι -1 ή 0 ή +1.
46. Κατά την αναγωγή του \[Cl_2\] από το \[H_2\] τα δύο άτοµα του χλωρίου προσλαµβάνουν δύο ηλεκτρόνια και µετατρέπονται σε ιόντα \[Cl\] .
47. Σε κάθε αντίδραση οξειδοαναγωγής η συνολική αύξηση του αριθµού οξείδωσης του στοιχείου που οξειδώνεται είναι ίση µε τη συνολική ελάττωση του αριθµού οξείδωσης του στοιχείου που ανάγεται.
48. Το οξυγόνο είναι το μόνο οξειδωτικό στοιχείο.
49. Το υδρογόνο είναι το μόνο αναγωγικό στοιχείο.
50. Τα μέταλλα εμφανίζουν μόνο αναγωγικό χαρακτήρα.
51. Το \[F_2\] είναι το ισχυρότερο οξειδωτικό στοιχείο.
52. Οι ενώσεις \[HNO_3\], \[{H_2}{SO_4}\], \[KMnO_4\] και \[{K_2}{Cr_2}{O_7}\] είναι οξειδωτικά και οι ενώσεις \[NH_3\], \[H_2S\] και \[KCl\] είναι αναγωγικά.
53. Οι ενώσεις \[SO_2\] και \[{H_2}{O_2}\] συμπεριφέρονται άλλοτε σαν οξειδωτικά και άλλοτε σαν αναγωγικά.
54. Το αναγωγικό στοιχείο της αναγωγικής ουσίας ανεβαίνει τη σκάλα της οξειδοαναγωγής.
55. Τα μέταλλα δρουν αναγωγικά.
56. Στην παρακάτω χημική εξίσωση το ανιόν ιωδίου είναι το οξειδωτικό σώμα.
57. Από τις παρακάτω χημικές εξισώσεις σωστή είναι η (i)(i) \[3P\] + \[5HNO_3\] → \[{3H_3}{PO_4}\] + \[5NO\] + \[2H_2O\]
(ii) \[3P\] + \[5HNO_3\] + \[2H_2O\]  → \[{3H_2}{PO_4}\] + \[5NO\]
58. Ο μόνος λόγος που το \[{H_2}{SO_4}\] δρα ως οξειδωτικό είναι επειδή περιέχει το \[S\] με τον μέγιστο αριθμό οξείδωσής του.
59. Στο \[H_2\] το \[S\] εμφανίζεται με τον ελάχιστο αριθμό οξείδωσης, οπότε σε μια οξειδοαναγωγική αντίδραση το \[H_2S\] συμπεριφέρεται πάντα ως αναγωγικό.
60. Στις διάφορες οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις που συμμετέχει, το \[SO_2\] συμπεριφέρεται άλλοτε ως οξειδωτικό και άλλοτε ως αναγωγικό, γιατί έχει ενδιάμεσο αριθμό οξείδωσης.
61. Το \[SO_2\] δρα πάντα είτε ως οξειδωτικό είτε ως αναγωγικό, δηλαδή συμμετέχει μόνο σε οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις.
62. Το φθόριο στις ενώσεις του έχει πάντα αριθμό οξείδωσης -1.
63. Ο αριθμός οξείδωσης του άνθρακα στην ένωση \[CH_3OH\] είναι -2.
64. Το \[KMnO_4\] μπορεί να δράσει τόσο ως οξειδωτικό όσο και ως αναγωγικό, ανάλογα με τις συνθήκες.
65. Η αντίδραση \[NH_3\] + \[HCl\] → \[NH_4Cl\] είναι αντίδραση οξειδοαναγωγής.
66. Στην αντίδραση \[H_2S\] + \[Mg\]→\[MgS\] +\[H_2\] το \[Mg\] είναι το οξειδωτικό σώμα.
67. Το νάτριο έχει πάντα αριθμό οξείδωσης +1 στις ενώσεις του.
68. Στο \[{H_2}{O_2}\] \[(H - O - O - H)\] το οξυγόνο εμφανίζει αριθμό οξείδωσης -1.
69. Στην αντίδραση \[SO_2\] + \[2HNO_3\] → \[{H_2}{SO_4}\] + \[2NO_2\] το άζωτο ανάγεται.
70. Η αντίδραση \[Fe\]+ \[HCl\] → \[FeCl_2\] + \[H_2\] είναι οξειδοαναγωγική.
71. Σε μια εξώθερμη αντίδραση η ενέργεια του χημικού συστήματος μειώνεται.
72. Σε μια εξώθερμη αντίδραση ισχύει ΔΗ > 0.
73. Από τη θερμοχημική εξίσωση: \[ 2CO (g) + O_2 (g) → 2CO_2 (g) \] ,ΔΗ=-568 kJ συμπεραίνουμε ότι όταν καίγεται 1 mol CO παράγονται:
74. Από τη θερμοχημική εξίσωση: \[ Ν_2 (g) + 3Η_2 (g) → 2ΝΗ_3 (g) + 22 kcal \] προκύπτει ότι:
75. Σε κάθε ενδόθερμη αντίδραση ισχύει ότι:
76. Πρότυπη ενθαλπία αντίδρασης (\[ ΔΗ^ο \]) είναι η μεταβολή της ενθαλπίας όταν:
77. Δίνονται οι αντιδράσεις:\[ C (g) + O_2  (g) → CO_2 (g) , ΔΗ_1 \]
\[ C (g) + \frac{1}{2} O_2 (g) → CO (g), ΔΗ_2 \]
\[ CΟ (g) +\frac{1}{2} O_2 (g) → CO_2 (g), ΔΗ \]

Για τις ενθαλπίες των αντιδράσεων αυτών ισχύει:

78. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Όταν σχηματίζεται 1mol H2O παράγεται θερμότητα ίση με 68kcal
79. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]

Όταν αντιδρούν 2g H2 παράγεται θερμότητα ίση με 136kcal

80. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η αντίδραση: \[ H_2 O (g) → H_2 (g) + \frac{1}{2} O_2 (g) \] έχει ΔΗ= + 58kcal
81. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η αντίδραση σχηματισμού του H2O είναι εξώθερμη αντίδραση
82. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η ΔΗ της αντίδρασης αυτής εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση του H2O
83. Κατά την πλήρη καύση 8 g CH4 ελευθερώνονται 445 kJ, όταν όλες οι ουσίες που συμμετέχουν στην αντίδραση βρίσκονται σε πρότυπη κατάσταση. Ποια είναι η σωστή θερμοχημική εξίσωση για την καύση του CH4;
84. Όλες οι αντιδράσεις καύσης:
85. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ Η_2 (g) + \frac{1}{2} Ο_2 (g) → Η_2 Ο (l) , ΔΗ_o =-242kJ \]

Όταν αντιδράσει πλήρως 1mol Ο2 με Η2 σε πρότυπη κατάσταση, το ποσό θερμότητας που παράγεται είναι ίσο με:

86. Όταν καίγονται 2,24L \[ CH_3 OH \] μετρημένα σε STP, παράγεται θερμότητα ίση με 73kJ.

Η θερμοχημική εξίσωση καύσης της \[ CH_3 OH \] είναι:

 

87. Η παρατηρούμενη διαφορά στις ΔΗ των παρακάτω αντιδράσεων:\[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] \[\to\] \[2H_2O (l)\] , \[ΔΗ^0\] = \[-512kJ\]
\[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] \[\to\] \[2H_2O (g)\] ,\[ΔΗ^0\] = \[-464kJ\]
88. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[H_2 (g)\] + \[1/2O_2 (g)\] \[\to\] \[H_2O (l)\] , \[ΔΗ^0\] = \[-256kJ\].Η πρότυπη ενθαλπία \[(ΔΗ^0)\] της αντίδρασης: \[2H_2O (l)\] \[\to\] \[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] είναι:
89. Η αντίδραση: \[2Α (g)\] + \[Β (g)\] \[\to\] \[3Γ (g)\] + \[Δ (g)\] έχει \[Εa=400kJ\], ενώ η αντίστροφή της έχει \[Εa΄=300kJ\].A. Η αρχική αντίδραση είναι εξώθερμη ή ενδόθερμη;


B. Να βρεθεί η ΔΗ της αρχικής αντίδρασης.
90. Σε μια εξώθερμη αντίδραση η ενέργεια του χημικού συστήματος μειώνεται.
91. Σε μια εξώθερμη αντίδραση ισχύει \[ΔΗ>0\].
92. Η μεταβολή ενθαλπίας ισούται πάντα με το απορροφούμενο ή εκλυόμενο ποσό θερμότητας Q.
93. Ενθαλπία και θερμότητα είναι το ίδιο μέγεθος.
94. Οι καύσεις είναι πάντα εξώθερμες αντιδράσεις.
95. Από μία ενδόθερμη αντίδραση παράγεται ενέργεια υπό μορφή θερμότητας.
96. Η ενθαλπία αντίδρασης εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση των σωμάτων που συμμετέχουν σε αυτήν.
97. Αν \[1,6g\] \[CH_4\] όταν καίγονται πλήρως παράγουν θερμότητα \[21,2kcal\], τότε όταν καίγεται \[1mol\] \[CH_4\] παράγει θερμότητα ίση με \[212kcal\].
98. Μία αντίδραση χαρακτηρίζεται εξώθερμη όταν \[ΔΗ < 0\].
99. Οι αντιδράσεις που ελευθερώνουν ενέργεια υπό τη μορφή θερμότητας ονομάζονται εξώθερμες.
100. Στις εξώθερμες αντιδράσεις έχουμε \[ΔΗ>0\].
101. H πρότυπη κατάσταση αναφέρεται σε \[P=1atm\] και \[θ= 0\] \[0C\].
102. H \[ΔΗ\] μιας αντίδρασης εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση των σωμάτων που συμμετέχουν.
103. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Η αντίδραση αυτή είναι ενδόθερμη.
104. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]

Τα προϊόντα έχουν μικρότερη ενθαλπία από τα αντιδρώντα.

105. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Από την αντίδραση εκλύεται ενέργεια υπό μορφή θερμότητας στο περιβάλλον.
106. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Όταν καίγεται \[1g\] \[CH_4\] ελευθερώνεται θερμότητα ίση με 890 kJ.Όταν καίγεται 1 g  ελευθερώνεται θερμότητα ίση με \[890kJ\].
107. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Όταν καίγεται \[1mol\] \[CH_4\] σε πρότυπη κατάσταση ελευθερώνεται θερμότητα ίση με \[890kJ\].
108. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Κατά την καύση \[8g\] \[CH_4\]  σε πρότυπη κατάσταση παράγεται θερμότητα \[445kJ\].
109. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[N_2 (g)\] + \[3H_2 (g)\] \[\to\] \[2NH_3 (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-92kJ\]. Να επιλέξετε την/τις σωστή/σωστές απάντηση/απαντήσεις.
110. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης: \[Α_{(g)}\] + \[B_{(g)}\] \[\to\] \[2Γ_{(g)}\] , η συγκέντρωση του σώματος \[Γ\]:
111. Ο συμβολισμός [Α] παριστάνει τη συγκέντρωση του σώματος Α, σε:
112. Σε κενό δοχείο εισάγονται ισομοριακές ποσότητες από τις ενώσεις Α και Β, οπότε πραγματοποιείται παρακάτω αντίδραση. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης αυτής:\[Α_{(g)}\] + \[2B_{(g)}g\] \[\to\] \[Γ_{(g)}\]
113. Να επιλέξετε ποια από τις παρακάτω προτάσεις είναι σωστή:
114. Για την αντίδραση: \[Α_{(g)}\] \[\to\] \[2Β_{(g)}\] + \[Γ_{(g)}\] , ο λόγος \[υ_Α\] / \[υ_Β\] έχει την τιμή:
115. Η ταχύτητα της αντίδρασης: \[Α_{(g)}\] + \[B_{(g)}\] \[\to\] \[Γ_{(g)}\] εκφράζει:
116. Για την αντίδραση \[2ΗΙ(g)\] \[\to\] \[H_2 (g)\] + \[I_2 (g)\] ισχύει ότι:
117. Τα σώματα \[ΝΗ_3\], \[ΝΟ\], \[Η_2Ο\] και \[Ο_2\] συμμετέχουν σε αντίδραση για την οποία:\[\bar υ\] = - \[\frac{ΔC_{NH_3}}{4Δt}\] = \[\frac{ΔC_{NO}}{4Δt}\] = \[\frac{ΔC_{H_2O}}{6Δt}\] = - \[\frac{ΔC_{O_2}}{5Δt}\]

Η χημική εξίσωση της αντίδρασης είναι:

118. Για την αντίδραση \[CH_4 (g)\] + \[2H_2S (g)\] \[\to\] \[CS_2 (g)\] + \[4H_2 (g)\], το κλάσμα \[\bar υ_{H_2S}\] / \[\bar υ_{H_2}\] είναι ίσο με:
119. Ποιες είναι οι μονάδες της μέσης ταχύτητας της αντίδρασης ( \[\bar υ\] );
120. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης: \[N_2 (g)\] +\[3H_2 (g)\] \[\to\] \[2NH_3 (g)\] ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης του \[H_2\] είναι \[υ_1\] και ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης της \[NH_3\] είναι \[υ_2\]. Ο λόγος \[υ_1\] / \[υ_2\] είναι ίσος με:
121. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης \[2NO (g)\] + \[Cl_2 (g)\] \[\to\] \[2NOCl (g)\]ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης του \[NO\] είναι \[υ_1\] και ο ρυθμός μεταβολής συγκέντρωσης του \[NOCl\] είναι \[υ_2\]. Ο λόγος \[υ_1\] / \[υ_2\] είναι ίσος με:
122. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης \[Α (g)\] + \[3B (g)\] \[\to\] \[Γ (g)\] ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης του \[Β\] είναι \[υ_1\] και ο ρυθμός μεταβολής συγκέντρωσης του \[Α\] είναι \[υ_2\]. Ο λόγος \[υ_1\] / \[υ_2\] είναι ίσος με:
123. Για την αντίδραση: \[2A (g)\] + \[3B (g)\] \[\to\] \[2Γ (g)\] + \[Δ (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους δεν εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
124. Για την αντίδραση: \[N_2 (g)\] + \[3H_2 (g)\] \[\to\] \[2NH_3 (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους δεν εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
125. Για την αντίδραση: \[2Α (g)\] +\[3B (g)\] \[\to\] \[Γ (g)\] +\[2Δ (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
126. Για την αντίδραση \[2ΝΟ (g)\] + \[Cl_2 (g)\] \[\to\] \[2NOCl (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
127. Για την αντίδραση: \[2H_2(g)\] + \[NO(g)\] \[\to\] \[2H_2O(g)\] + \[N_2(g)\] η \[\bar υ\] = \[0,2M/s\] και ο ρυθμός κατανάλωσης του \[Η_2\] είναι:
128. Για την αντίδραση: \[A(g)\] + \[3B(g)\] \[\to\] \[2Γ(g)\] , ο λόγος \[υ_A\] / \[υ_B\] είναι ίσος με:
129. Δίνεται η παρακάτω γραφική παράσταση. Η χημική εξίσωση που ταιριάζει στη γραφική παράσταση είναι:
130. Δίνεται η παρακάτω αντίδραση. Ποιος από τους παρακάτω λόγους εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;\[2A (g)\] + \[Β (g)\] \[\to\] \[3Γ (g)\] + \[2E (g)\]
131. Για την εξίσωση: \[5Ο_2 (g)\] + \[4NH_3 (g)\] → \[4NO (g)\] + \[6H_2O (g)\] δίνεται ότι κάποια στιγμή, ο ρυθμός κατανάλωσης της \[ΝΗ_3\] είναι \[0,5 Μ·s^{-1}\]. Την ίδια στιγμή ο ρυθμός παραγωγής του \[Η_2Ο\] είναι:
132. Η στιγμιαία τιμή της ταχύτητας της αντίδρασης των Α, Β, Γ, η οποία περιγράφεται από τη χημική εξίσωση: 2A(g)+B(g)→3Γ(g), σε \[t=3 min\], είναι ίση με \[3,0 mol·L^{-1}·s^{-1}\]. Τη χρονική στιγμή \[t=150 s\] η στιγμιαία ταχύτητα της αντίδρασης μπορεί να είναι ίση με:
133. Στους \[25^οC\] αντιδρούμε \[200 mL\] διαλύματος \[HNO_3\] συγκέντρωσης \[1 Μ\] με \[5 g\] σκόνης μαγνησίου (Mg). Ποιο από τα παρακάτω διαλύματα θα δώσει ίδια αρχική ταχύτητα αντίδρασης, αν η αντίδραση γίνει πάλι με \[5 g\] σκόνης Mg;
134. Υδατικό διάλυμα HCl αντιδρά με στερεό \[ CaCO_3 \] που βρίσκεται σε μορφή μεγάλων κόκκων. Η αντίδραση επαναλαμβάνεται χρησιμοποιώντας το ίδιο διάλυμα HCl αλλά αυτή τη φορά το \[ CaCO_3 \] προστίθεται με τη μορφή σκόνης. Ποια από τις παρακάτω προτάσεις που αφορά την αντίδραση είναι η σωστή;
135. Ποια από τις παρακάτω μεταβολές δεν θα επηρεάσει την ταχύτητα αντίδρασης ανάμεσα στο Mg και υδατικό διάλυμα HCl σύμφωνα με την αντίδραση:

\[ Mg (s) + 2HCl (aq) → MgCl_2 (aq) + H_2 (g) \]

136. Το οξυζενέ περιέχει υπεροξείδιο του υδρογόνου (\[Η_2 Ο_2\]) και διασπάται σύμφωνα με την: \[H_2 O_2 (aq) → H_2O (ℓ) + \frac {1}{2} O_2 (g)\].Η διάσπαση γίνεται και με τη χρήση πυρολουσίτη (MnO2) που δρα ως καταλύτης. Ποια από τις παρακάτω προτάσεις περιγράφει καλύτερα τη δράση του πυρολουσίτη;
137. Σε κλειστό δοχείο όγκου 200 L σε θερμοκρασία \[θ^οC\] εισάγονται 6 g στερεού C και 220 g αερίου \[CO_2\] τα οποία αντιδρούν σύμφωνα με τη χημική εξίσωση: \[C (s) + CO_2 (g) → 2CO (g)\] με αρχική ταχύτητα υ1. Σε ακριβώς ίδιο δοχείο στην ίδια θερμοκρασία εισάγονται 18 g C (s) και 220 g \[CO_2\] (g) οπότε η αρχική ταχύτητα της αντίδρασης είναι υ2. Για τις ταχύτητες υ1 και υ2 ισχύει:
138. Η μέση ταχύτητα παραγωγής του \[ΝΟ_2 (υ_ΝΟ2)\] από τη διάσπαση του \[Ν_2 Ο_4\] σύμφωνα με τη χημική εξίσωση \[Ν_2 Ο_4 (g) → 2NO_2 (g)\] είναι ίση με 0,04 \[Μ · s^{-1}\] για τα πρώτα 10 s. Η μέση ταχύτητα της αντίδρασης στο διάστημα 10 – 20 s μπορεί να είναι:
139. Για τη χημική αντίδραση: \[2Α(g) + B(g) → 3Γ(g)\] η ταχύτητα παραγωγής του Γ μία χρονική στιγμή είναι 0,06 \[mol · L^{-1} · s^{-1}\]. Η ταχύτητα της αντίδρασης την ίδια χρονική στιγμή είναι:
140. Η αντίδραση: \[A(g) + 2B(g) ⟶ Γ(g)\]
141. Στην απλή αντίδραση: \[A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\] εάν οι συγκεντρώσεις των Α και Β διπλασιαστούν, η ταχύτητα της αντίδρασης:
142. Η αντίδραση: \[2A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\] είναι 3ης τάξεως.
143. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται η τιμή της ενέργειας ενεργοποίησης.
144. Οι ταχύτητες των χημικών αντιδράσεων είναι ανεξάρτητες από τη φύση των αντιδρώντων σωμάτων.
145. Η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει την ταχύτητα μόνο των ενδόθερμων αντιδράσεων.
146. Η απλή αντίδραση \[S (s) + O_2 (g) ⟶ SO_2 (g)\] είναι πρώτης τάξεως.
147. Η τιμή της σταθεράς k της ταχύτητας της αντίδρασης: \[A(g) +B(g) ⟶ Γ(g)\] μπορεί να αυξηθεί με:
148. Για την αντίδραση: \[A(g) + 3B(g) ⟶ Γ(g)\] βρέθηκε ο νόμος της ταχύτητας \[υ=k·[A]·[B]^2\]Αυτό σημαίνει ότι:
149. Για την απλή αντίδραση \[2A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\] η ταχύτητα σχηματισμού του Γ δίνεται από την σχέση:
150. Η ταχύτητα της αντίδρασης είναι σταθερή καθόλη τη διάρκεια της αντίδρασης.
151. Η καμπύλη αντίδρασης μας δείχνει πως μεταβάλλεται η συγκέντρωση των αντιδρώντων σε συνάρτηση με το χρόνο.
152. Η καμπύλη αντίδρασης προκύπτει πειραματικά.
153. Σε όλες τις αντιδράσεις κάποια στιγμή η ταχύτητα της αντίδρασης μηδενίζεται.
154. Στο τέλος μιας ποσοτικής (μονόδρομης) αντίδρασης η ταχύτητα του κάθε σώματος έχει ίδια τιμή.
155. Τα βήματα που ακολουθεί η αντίδραση για να μετατραπούν τα αντιδρώντα σε προϊόντα (στοιχειώδεις αντιδράσεις) σαν σύνολο αποτελούν τον μηχανισμό της αντίδρασης.
156. Σύμφωνα με την θεωρία των συγκρούσεων, για να αντιδράσουν δύο μόρια πρέπει να έχουν μόνο κατάλληλη ταχύτητα.
157. Η μέγιστη τιμή ενέργειας, που πρέπει να έχουν δύο μόρια, ώστε να αντιδράσουν αποτελεσματικά, ονομάζεται ενέργεια ενεργοποίησης.
158. Όταν δύο αέρια αναμιχθούν σε ένα δοχείο, τότε ο αριθμός των συγκρούσεων μεταξύ των μορίων είναι μικρός.
159. Το ενδιάμεσο προϊόν μιας αντίδρασης που απορροφά την ενέργεια ενεργοποίησης ονομάζεται ενεργοποιημένο σύμπλοκο.
160. Στο τέλος μιας μονόδρομης αντίδρασης η μέση ταχύτητα από την αρχή ως το τέλος της αντίδρασης είναι μηδέν.
161. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται η ταχύτητα μόνο των ενδόθερμων αντιδράσεων.
162. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης της οποίας δεν γνωρίζουμε τη στοιχειομετρία, μπορεί να υπολογιστεί από την καμπύλη αντίδρασης ενός εκ των προϊόντων της.
163. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου.
164. Η αντίδραση: \[3Α(g) + 2Β(g) ⟶ Γ(g) + 4Δ(g)\] είναι 5ης τάξεως
165. Η απλή αντίδραση: \[Α(g) + 2Β(g) ⟶ Γ(g) + Δ(g)\] είναι 3ης τάξεως
166. Οι μονάδες σταθεράς της ταχύτητας k είναι για ολες τις αντιδράσεις Μ/s
167. Αν η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[10^ο C\] διπλασιάζει την ταχύτητα, η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[100^ο C\] θα την εικοσαπλασιάσει
168. Δίνεται η απλή αντίδραση: \[2A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\]. Σε δοχείο 1 L εισάγουμε αρχικά 3 mol του Α και 2 mol του Β. Τη χρονική στιγμή που η ποσότητα του Γ στο δοχείο γίνει 1 mol, η ταχύτητα της αντίδρασης \[υ_t\] σε σχέση με την αρχική ταχύτητα \[υ_ο\] θα είναι:
169. Δίνεται η απλή αντίδραση: \[2NO (g) + O_2 (g) ⟶ 2NO_2 (g)\]. Σε τρία δοχεία Α, Β, Γ, με όγκους αντίστοιχα V, V, 2V, εισάγουμε: στο δοχείο Α, n mol NO και n mol \[O_2\], στο δοχείο Β, n mol NO και 2n mol \[O_2\] και στο δοχείο Γ, 2n mol NO και 2n mol O2. Η θερμοκρασία και στα τρία δοχεία είναι ίδια. Για τις τιμές της αρχικής ταχύτητας της αντίδρασης στα τρία δοχεία ισχύει:
170. Η ταχύτητα της αντίδρασης είναι σταθερή καθόλη τη διάρκεια της αντίδρασης.
171. Η καμπύλη αντίδρασης μας δείχνει πως μεταβάλλεται η συγκέντρωση των αντιδρώντων σε συνάρτηση με το χρόνο.
172. Η καμπύλη αντίδρασης προκύπτει πειραματικά.
173. Σε όλες τις αντιδράσεις κάποια στιγμή η ταχύτητα της αντίδρασης μηδενίζεται.
174. Στο τέλος μιας ποσοτικής (μονόδρομης) αντίδρασης η ταχύτητα του κάθε σώματος έχει ίδια τιμή.
175. Τα βήματα που ακολουθεί η αντίδραση για να μετατραπούν τα αντιδρώντα σε προϊόντα (στοιχειώδεις αντιδράσεις) σαν σύνολο αποτελούν τον μηχανισμό της αντίδρασης.
176. Σύμφωνα με την θεωρία των συγκρούσεων, για να αντιδράσουν δύο μόρια πρέπει να έχουν μόνο κατάλληλη ταχύτητα.
177. Η μέγιστη τιμή ενέργειας, που πρέπει να έχουν δύο μόρια, ώστε να αντιδράσουν αποτελεσματικά, ονομάζεται ενέργεια ενεργοποίησης.
178. Όταν δύο αέρια αναμιχθούν σε ένα δοχείο, τότε ο αριθμός των συγκρούσεων μεταξύ των μορίων είναι μικρός.
179. Η καύση του προπανίου είναι μία αντίδραση που γίνεται αργά και για αυτό μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξή της.
180. Το ενδιάμεσο προϊόν μιας αντίδρασης που απορροφά την ενέργεια ενεργοποίησης ονομάζεται ενεργοποιημένο σύμπλοκο.
181. Στο τέλος μιας μονόδρομης αντίδρασης η μέση ταχύτητα από την αρχή ως το τέλος της αντίδρασης είναι μηδέν.
182. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται η ταχύτητα μόνο των ενδόθερμων αντιδράσεων.
183. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης της οποίας δεν γνωρίζουμε τη στοιχειομετρία, μπορεί να υπολογιστεί από την καμπύλη αντίδρασης ενός εκ των προϊόντων της
184. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου.
185. Η αντίδραση: \[3Α_(g)+ 2Β_(g) ⟶ Γ_(g) + 4Δ_(g)\] είναι \[5_ης\] τάξεως.
186. Η απλή αντίδραση: \[Α_(g) + 2Β_(g) ⟶ Γ_(g) + Δ_(g)\] είναι \[3_ης\] τάξεως.
187. Οι μονάδες σταθεράς της ταχύτητας \[k\] είναι για όλες τις αντιδράσεις \[Μ/s\].
188. Αν η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[100^οC\] διπλασιάζει την ταχύτητα, η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[1000^οC\] θα την εικοσαπλασιάσει.
189. Ιοντισμός μιας ομοιοπολικής (μοριακής) ένωσης ονομάζεται:
190. Όταν μια ετεροπολική (ιοντική) ένωση διαλύεται στο νερό:
191. Το HCl είναι οξύ σύμφωνα με τη θεωρία Brönsted - Lowry, διότι:
192. Σύμφωνα με τη θεωρία Brönsted - Lowry, όταν αντιδρά ένα οξύ με μία βάση παράγονται:
193. Σε μια χημική αντίδραση, σύμφωνα με τους Brönsted - Lowry, μία χημική ένωση συμπεριφέρεται ως βάση όταν:
194. Στην αντίδραση \[ΝΗ_3 + Η_2 Ο ⇌ ΝΗ_4^+ + ΟΗ^-\] , το \[Η_2 Ο\] σύμφωνα με τη θεωρία Brönsted - Lowry, συμπεριφέρεται ως:
195. Από τη μελέτη των χημικών εξισώσεων \[HSO_3^- + H_2 O ⇌ {{SO_3}^2}^- + H_3 O^+ , H_2 SO_3 + H_2O ⇌ H_3 O^+ + HSO_3^-\] , προκύπτει ότι το ανιόν \[HSO_3^-\] χαρακτηρίζεται ως:
196. Η τιμή της σταθεράς ιοντισμού του οξικού οξέος σε υδατικό διάλυμα εξαρτάται:
197. Στην αντίδραση \[Η_3 Ο^+ + ΝΗ_3 ⇌ ΝΗ_4^+ + Η_2 Ο\] τα ιόντα \[Η_3Ο^+\] και \[ΝΗ_4^+\] :
198. Ο λόγος της τιμής της σταθεράς ισορροπίας προς την τιμή της σταθεράς ιοντισμού της αμμωνίας, σε υδατικά διαλύματα είναι ίσος με:
199. Κατά την αραίωση υδατικού διαλύματος \[ΝΗ_3\], υπό σταθερή θερμοκρασία, ο βαθμός ιοντισμού αυτής:
200. Κατά την αραίωση υδατικού διαλύματος \[ΝΗ_3\], υπό σταθερή θερμοκρασία, η σταθερά ιοντισμού αυτής:
201. Για ένα ισχυρό οξύ, το οποίο ιοντίζεται πλήρως σύμφωνα με τη χημική εξίσωση \[ΗΑ + Η_2 Ο ⟶ Η_3 Ο^+ + Α^-\], ο βαθμός ιοντισμού:
202. Για ένα ισχυρό οξύ, το οποίο ιοντίζεται πλήρως σύμφωνα με τη χημική εξίσωση \[ΗΑ + Η_2 Ο ⟶ Η_3 Ο^+ + Α^-\], η σταθερά ιοντισμού:
203. Μεταξύ των σταθερών ιοντισμού \[Κα\] και \[Kβ\] του οξέος \[ΗΑ\] και της συζυγούς βάσης \[Α^-\] στους \[25^oC\] ισχύει η σχέση:
204. Το \[pH\] διαλύματος \[ΝΗ_4Cl\] \[10^{-3} M\] στους \[25^οC\] προσεγγίζει την τιμή:
205. Το γινόμενο των συγκεντρώσεων των ιόντων \[Η_3 Ο^+\] και \[ΟΗ^-\] στους \[25^ο C\], έχει την τιμή \[{10}^{-14}\]:
206. Κατά τη διάλυση ενός οξέος σε νερό με σταθερή τη θερμοκρασία, η τιμή του γινομένου \[[Η_3 Ο^+] · [ΟΗ^-]\]:
207. Ένα υδατικό διάλυμα θερμοκρασίας \[25^ο C\] είναι ουδέτερο όταν:
208. Μεταξύ δύο υδατικών διαλυμάτων της ίδιας θερμοκρασίας, περισσότερο όξινο είναι αυτό που έχει:
209. Υδατικό διάλυμα \[KOH\] συγκέντρωσης \[0,001Μ\] έχει στους \[25^oC\] \[pH\] ίσο με :
210. Υδατικό διάλυμα \[ΝaOH\] έχει στους \[25^oC\] , \[pH = 12\]. Κατά τη συνεχή αραίωση του διαλύματος το pH αυτού:
211. Το \[pH\] ενός υδατικού διαλύματος ασθενούς μονοπρωτικού οξέος συγκέντρωσης \[0,01Μ\] στους \[25^oC\] είναι δυνατό να έχει τιμή:
212. ∆ιάλυμα \[NH_4CN\] ορισμένης συγκέντρωσης έχει στους \[25^ο C pH = 8,5\]. Από το δεδομένο αυτό συμπεραίνουμε ότι για τις σταθερές ιοντισμού \[K_α\], \[K_β\], \[K_α'\], \[K_β'\] των \[ΝΗ_4^+, CN^-, HCN\] και \[ΝΗ_3\] αντίστοιχα, ισχύουν οι σχέσεις:
213. Ένα διάλυμα \[∆_1\] του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH = 2.Από τα δεδομένα αυτά προκύπτει ότι:
214. Ένα διάλυμα \[∆_1\] του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH = 2.∆ιάλυμα άλατος ΝaA συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH:
215. Ένα διάλυμα \[∆_1\] του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH = 2.∆ιάλυμα άλατος \[ ΝΗ_4 Α\] είναι:
216. Αν διαλύσουμε αέριο \[HCl\] σε υδατικό διάλυμα \[CH_3COOH\] (ασθενές οξύ) τότε:
217. Κατά τη διάλυση μικρής ποσότητας στερεού \[NaCl\] σε διάλυμα \[HCl\], η \[Η_3Ο^+\] του διαλύματος:
218. Κατά την προσθήκη διαλύματος \[ΚΝΟ_3\] σε διάλυμα \[ΗΝΟ_3\], η συγκέντρωση των \[ΝΟ_3^-\] του τελικού διαλύματος σε σχέση με αυτήν στο διάλυμα \[ΚΝΟ_3\]:
219. Αν προσθέσουμε διάλυμα \[ΚΙ\] σε διάλυμα \[ΗΙ\], τότε η συγκέντρωση των ιόντων \[Η_3Ο^+\] του τελικού διαλύματος σε σχέση με τη συγκέντρωση των ιόντων \[Η_3Ο^+\] του διαλύματος \[ΗΙ\] θα είναι:
220. Αν εξουδετερώσουμε στοιχειομετρικά διάλυμα \[ΝaOH\] \[0,1M\] με διάλυμα \[HCl\] προκύπτει διάλυμα για το \[pH\]του οποίου ισχύει:
221. Κατά την ανάμιξη διαλύματος \[CH_3COOH 0,1 M\] με ίσο όγκο διαλύματος \[NaOH 0,1 M\] προκύπτει διάλυμα με \[pH\]:
222. ∆ίνεται ότι το \[pH\] τριών υδατικών διαλυμάτων \[ΝΗ_3 (∆1, ∆2 και ∆3)\] έχει τις τιμές 11 - 11,6 - 11,3 αντίστοιχα στους \[25^οC\].Για τις συγκεντρώσεις \[C1, C2 και C3\] αντίστοιχα των τριών διαλυμάτων ισχύει:
223. ∆ίνεται ότι το \[pH\] τριών υδατικών διαλυμάτων \[ΝΗ_3\] (∆1, ∆2 και ∆3) έχει τις τιμές 11 - 11,6 - 11,3 αντίστοιχα στους \[25^οC\].Σε όγκο \[V\] καθενός από τα τρία παραπάνω διαλύματα διαβιβάζουμε αέριο \[HCl\] μέχρις ότου αντιδράσει όλη η ποσότητα της \[NH_3\]που περιέχεται σ’ αυτά. Για τις τιμές χ, ψ και ω του \[pH\] αντίστοιχα των τριών διαλυμάτων που προκύπτουν μετά την αντίδραση, στους 25 °C, ισχύει:
224. Κατά την προσθήκη μικρής ποσότητας \[HCl\] σε ρυθμιστικό διάλυμα \[CH_3COOH - CH_3COONa\] το \[pH\] του διαλύματος δε μεταβάλλεται πρακτικά διότι:
225. Κατά την αραίωση ενός ρυθμιστικού διαλύματος με ίσο όγκο νερού, το \[pH\] του διαλύματος:
226. Σε \[100 mL\] καθενός από τα διαλύματα \[∆1: ΗCl 0,1 M, ∆2: HCOOH 0,1 M, ∆3: HCOOH 1 M - HCOONa 1 M και ∆4: HCOOH 0,1 M - HCOONa 0,1 M\] διαλύουμε \[0,01 mol NaOH\]. Η μικρότερη μεταβολή στην τιμή του \[pH\] θα συμβεί στο διάλυμα:
227. Οι πρωτολυτικοί δείκτες είναι:
228. Οι πρωτολυτικοί δείκτες αλλάζουν χρώμα:
229. Το pH στο ισοδύναμο σημείο της ογκομέτρησης υδατικού διαλύματος ∆ ενός ηλεκτρολύτη Χ με πρότυπο διάλυμα ισχυρού ηλεκτρολύτη βρέθηκε ίσο με 8,6 στους \[25^οC\]. Από αυτό το δεδομένο προκύπτει ότι ο ηλεκτρολύτης Χ είναι:
230. Για να προσδιορίσουμε το τελικό σημείο της ογκομέτρησης αραιού διαλύματος ασθενούς βάσης, για την οποία \[pKb = 4,8\], με πρότυπο διάλυμα \[ΗCl 0,1M\] μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον δείκτη που έχει \[pKa\] ίση με:
231. Η ογκομέτρηση αγνώστου διαλύματος \[ΝΗ_3\] με πρότυπο διάλυμα \[HCl\] ονομάζεται:
232. Στους \[500^οC\] το \[pH\] διαλύματος \[KClO_4 0,1M\] μπορεί να είναι:
233. Το \[pH\] διαλύματος \[ΗCOONH_4 1M\] στους \[250^οC\] μπορεί να είναι:

\[Δίνονται: \[KbNH3=10-5\] και KαHCOOH=10-4

234. Στους \[50^oC\] το \[pH\] διαλύματος φαινόλης (\[C6H5OH) 0,1Μ\] μπορεί να είναι:
235. Ποιές από τις παρακάτω αναμίξεις υδατικών διαλυμάτων δημιουργεί ρυθμιστικό διάλυμα;
236. Το υδατικό διάλυμα που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη τιμή \[pH\] είναι:
237. Ποιός από τους παρακάτω δείκτες είναι κατάλληλος για την ογκομέτρηση ισχυρού οξέος από ισχυρή βάση;
238. Ποιά από τις παρακάτω χημικές ουσίες θα προκαλέσει αύξηση του βαθμού ιοντισμού (\[α\]) του \[CH_3COOH\] αν προστεθεί σε υδατικό διάλυμα αυτού στους \[250^οC\];
239. Στους \[370^οC\] το \[pH\] διαλύματος αιθανόλης (\[C_2H_5OH\]) \[0,1M\] μπορεί να είναι:
240. Κατά την ανάμιξη διαλύματος \[NaClO_4 0,2M\] με διάλυμα \[ΗClO_4 0,1M\], η \[ClO_4^-\] στο τελικό διάλυμα θα είναι:
241. Δίνεται υδατικό διάλυμα \[ΝΗ_3\]. Ποιά από τις παρακάτω προσθήκες θα προκαλέσει αύξηση του \[pH\] του διαλύματος και μείωση του βαθμού ιοντισμού της \[ΝΗ_3\];
242. Ρυθμιστικό διάλυμα μπορεί να προκύψει από την ανάμιξη ίσων όγκων διαλυμάτων \[HCl 0,10 M\] και:
243. \[20 mL\] διαλύματος το οποίο περιέχει \[C_6H_5OH 0,2 M\] και \[CH_3OH 0,2 M\], ογκομετρούνται με πρότυπο διάλυμα \[ΚΟΗ 0,2 Μ\]. Στο ισοδύναμο σημείο χρησιμοποιήθηκε όγκος του πρότυπου διαλύματος ίσος με:
244. Υδατικό διάλυμα \[Δ1 HF 0,1 Μ\] αναμιγνύεται με υδατικό διάλυμα \[Δ2 HF 0,2 Μ\]. Ο βαθμός ιοντισμού του \[HF\] και στα δύο διαλύματα είναι μικρότερος του 0,1. Στο τελικό διάλυμα \[Δ3\] σε σχέση με το \[Δ1\] ισχύει:
245. Ο δείκτης \[HΔ\] είναι ασθενές μονοπρωτικό οξύ με \[K_a = 10^{-5}. Η όξινη μορφή του δείκτη έχει κόκκινο χρώμα, ενώ η βασική μορφή έχει κίτρινο χρώμα. Σε διάλυμα \[NH_4CIO 0,1 Μ\] προστίθενται 2 σταγόνες του δείκτη. Αν δίνεται ότι \[K_w = 10^{-14}, K_b (NH_3) = 2∙10^{-5} και K_a (HCIO) = 2∙10^{-8} ,τότε:
246. Η παρακάτω καμπύλη απεικονίζει την ογκομέτρηση με:
247. Υδατικό διάλυμα \[Δ1\] συγκέντρωσης \[C\] και όγκου \[1 L\], περιέχει μονοπρωτικό οξύ \[ΗΑ\] στους \[θ^οC\]. Το διάλυμα έχει \[pΗ_1 = 2,5\] και ισχύει η σχέση \[[Η_3Ο^+] = 108,5[ΟΗ^-]\]. (Στους \[25^οC η K_w = 10^{-14}). Για τη θερμοκρασία \[θ\] που βρίσκεται το διάλυμα ισχύει ότι:
248. Ογκομετρούνται \[100 mL\] ασθενούς μονοπρωτικού οξέος \[ΗΑ\] με πρότυπο διάλυμα \[N_aOH 0,5 M\] και προκύπτει η διπλανή καμπύλη ογκομέτρησης. Από τις προτάσεις που ακολουθούν, μία είναι οπωσδήποτε λανθασμένη:
249. Η νικοτίνη είναι μια δισόξινη βάση, με μοριακό τύπο \[C_{10}H_{14}N_2\]. Οι σταθερές ιοντισμού της έχουν τιμές \[K_{b1} = 10^{-6} και \[K_{b2} = 10^{-11}\]. Ένα υδατικό διάλυμα νικοτίνης με συγκέντρωση \[0,01 Μ\] έχει τιμή \[pH\] περίπου ίση με:
250. \[100 mL\] υδατικού διαλύματος ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] αραιώνονται με \[9900 mL\] νερού. Ο λόγος των βαθμών ιοντισμού \[α1/α2\] στο αρχικό και στο αραιωμένο διάλυμα (για τα οποία ισχύουν οι προσεγγίσεις) αντίστοιχα είναι:
251. Σε υδατικό διάλυμα \[NH_3\] με \[pH = 10\] προστίθεται υδατικό διάλυμα \[NaCl (θ = 25^oC)\]. Η τιμή του \[pH\] του τελικού διαλύματος μπορεί να έχει την τιμή:
252. Από τα ακόλουθα ιόντα μπορεί να λειτουργήσει ως οξύ και ως βάση κατά Brönsted – Lowry:
253. Για το αποσταγμένο νερό στους \[60^οC\] μπορεί να ισχύει:
254. Σε ένα υδατικό διάλυμα στη θερμοκρασία των \[25^oC\] βρέθηκε ότι \[[OH^-]= 106[H_3O^+]\]. To διάλυμα μπορεί να περιέχει:
255. Τα υδατικά διαλύματα των ασθενών βάσεων \[B1, Β2, B3\] έχουν την ίδια συγκέντρωση και όγκο σε θερμοκρασία \[25^oC\]. Οι σταθερές ιοντισμού είναι αντίστοιχα \[K_{b1} = 10^{-5}, K_{b2} = 10^{-3} και \[K_{b3} = 10^{-4}. Τα διαλύματα ογκομετρούνται με το ίδιο πρότυπο διάλυμα \[HCl\]. Για τις τιμές \[pH\] των εξουδετερωμένων διαλυμάτων ισχύει :
256. Η συγκέντρωση των νιτρικών ιόντων στο διάλυμα που προκύπτει από την ανάμιξη \[100 mL\] διαλύματος \[ΗΝΟ_3 0,200 Μ\] με \[200 mL\] διαλύματος \[Mg(NO_3)2 0,100 M\] είναι:
257. Το \[pH\] του διαλύματος που σχηματίζεται από την ανάμιξη ίσων όγκων δύο υδατικών διαλυμάτων \[Δ1\] και \[Δ2\] ενός ισχυρού οξέος, τα οποία έχουν \[pH_1 = 5,0\]και \[pH_2 = 4,0\], μπορεί να είναι:
258. Σε τρεις κωνικές φιάλες \[Φ1, Φ2, Φ3\] περιέχονται από \[50 mL\] υδατικών διαλυμάτων \[HCl\], ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] με \[Κ_a ΗΑ = 10^{-6,5}\], ασθενούς οξέος \[ΗΒ\] με \[Κ_a ΗΒ = 10^{-6}\] αντίστοιχα. Όλα τα διαλύματα έχουν ίδια συγκέντρωση και αντιδρούν με στερεό \[ΝaΟΗ\]. Μεγαλύτερη ποσότητα \[ΝaΟΗ\], ώστε το τελικό διάλυμα να αποκτήσει \[pΗ = 7\], στους \[25^οC\], πρέπει να προστεθεί στην:
259. Ο δείκτης \[Β\] είναι μια ασθενής μονοπρωτική βάση με \[K_b = 10^{-5}\]. Η όξινη μορφή του δείκτη έχει κίτρινο χρώμα, ενώ η βασική κόκκινο χρώμα. Με προσθήκη σταγόνων από το δείκτη \[Β\] στο διάλυμα \[Δ\], αυτό αποκτά κόκκινο χρώμα ενώ ο λόγος των δύο μορφών του δείκτη είναι ίσος 1000:1. Το \[pH\] του διαλύματος είναι:
260. Η φαινυλαμίνη έχει \[K_b = 4,3·10^{-10}\] και είναι μια τοξική ένωση που απορροφάται εύκολα από το δέρμα και απαιτείται προσοχή κατά τη χρήση της, γιατί η εισπνοή των ατμών της προκαλεί πονοκεφάλους και ιλίγγους. Η τιμή του \[pH\] στο ισοδύναμο σημείο της ογκομέτρησης \[10 mL\] διαλύματος φαινυλαμίνης \[0,20 Μ\] με πρότυπο διάλυμα \[HCl 0,20 M\] είναι:
261. Υδατικό διάλυμα που περιέχει \[0,27 g\] ενός ασθενούς διπρωτικού οξέος \[Η_2Α\] ογκομετρείται με πρότυπο υδατικό διάλυμα \[0,1 Μ ΝaΟΗ\]. Αν για το πρώτο ισοδύναμο σημείο καταναλώθηκαν \[15 mL\] και για το δεύτερο ισοδύναμο σημείο \[30 mL\] πρότυπου διαλύματος, η σχετική μοριακή μάζα του οξέος είναι:
262. Σε ένα διάλυμα \[NH_4F\], για τις συγκεντρώσεις \[ΝΗ_3\] και \[H_3O^+\] ισχύει:
263. Ένα διάλυμα \[ΝΗ_3 0,1 Μ\] έχει \[pH = 11,5\]. Ένα διάλυμα \[ΝΗ_4Cl 1,0 Μ\] έχει \[pH = 4,7\].Τα δύο διαλύματα είναι στην ίδια θερμοκρασία. Η θερμοκρασία των διαλυμάτων μπορεί να είναι:
264. Σε υδατικό διάλυμα που περιέχει \[CH_3COOH 0,1 M (Κ_a = 10^{-5})\] και \[CH_3COONa 1,0 M\], ο βαθμός ιοντισμού του \[CH_3COOH\] στους \[25^oC\] είναι:
265. Η αντίδραση μεταξύ των οξωνίων που προέρχονται από τον ιοντισμό ενός ισχυρού οξέος και των υδροξειδίων που προέρχονται από τη διάσταση μίας ισχυρής βάσης είναι ταυτόχρονα:
266. Υδατικό διάλυμα \[NaNH_2 10^{-2} M\] έχει \[pH\] ίσο με: (Δίνεται ότι \[K_w = 10^{-13})\].
267. Η παρακάτω γραφική παράσταση απεικονίζει την ογκομέτρηση (στους \[25^οC\]):
268. Υδατικό διάλυμα \[HClO_4\] έχει συγκέντρωση \[10^{-4 }Μ\] και θερμοκρασία \[25^oC\]. Αν το διάλυμα ψυχθεί στους \[15^οC\]:το \[pH\] του διαλύματος :
269. Υδατικό διάλυμα \[HClO_4\] έχει συγκέντρωση \[10^{-4 }Μ\] και θερμοκρασία \[25^oC\]. Αν το διάλυμα ψυχθεί στους \[15^οC\]:το \[pΟH\] του διαλύματος :
270. Κατά την αραίωση διαλύματος ασθενούς οξέος (π.χ. \[HF\]) ο βαθμός ιοντισμού του ασθενούς ηλεκτρολύτη ….(1)…, ενώ ταυτόχρονα η συγκέντρωση των οξωνίων του διαλύματος ….(2)…:
271. Έστω ο πρωτoλυτικός δείκτης \[ΠΜΔΧ18\]. Ο δείκτης αυτός έχει \[K_a = 10^{-5}\]. Ο λόγος της βασικής προς την όξινη μορφή του δείκτη έχει την τιμή 1, αν προσθέσουμε σταγόνες δείκτη σε διάλυμα:
272. Υδατικό διάλυμα \[Δ1 CH_3COOK\] έχει συγκέντρωση \[2 Μ\] στους \[25^°C\]. Για το οξικό οξύ \[(CH_3COOH)\] δίνεται ότι \[K_a = 2∙10^{−5}\] στην ίδια θερμοκρασία. Το διάλυμα αραιώνεται με εννεαπλάσιο όγκο νερού και προκύπτει διάλυμα \[Δ2\]. Η συγκέντρωση των ιόντων \[OH^−\] \[(σε mol/L)\] που προκύπτουν από τον αυτοϊοντισμό του νερού στο διάλυμα \[Δ2\] είναι ίση με:
273. Αναμιγνύεται διάλυμα \[ΗΑ 0,1Μ\] με βαθμό ιοντισμού \[α_1\] και διάλυμα \[ΗΑ 0,4Μ\] με βαθμό ιοντισμού \[α_2\] και προκύπτει τελικό διάλυμα \[ΗΑ\] με βαθμό ιοντισμού \[α_3\]. Θα ισχύει ότι:
274. Όλοι οι ηλεκτρολύτες είναι ιοντικές ενώσεις.
275. Όλες οι ιοντικές ενώσεις είναι ηλεκτρολύτες.
276. Κάθε υδρογονούχα ένωση είναι οξύ, σύµφωνα µε τη θεωρία Arrhenius.
277. Όλα τα οξέα σύµφωνα µε τη θεωρία Brönstend - Lowry είναι υδρογονούχες ενώσεις ή υδρογονούχα ιόντα.
278. Όταν από µια χηµική ένωση αποσπάται υδρογόνο, η ένωση αυτή χαρακτηρίζεται κατά Brönstend - Lowry ως οξύ.
279. Όταν µια χηµική ουσία Α προσλαµβάνει πρωτόνιο µετατρέπεται στην ουσία Β η οποία είναι συζυγής βάση της Α.
280. Ο όξινος ή ο βασικός χαρακτήρας µιας χηµικής ουσίας εξαρτάται από την αντίδραση στην οποία αυτή συµµετέχει.
281. Αµφιπρωτικές είναι οι χηµικές ουσίες οι οποίες αποδίδουν ή προσλαµβάνουν πρωτόνιο, ανάλογα µε το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.
282. Το ιόν οξωνίου δεν είναι δυνατό να συµπεριφερθεί ως βάση κατά Brönsted - Lowry.
283. Η συζυγής βάση οποιουδήποτε οξέος είναι ένα ανιόν.
284. Στο καθαρό νερό τα µισά µόρια συµπεριφέρονται ως οξύ και τα άλλα µισά ως βάση.
285. Με βάση το δεδοµένο ότι το \[ΗΝΟ_2\] είναι ισχυρότερο οξύ από το \[HCN\], προκύπτει ότι το \[ΝΟ_2^-\] είναι ισχυρότερη βάση από το \[CN^-\].
286. Η συζυγής βάση ενός ανιόντος δε µπορεί να είναι ουδέτερο µόριο.
287. Η σταθερά \[Κ_c\] της ισορροπίας \[ΗΑ + Η_2Ο ⇄ Η_3Ο^+ + Α^-\] και η σταθερά ιοντισµού \[Κ_a\] του οξέος \[ΗΑ\] συνδέονται µε τη σχέση \[Κ_α = Κ_c⋅55,55\].
288. Η σταθερά ιοντισµού του οξικού οξέος έχει µία µόνο τιµή.
289. Η συγκέντρωση ιόντων οξωνίου \[x\] κάθε υδατικού διαλύµατος ασθενούς οξέος συγκέντρωσης \[C\] υπολογίζεται από τη σχέση \[K_a = x^2/C\], όπου \[Κ_a\] η σταθερά ιοντισµού του οξέος.
290. Ο ιοντισµός µιας ασθενούς βάσης \[Β\] στο νερό περιγράφεται από τη χηµική εξίσωση \[B + H_2O ⇄ BOH + H^+\].
291. Όταν αραιώσουµε ένα διάλυµα ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] µέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος του η \[[Η_3Ο^+]\] υποδιπλασιάζεται.
292. Όταν αραιώσουµε ένα διάλυµα \[ΗΝΟ_3\] µέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος του η \[[Η_3Ο^+]\] υποδιπλασιάζεται.
293. Αν το οξύ \[ΗΑ\] είναι ισχυρότερο από το οξύ \[ΗΒ\], τότε κάθε διάλυµα του οξέος \[ΗΑ\] θα έχει µικρότερο \[pH\] από κάθε διάλυµα του οξέος \[ΗΒ\] της ίδιας θερµοκρασίας.
294. Κάθε ουδέτερο διάλυµα έχει \[pH = 7\].
295. Όταν αραιώνουµε ένα διάλυµα µε προσθήκη νερού το \[pH\] ελαττώνεται.
296. Αν χωρίσουµε ένα διάλυµα \[ΝaOH\] µε \[pH = 12\] σε τρία ίσα µέρη, το κάθε µέρος θα έχει \[pH = 4\].
297. Ένα διάλυµα µε \[pOH = 10\] είναι πιο όξινο από ένα διάλυµα µε \[pH = 5\] της ίδιας θερµοκρασίας.
298. Το άθροισµα των συγκεντρώσεων των ιόντων \[Η_3Ο^+\] και των ιόντων \[ΟΗ^-\] σε κάθε διάλυµα στους \[25^oC\], έχει την ίδια τιµή.
299. ∆ιάλυµα \[NaOH\] συγκέντρωσης \[10^{-7} Μ\] έχει \[pH = 7\], στους \[25^°C\].
300. Κάθε διάλυµα \[CH_3COONa\] έχει \[pH\] µεγαλύτερο από κάθε διάλυµα \[ΝΗ_4Cl\].
301. Με βάση το δεδοµένο ότι διάλυµα \[NaF 0,1 M\] έχει µικρότερο \[pH\] από διάλυµα \[NaCN 0,1 M\] προκύπτει ότι το \[HF\] είναι ασθενέστερο οξύ από το \[HCN\].
302. Όταν σε ένα διάλυµα ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] προστεθεί ένα ισχυρό οξύ ο βαθµός ιοντισµού του οξέος \[ΗΑ\] µειώνεται.
303. Αν διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[NaCl\] σε διάλυµα \[HCl\] η \[[Η_3Ο^+]\] θα ελαττωθεί.
304. Αν προσθέσουµε σε διάλυµα \[HCl\] διάλυµα \[ΝaCl\] η \[[Η_3Ο^+]\] θα ελαττωθεί.
305. Αν διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[NH_4Cl\] σε διάλυµα \[ΝΗ_3\] η \[[ΟΗ^-]\] θα ελαττωθεί.
306. Κατά τη διάλυση, έστω και µικρής ποσότητας οξέος ή βάσεως στο νερό η ισορροπία \[2Η_2Ο ⇄ Η_3Ο^+ + ΟΗ^-\] µετατοπίζεται προς τα αριστερά µε αποτέλεσµα να παρατηρείται αισθητή αύξηση της \[[Η_2Ο]\].
307. Όταν σε ένα διάλυµα \[ΝΗ_3\] προστεθεί µικρή ποσότητα \[ΚΟΗ\], ο ιοντισµός της αµµωνίας µειώνεται, ενώ το \[pH\] του διαλύµατος αυξάνεται.
308. Αν σε διάλυµα \[ΗΝΟ_3\] διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[ΚΝΟ_3\] το \[pH\] παραµένει αµετάβλητο.
309. Όταν σε ένα διάλυµα \[CH_3COOH\] διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[CH_3COONa\] το \[pH\] αυξάνεται.
310. Αν διαλυθεί 1 mol \[CH_3COOH\] και 1 mol \[NaOH\] σε νερό προκύπτει ουδέτερο διάλυµα.
311. Ίσοι όγκοι διαλυµάτων \[HCl\] και \[CH_3COOH\] µε την ίδια τιµή \[pH\] στην ίδια θερµοκρασία, απαιτούν τον ίδιο όγκο διαλύµατος \[NaOH\] για την εξουδετέρωσή τους.
312. Σε διάλυμα που περιέχει \[ΝΗ_3\] και \[CH_3NH_2\] έχουμε Ε.Κ.Ι.
313. Σε διάλυμα \[ΝΗ_3\] ρίχνουμε διάλυμα \[NaBr\], άρα ο βαθμός ιοντισμού της \[ΝΗ_3\] αυξάνεται.
314. Κατά την διάλυση \[ΚΟΗ\] σε διάλυμα \[ΝΗ_3\] χωρίς να μεταβληθεί ο όγκος του διαλύματος η \[[ΟΗ^-]\] αυξάνεται ενώ η \[[ΝΗ_4^+]\] μειώνεται.
315. Όταν σε υδατικό διάλυμα \[CH_3COOH\] προστίθεται υδατικό διάλυμα \[NaCl\], το \[pH\] αυξάνεται.
316. Σε ρυθμιστικό διάλυμα \[ΗΑ C M\] και \[NaA C M\] το \[pH\] στους \[25^οC\] είναι οπωσδήποτε μικρότερο του 7.
317. Το \[pH\] διαλύματος που περιέχει το ασθενές οξύ \[ΗΑ\] σε συγκέντρωση \[C M\] και το άλας του ασθενούς οξέος \[NaA\] με την ίδια συγκέντρωση \[C M\], είναι αδύνατο να έχει \[pH = 8\] στους \[25^οC\].
318. Το σημείο της ογκομέτρησης όπου έχει αντιδράσει πλήρως η ουσία με ορισμένη ποσότητα του πρότυπου διαλύματος λέγεται τελικό σημείο ή πέρας της ογκομέτρησης.
319. Προσθήκη διαλύματος \[KCl]\ σε διάλυμα \[HCl\] υπό σταθερή θερμοκρασία οδηγεί σε αύξηση του \[pH\] και αύξηση του βαθμού ιοντισμού του οξέος \[HCl\].
320. Η αραίωση υδατικού διαλύματος μονοπρωτικού οξέος \[ΗΑ\] με νερό προκαλεί πάντοτε αύξηση του βαθμού ιοντισμού του \[ΗΑ\].
321. Ένα υδατικό διάλυμα \[HCl\] συγκέντρωσης \[10^{-8} Μ\] στους \[25^οC\] έχει \[pH = 8\].
322. Ο βαθμός ιοντισμού του ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] είναι 0,4 σε υδατικό διάλυμα ενώ του οξέος \[ΗΒ\] σε υδατικό διάλυμα ίδιας θερμοκρασίας είναι 0,6, άρα το \[ΗΒ\] είναι ισχυρότερο οξύ.
323. Υδατικό διάλυμα \[CH_3OH\] έχει \[pH > 7\] στους \[25^οC\].
324. Προσθήκη αέριας αμμωνίας σε διάλυμα \[NH_4Cl\] χωρίς μεταβολή του όγκου και με σταθερή τη θερμοκρασία οδηγεί σε αύξηση του \[pH\].
325. Με προσθήκη μικρής ποσότητας στερεού \[KF\] σε υδατικό διάλυμα \[HNO_3\], όγκου \[V = 1 L\] και συγκέντρωσης \[C=1 M\], υπό σταθερή θερμοκρασία και σταθερό όγκο, το \[pH\] του διαλύματος αυξάνεται.
326. Διαθέτουμε ρυθμίστικό διάλυμα ορισμένου όγκου που περιέχει το ασθενές μονοπρωτικό οξύ \[ΗΑ\] και το άλας του \[ΝaA\] σε ίσες συγκεντρώσεις. Αν το διάλυμα αυτό αραιωθεί σε διπλάσιο όγκο και σε σταθερή θερμοκρασία, τότε το \[pH\] του διαλύματος και ο βαθμός ιοντισμού του \[ΗΑ\] δεν μεταβάλλονται (επιτρέπονται οι γνωστές προσεγγίσεις).
327. Διάλυμα άλατος \[ΝΗ_4A\] αραιώνεται σε σταθερή θερμοκρασία και δεν παρατηρείται μεταβολή του \[pH\] του διαλύματος, άρα το οξύ \[ΗΑ\] είναι ισχυρό οξύ.
328. Έχουμε δύο υδατικά διαλύματα δύο μονοπρωτικών οξέων \[ΗΑ\] και \[ΗΒ\], και τα δύο με συγκέντρωση \[C M\], στην ίδια θερμοκρασία, με το \[ΗΑ\] να είναι ασθενές και το \[ΗΒ\] να είναι ισχυρό οξύ. Τότε για την πλήρη εξουδετέρωση του καθενός από πρότυπο διάλυμα \[C΄ M NaOH\] απαιτείται ίδιος όγκος διαλύματος της βάσης.
329. Έχουμε δύο υδατικά διαλύματα δύο μονοπρωτικών οξέων \[ΗΑ\] και \[ΗΒ\], και τα δύο με την ίδια τιμή \[pH = 4\], στην ίδια θερμοκρασία, με το \[ΗΑ\] να είναι ασθενές και το \[ΗΒ\] να είναι ισχυρό οξύ. Τότε για την πλήρη εξουδετέρωση του καθενός από πρότυπο διάλυμα \[C΄ M NaOH\] απαιτείται ίδιος όγκος διαλύματος της βάσης.
330. Για την εύρεση του ισοδυνάμου σημείου διαλύματος \[NH_4Cl\] άγνωστης συγκέντρωσης με πρότυπο διάλυμα \[NaOH\], ο κατάλληλος δείκτης είναι το ερυθρό του Κογκό με \[pK_a = 4\].

Χημεία: Ιοντική Ισορροπία

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. ∆ίνεται ότι το \[pH\] τριών υδατικών διαλυμάτων \[ΝΗ_3\] (∆1, ∆2 και ∆3) έχει τις τιμές 11 - 11,6 - 11,3 αντίστοιχα στους \[25^οC\].Σε όγκο \[V\] καθενός από τα τρία παραπάνω διαλύματα διαβιβάζουμε αέριο \[HCl\] μέχρις ότου αντιδράσει όλη η ποσότητα της \[NH_3\]που περιέχεται σ’ αυτά. Για τις τιμές χ, ψ και ω του \[pH\] αντίστοιχα των τριών διαλυμάτων που προκύπτουν μετά την αντίδραση, στους 25 °C, ισχύει:
2. Ένα διάλυμα \[∆_1\] του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH = 2.∆ιάλυμα άλατος ΝaA συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH:
3. Κατά τη διάλυση ενός οξέος σε νερό με σταθερή τη θερμοκρασία, η τιμή του γινομένου \[[Η_3 Ο^+] · [ΟΗ^-]\]:
4. Υδατικό διάλυμα που περιέχει \[0,27 g\] ενός ασθενούς διπρωτικού οξέος \[Η_2Α\] ογκομετρείται με πρότυπο υδατικό διάλυμα \[0,1 Μ ΝaΟΗ\]. Αν για το πρώτο ισοδύναμο σημείο καταναλώθηκαν \[15 mL\] και για το δεύτερο ισοδύναμο σημείο \[30 mL\] πρότυπου διαλύματος, η σχετική μοριακή μάζα του οξέος είναι:
5. Η αντίδραση μεταξύ των οξωνίων που προέρχονται από τον ιοντισμό ενός ισχυρού οξέος και των υδροξειδίων που προέρχονται από τη διάσταση μίας ισχυρής βάσης είναι ταυτόχρονα:
6. Στους \[500^οC\] το \[pH\] διαλύματος \[KClO_4 0,1M\] μπορεί να είναι:
7. Ογκομετρούνται \[100 mL\] ασθενούς μονοπρωτικού οξέος \[ΗΑ\] με πρότυπο διάλυμα \[N_aOH 0,5 M\] και προκύπτει η διπλανή καμπύλη ογκομέτρησης. Από τις προτάσεις που ακολουθούν, μία είναι οπωσδήποτε λανθασμένη:
8. \[20 mL\] διαλύματος το οποίο περιέχει \[C_6H_5OH 0,2 M\] και \[CH_3OH 0,2 M\], ογκομετρούνται με πρότυπο διάλυμα \[ΚΟΗ 0,2 Μ\]. Στο ισοδύναμο σημείο χρησιμοποιήθηκε όγκος του πρότυπου διαλύματος ίσος με:
9. Όταν αραιώσουµε ένα διάλυµα \[ΗΝΟ_3\] µέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος του η \[[Η_3Ο^+]\] υποδιπλασιάζεται.
10. Με βάση το δεδοµένο ότι διάλυµα \[NaF 0,1 M\] έχει µικρότερο \[pH\] από διάλυµα \[NaCN 0,1 M\] προκύπτει ότι το \[HF\] είναι ασθενέστερο οξύ από το \[HCN\].
11. Στο καθαρό νερό τα µισά µόρια συµπεριφέρονται ως οξύ και τα άλλα µισά ως βάση.
12. Με βάση το δεδοµένο ότι το \[ΗΝΟ_2\] είναι ισχυρότερο οξύ από το \[HCN\], προκύπτει ότι το \[ΝΟ_2^-\] είναι ισχυρότερη βάση από το \[CN^-\].
13. Με προσθήκη μικρής ποσότητας στερεού \[KF\] σε υδατικό διάλυμα \[HNO_3\], όγκου \[V = 1 L\] και συγκέντρωσης \[C=1 M\], υπό σταθερή θερμοκρασία και σταθερό όγκο, το \[pH\] του διαλύματος αυξάνεται.
14. Όταν σε ένα διάλυµα \[CH_3COOH\] διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[CH_3COONa\] το \[pH\] αυξάνεται.
15. Το HCl είναι οξύ σύμφωνα με τη θεωρία Brönsted - Lowry, διότι:
16. Κατά τη διάλυση, έστω και µικρής ποσότητας οξέος ή βάσεως στο νερό η ισορροπία \[2Η_2Ο ⇄ Η_3Ο^+ + ΟΗ^-\] µετατοπίζεται προς τα αριστερά µε αποτέλεσµα να παρατηρείται αισθητή αύξηση της \[[Η_2Ο]\].
17. Η συζυγής βάση οποιουδήποτε οξέος είναι ένα ανιόν.
18. Ίσοι όγκοι διαλυµάτων \[HCl\] και \[CH_3COOH\] µε την ίδια τιµή \[pH\] στην ίδια θερµοκρασία, απαιτούν τον ίδιο όγκο διαλύµατος \[NaOH\] για την εξουδετέρωσή τους.
19. Υδατικό διάλυμα \[HClO_4\] έχει συγκέντρωση \[10^{-4 }Μ\] και θερμοκρασία \[25^oC\]. Αν το διάλυμα ψυχθεί στους \[15^οC\]:το \[pΟH\] του διαλύματος :
20. Κατά την ανάμιξη διαλύματος \[CH_3COOH 0,1 M\] με ίσο όγκο διαλύματος \[NaOH 0,1 M\] προκύπτει διάλυμα με \[pH\]:

Χημεία: Χημική Κινητική

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται η τιμή της ενέργειας ενεργοποίησης.
2. Σύμφωνα με την θεωρία των συγκρούσεων, για να αντιδράσουν δύο μόρια πρέπει να έχουν μόνο κατάλληλη ταχύτητα.
3. Τα σώματα \[ΝΗ_3\], \[ΝΟ\], \[Η_2Ο\] και \[Ο_2\] συμμετέχουν σε αντίδραση για την οποία:\[\bar υ\] = - \[\frac{ΔC_{NH_3}}{4Δt}\] = \[\frac{ΔC_{NO}}{4Δt}\] = \[\frac{ΔC_{H_2O}}{6Δt}\] = - \[\frac{ΔC_{O_2}}{5Δt}\]

Η χημική εξίσωση της αντίδρασης είναι:

4. Να επιλέξετε ποια από τις παρακάτω προτάσεις είναι σωστή:
5. Τα βήματα που ακολουθεί η αντίδραση για να μετατραπούν τα αντιδρώντα σε προϊόντα (στοιχειώδεις αντιδράσεις) σαν σύνολο αποτελούν τον μηχανισμό της αντίδρασης.
6. Δίνεται η παρακάτω γραφική παράσταση. Η χημική εξίσωση που ταιριάζει στη γραφική παράσταση είναι:
7. Υδατικό διάλυμα HCl αντιδρά με στερεό \[ CaCO_3 \] που βρίσκεται σε μορφή μεγάλων κόκκων. Η αντίδραση επαναλαμβάνεται χρησιμοποιώντας το ίδιο διάλυμα HCl αλλά αυτή τη φορά το \[ CaCO_3 \] προστίθεται με τη μορφή σκόνης. Ποια από τις παρακάτω προτάσεις που αφορά την αντίδραση είναι η σωστή;
8. Στο τέλος μιας ποσοτικής (μονόδρομης) αντίδρασης η ταχύτητα του κάθε σώματος έχει ίδια τιμή.
9. Οι μονάδες σταθεράς της ταχύτητας \[k\] είναι για όλες τις αντιδράσεις \[Μ/s\].
10. Το οξυζενέ περιέχει υπεροξείδιο του υδρογόνου (\[Η_2 Ο_2\]) και διασπάται σύμφωνα με την: \[H_2 O_2 (aq) → H_2O (ℓ) + \frac {1}{2} O_2 (g)\].Η διάσπαση γίνεται και με τη χρήση πυρολουσίτη (MnO2) που δρα ως καταλύτης. Ποια από τις παρακάτω προτάσεις περιγράφει καλύτερα τη δράση του πυρολουσίτη;
11. Για την αντίδραση \[2ΗΙ(g)\] \[\to\] \[H_2 (g)\] + \[I_2 (g)\] ισχύει ότι:
12. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης της οποίας δεν γνωρίζουμε τη στοιχειομετρία, μπορεί να υπολογιστεί από την καμπύλη αντίδρασης ενός εκ των προϊόντων της
13. Η ταχύτητα της αντίδρασης είναι σταθερή καθόλη τη διάρκεια της αντίδρασης.
14. Τα βήματα που ακολουθεί η αντίδραση για να μετατραπούν τα αντιδρώντα σε προϊόντα (στοιχειώδεις αντιδράσεις) σαν σύνολο αποτελούν τον μηχανισμό της αντίδρασης.
15. Για τη χημική αντίδραση: \[2Α(g) + B(g) → 3Γ(g)\] η ταχύτητα παραγωγής του Γ μία χρονική στιγμή είναι 0,06 \[mol · L^{-1} · s^{-1}\]. Η ταχύτητα της αντίδρασης την ίδια χρονική στιγμή είναι:
16. Η ταχύτητα της αντίδρασης είναι σταθερή καθόλη τη διάρκεια της αντίδρασης.
17. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης της οποίας δεν γνωρίζουμε τη στοιχειομετρία, μπορεί να υπολογιστεί από την καμπύλη αντίδρασης ενός εκ των προϊόντων της.
18. Η μέση ταχύτητα παραγωγής του \[ΝΟ_2 (υ_ΝΟ2)\] από τη διάσπαση του \[Ν_2 Ο_4\] σύμφωνα με τη χημική εξίσωση \[Ν_2 Ο_4 (g) → 2NO_2 (g)\] είναι ίση με 0,04 \[Μ · s^{-1}\] για τα πρώτα 10 s. Η μέση ταχύτητα της αντίδρασης στο διάστημα 10 – 20 s μπορεί να είναι:
19. Η αντίδραση: \[A(g) + 2B(g) ⟶ Γ(g)\]
20. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου.

Χημεία: Θερμοχημεία

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Μία αντίδραση χαρακτηρίζεται εξώθερμη όταν \[ΔΗ < 0\].
2. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η αντίδραση: \[ H_2 O (g) → H_2 (g) + \frac{1}{2} O_2 (g) \] έχει ΔΗ= + 58kcal
3. Η μεταβολή ενθαλπίας ισούται πάντα με το απορροφούμενο ή εκλυόμενο ποσό θερμότητας Q.
4. Οι αντιδράσεις που ελευθερώνουν ενέργεια υπό τη μορφή θερμότητας ονομάζονται εξώθερμες.
5. Σε μια εξώθερμη αντίδραση η ενέργεια του χημικού συστήματος μειώνεται.
6. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]

Όταν αντιδρούν 2g H2 παράγεται θερμότητα ίση με 136kcal

7. Η αντίδραση: \[2Α (g)\] + \[Β (g)\] \[\to\] \[3Γ (g)\] + \[Δ (g)\] έχει \[Εa=400kJ\], ενώ η αντίστροφή της έχει \[Εa΄=300kJ\].Η αρχική αντίδραση είναι εξώθερμη ή ενδόθερμη;
8. Οι καύσεις είναι πάντα εξώθερμες αντιδράσεις.
9. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[H_2 (g)\] + \[1/2O_2 (g)\] \[\to\] \[H_2O (l)\] , \[ΔΗ^0\] = \[-256kJ\].Η πρότυπη ενθαλπία \[(ΔΗ^0)\] της αντίδρασης: \[2H_2O (l)\] \[\to\] \[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] είναι:
10. Πρότυπη ενθαλπία αντίδρασης (\[ ΔΗ^ο \]) είναι η μεταβολή της ενθαλπίας όταν:
11. Σε μια εξώθερμη αντίδραση ισχύει \[ΔΗ>0\].
12. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Όταν καίγεται \[1g\] \[CH_4\] ελευθερώνεται θερμότητα ίση με 890 kJ. Όταν καίγεται 1 g  ελευθερώνεται θερμότητα ίση με \[890kJ.\]
13. Η παρατηρούμενη διαφορά στις ΔΗ των παρακάτω αντιδράσεων:\[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] \[\to\] \[2H_2O (l)\] , \[ΔΗ^0\] = \[-512kJ\]
\[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] \[\to\] \[2H_2O (g)\] ,\[ΔΗ^0\] = \[-464kJ\]
14. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η ΔΗ της αντίδρασης αυτής εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση του H2O
15. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[N_2 (g)\] + \[3H_2 (g)\] \[\to\] \[2NH_3 (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-92kJ\]. Να επιλέξετε την/τις σωστή/σωστές απάντηση/απαντήσεις.
16. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η αντίδραση σχηματισμού του H2O είναι εξώθερμη αντίδραση
17. Ενθαλπία και θερμότητα είναι το ίδιο μέγεθος.
18. H \[ΔΗ\] μιας αντίδρασης εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση των σωμάτων που συμμετέχουν.
19. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]

Τα προϊόντα έχουν μικρότερη ενθαλπία από τα αντιδρώντα.

20. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Όταν καίγεται \[1mol\] \[CH_4\] σε πρότυπη κατάσταση ελευθερώνεται θερμότητα ίση με \[890kJ\].

ΧΗΜΕΙΑ 2

Welcome to your ΧΗΜΕΙΑ 2

Μια χημική αντίδραση είναι μονόδρομη όταν:
Μια χημική αντίδραση είναι αμφίδρομη όταν:
Μετά την αποκατάσταση κάθε χημικής ισορροπίας:
Σε κλειστό δοχείο στους \[θ^{ο}C\] έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: Α + Β ⇄ Γ + Δ. Αν υ1 και υ2 είναι οι ταχύτητες των αντιδράσεων με φορά προς τα δεξιά και προς τα αριστερά αντίστοιχα, θα ισχύει:
Ισομοριακές ποσότητες των σωμάτων Α και Β αντιδρούν σύμφωνα με τη χημική εξίσωση: \[Α_{(g)} + 3Β_{(g)}\] ⇄ \[2Γ_{(g)}\]. Ποια από τις παρακάτω σχέσεις ισχύει κάθε χρονική στιγμή;
Σε κενό δοχείο εισάγονται 1 mol \[Ν_2\] και 2 mol \[O_2\] τα οποία αντιδρούν στους \[θ^{ο}C\] σύμφωνα με τη χημική εξίσωση: \[Ν_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2ΝΟ_{(g)}\].

Για τον αριθμό n των mol του ΝΟ που θα υπάρχουν στο δοχείο μετά την αποκατάσταση της χημικής ισορροπίας θα ισχύει:

Σε κενό δοχείο εισάγονται 1 mol \[Ν_2\] και 2 mol \[O_2\] τα οποία αντιδρούν στους \[θ^{ο}C\] σύμφωνα με τη χημική εξίσωση: \[Ν_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2ΝΟ_{(g)}\].Για το συνολικό αριθμό \[n_{ολ}\]. των mol των αερίων που θα υπάρχουν μετά την αποκατάσταση της χημικής ισορροπίας θα ισχύει:
Για την ισορροπία: \[Α_{(g)} + 3Β_{(g)}\] ⇄ \[2Γ_{(g)}\] οι μονάδες της σταθεράς \[Κ_c\] είναι:
Η πρόβλεψη της κατεύθυνσης προς την οποία µετατοπίζεται µια χηµική ισορροπία αν µεταβάλουµε έναν από τους παράγοντές της, καθορίζεται από την αρχή:
Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζει τη χημική ισορροπία: \[CO_{(g)} + H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[CO_{2(g)} + H_{2(g)}\] είναι:
Δύο από τους παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν τη χημική ισορροπία: \[C_{(s)} + H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[CO_{(g)} + H_{2(g)}\] είναι:
Σε ένα δοχείο έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: 3Fe(s) + 4H2O(g) ⇄ Fe3O4(s) + 4H2(g) , ΔΗ < 0. Ποια από τις παρακάτω μεταβολές έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ποσότητας του \[Η_2\] που περιέχεται στο δοχείο.
Το σύνολο των παραγόντων από τους οποίους επηρεάζεται η χημική ισορροπία: \[3C_{2}H_{2(g)}\] ⇄ \[C_{6}H_{6(g)}\], ΔΗ > 0, είναι:
Η αύξηση της απόδοσης της αντίδρασης: \[Ν_{2(g)} + 3Η_{2(g)}\] ⇄ \[2ΝH_{3(g)}\], ΔΗ < 0, γίνεται με:
Σε κενό δοχείο εισάγεται ορισµένη ποσότητα της ένωσης Α, η οποία, αρχίζει να µετατρέπεται στην ένωση Β υπό σταθερή θερµοκρασία. Το διάγραµµα παριστάνει τις συγκεντρώσεις των ενώσεων Α και Β σε συνάρτηση µε το χρόνο. Η χηµική εξίσωση της αντίδρασης που πραγµατοποιήθηκε είναι:

                        

Η σταθερά Κc της χηµικής ισορροπίας που αποδίδεται µε τη χηµική εξίσωση \[2NO_{(g)}\] ⇄ \[Ν_{2(g)} + O_{2(g)}\] , ∆Η=-40kcal έχει τιµή κ στους Τ1=300Κ και τιµή λ στους Τ2 =600Κ. Μεταξύ των αριθµών κ και λ ισχύει:
Σε κενό δοχείο εισάγουµε, σε ορισµένη θερµοκρασία, ισοµοριακές ποσότητες \[Ν_{2}\] και \[Ο_{2}\], οπότε αποκαθίσταται τελικά η ισορροπία: \[N_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2NO_{(g)}\]Αν προσθέσουµε στο µείγµα ισορροπίας µία ποσότητα Ν2, η απόδοση της αντίδρασης:
Σε κενό δοχείο εισάγουµε, σε ορισµένη θερµοκρασία, ισοµοριακές ποσότητες \[Ν_{2}\] και \[Ο_{2}\], οπότε αποκαθίσταται τελικά η ισορροπία: \[N_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2NO_{(g)}\]Αν αυξήσουµε τον όγκο του δοχείου, η απόδοση της αντίδρασης:
Σε ένα δοχείο σταθερού όγκου που περιέχει άνθρακα, εισάγεται CO2 και το σύστηµα θερµαίνεται στους \[θ_{1}^{ο}C\], οπότε αποκαθίσταται η ισορροπία: \[C_{(s)} + CO_{2(g)}\] ⇄ \[2CO_{(g)}\], ∆Η > 0.Αν αυξήσουµε τη θερµοκρασία του συστήµατος, η απόδοση της παραγωγής του CO:
Σε ένα δοχείο σταθερού όγκου που περιέχει άνθρακα, εισάγεται \[CO_{2}\] και το σύστηµα θερµαίνεται στους \[{θ_1}^\circ\], οπότε αποκαθίσταται η ισορροπία: \[C_{(s)} + CO_{2(g)}\] ⇄ \[2CO_{(g)}\], ∆Η > 0.Αν αυξήσουµε την πίεση ελαττώνοντας τον όγκο του δοχείου η απόδοση παραγωγής του CO:
∆οχείο όγκου V περιέχει α mol \[HΙ\] σε ισορροπία µε \[H_{2}\] και \[Ι_{2}\], που περιγράφεται µε την εξίσωση: \[Η_{2(g)} + Ι_{2(g)}\] ⇄ \[2HΙ_{(g)}\].Αν εισάγουµε στο σύστηµα αυτό β mol HΙ διατηρώντας σταθερό τον όγκο του δοχείου και τη θερµοκρασία, τότε ο αριθµός των mol του HΙ που θα περιέχεται τελικά στο δοχείο, θα είναι:
∆οχείο όγκου V περιέχει α mol \[HΙ\] σε ισορροπία µε \[H_{2}\] και \[Ι_{2}\], που περιγράφεται µε την εξίσωση: \[Η_{2(g)} + Ι_{2(g)}\] ⇄ \[2HΙ_{(g)}\].Αν αυξήσουµε την πίεση µε ελάττωση του όγκου του δοχείου διατηρώντας σταθερή τη θερµοκρασία, τότε ο αριθµός mol του ΗΙ που θα περιέχεται τελικά στο δοχείο θα είναι:
Όταν αναµίξουµε ισοµοριακές ποσότητες \[H_{2}\] και \[Ι_{2}\] αποκαθίσταται χηµική ισορροπία η οποία περιγράφεται από τη χηµική εξίσωση: \[Η_{2(g)} + Ι_{2(g)}\] ⇄ \[2HΙ_{(g)}\], µε απόδοση α %. Αν αναµίξουµε \[Η_{2}\] και \[Ι_{2}\] σε οποιαδήποτε άλλη αναλογία, η απόδοση της αντίδρασης στην ίδια θερµοκρασία θα είναι:
Η τιµή της σταθεράς Kc της ισορροπίας που περιγράφεται µε τη χηµική εξίσωση αA + βB ⇄ γΓ + δ∆, διαπιστώθηκε ότι αυξάνεται µε την αύξηση της θερµοκρασίας. Η διαπίστωση αυτή µας οδηγεί στο συµπέρασµα ότι η αντίδραση µε φορά προς τα δεξιά:
Σε ένα δοχείο σταθερού όγκου έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: \[3Fe_{(s)} + 4H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[Fe_{3}O_{4(s)} + 4H_{2(g)}\] , ∆Η < 0. Αν αυξήσουµε τη θερµοκρασία του συστήµατος, ο συνολικός αριθµός των mol των αερίων:
Σε ένα δοχείο σταθερού όγκου έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: \[3Fe_{(s)} + 4H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[Fe_{3}O_{4(s)} + 4H_{2(g)}\] , ∆Η < 0. Αν αυξήσουµε τη θερµοκρασία του συστήµατος, η ολική πίεση των αερίων:
Για τη χημική ισορροπία που περιγράφεται από την παρακάτω χημική εξίσωση:

Το διάγραμμα που περιγράφει την αποκατάσταση χημικής ισορροπίας τη χρονική στιγμή t1 είναι:

Σε δοχείο σταθερού όγκου 4L και σε σταθερή θερμοκρασία εισάγονται 3 mol \[H_{2}\] και 4 mol \[I_{2}\], οπότε αποκαθίσταται η ισορροπία: \[Η_{2(g)} + Ι_{2(g)}\] ⇌ \[2HI_{(g)}\]. Το ακόλουθο διάγραμμα παριστάνει τη μεταβολή της συγκέντρωσης ενός από τα συστατικά της ισορροπίας σε συνάρτηση με το χρόνο.

Το σώμα στο οποίο αναφέρεται το διάγραμμα είναι:

Σε δοχείο σταθερού όγκου 4L και σε σταθερή θερμοκρασία εισάγονται 3 mol \[H_{2}\] και 4 mol \[I_{2}\], οπότε αποκαθίσταται η ισορροπία: \[Η_{2(g)} + Ι_{2(g)}\] ⇌ \[2HI_{(g)}\]. Το ακόλουθο διάγραμμα παριστάνει τη μεταβολή της συγκέντρωσης ενός από τα συστατικά της ισορροπίας σε συνάρτηση με το χρόνο.Η απόδοση της αντίδρασης είναι:
Σε κενό δοχείο όγκου V σε θερμοκρασία θ εισάγουμε 1mol αερίου Α και 1mol αερίου Β οπότε γίνεται η αντίδραση \[Α_{(g)} + B_{(g)}\] ⇄ \[Γ_{(g)}\] με απόδοση 60% . Σε άλλο κενό δοχείο όγκου V στην ίδια θερμοκρασία εισάγουμε 1 mol του Α και 2mol του Β. Η νέα απόδοση της αντίδρασης θα είναι:
Δίνεται η ισορροπία: \[2NO_{(g)} + Cl_{2(g)}\] ⇄ \[2NOCl_{(g)}\] . Σε δοχείο όγκου 25L προσθέτουμε 0,3mol NO 0,2mol \[Cl_{2}\] και 0,5mol NOCl αρχικά. Αν στη ισορροπία έχουμε τελικά 0,6mol NOClΟ αριθμός των mol του Cl2 στην ισορροπία είναι:
Δίνεται η ισορροπία: \[2NO_{(g)} + Cl_{2(g)}\] ⇄ \[2NOCl_{(g)}\] . Σε δοχείο όγκου 25L προσθέτουμε 0,3mol NO 0,2mol \[Cl_{2}\] και 0,5mol NOCl αρχικά. Αν στη ισορροπία έχουμε τελικά 0,6mol NOClΑν αυξηθεί ο όγκος του δοχείου στα 50L:
Δίνεται η ισορροπία: \[2NO_{(g)} + Cl_{2(g)}\] ⇄ \[2NOCl_{(g)}\] . Σε δοχείο όγκου 25L προσθέτουμε 0,3mol NO 0,2mol \[Cl_{2}\] και 0,5mol NOCl αρχικά. Αν στη ισορροπία έχουμε τελικά 0,6mol NOCl, η τιμή της Kc είναι:
Ποια από τις παρακάτω χημικές εξισώσεις περιγράφει χημική ισορροπία η οποία δεν μετατοπίζεται όταν μεταβληθεί ο όγκος του δοχείου;
Οι μονάδες της σταθεράς ισορροπίας για την αμφίδρομη αντίδραση \[2A_{(g)}\] ⇄ \[B_{(ℓ)}\], είναι:
Σε ένα δοχείο έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: \[N_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2NO_{(g)}\] στους \[θ^{ο}C\] και πίεση 30atm. ∆ιατηρώντας τη θερµοκρασία σταθερή διπλασιάζουµε τον όγκο του δοχείου. Μετά την αποκατάσταση της χηµικής ισορροπίας η πίεση Ρτελ στο δοχείο, θα είναι:
Σε δύο όµοια δοχεία ∆1 και ∆2 έχουν αποκατασταθεί αντίστοιχα οι ισορροπίες: \[Η_{2(g)} + Ι_{2(g)}\] ⇄ \[2HΙ_{(g)}\] και \[Ν_{2(g)} + 3H_{2(g)}\] ⇄ \[2NH_{3(g)}\]. Η ολική πίεση έχει και στα δύο συστήµατα την ίδια τιµή Ρ. Αν διπλασιάσουµε τους όγκους των δύο δοχείων, διατηρώντας σταθερή τη θερµοκρασία, για τις τελικές πιέσεις Ρ1 και Ρ2 των δύο συστηµάτων στα δοχεία ∆1 και ∆2 αντίστοιχα, θα ισχύει:
Σε δοχείο σταθερού όγκου έχει αποκατασταθεί η χημική ισορροπία: \[Α_{(g}) + 2B_{(g)}\] ⇄ \[Γ_{(g)}\], ΔΗ < 0 Ποια από τις παρακάτω μεταβολές θα προκαλέσει αύξηση της σταθεράς KC¬ της παραπάνω χημικής ισορροπίας;
Η έκφραση της σταθεράς ισορροπίας για την αμφίδρομη αντίδραση \[ICl_{3(s)}\] ⇄ \[ICl_{(ℓ)} + Cl_{2(g)}\], είναι:
Εισάγονται ίσα mol A και Β σε δοχείο όγκου V και γίνεται η αμφίδρομη αντίδραση: \[Α_{(g)} + 2B_(g)\] ⇄ \[Γ_(g)\] . Τι θα ισχύει οπωσδήποτε στη χημική ισορροπία;
Για την αμφίδρομη αντίδραση \[A_(s) + xB_(g)\] ⇄ \[Γ_(g) + Δ_(g)\] η σταθερά Kc δεν έχει μονάδες. Ο συντελεστής x μπορεί να είναι:
Σε δοχείο έχει αποκατασταθεί η χημική ισορροπία : \[Α_(g)\]⇄\[2B_(g)\] C1 C2 Σε σταθερή θερμοκρασία προστίθεται ποσότητα του Α οπότε στη νέα χημική ισορροπία έχουμε ότι [Α]=2C1 Η συγκέντρωση του Β στη νέα χημική ισορροπία θα είναι:
Σε κενό δοχείο στους \[θ^{ο}C\] στο οποίο υπάρχει περίσσεια C εισάγεται ποσότητα \[Ο_2\] και γίνεται η αμφίδρομη αντίδραση: \[C_(s) + O_{2(g)}\] ⇄ \[CO_{2(g)}\] με Kc=1 Η απόδοση της αντίδρασης θα είναι:
Η αύξηση της πίεσης με ελάττωση του όγκου του δοχείου στο οποίο έχει αποκατασταθεί η ισορροπία: \[N2_(g) + 3H_{2(g)}\] ⇄ \[2NH_{3(g)}\] θα οδηγήσει σε:
Η ισορροπία \[C_(s) + CO_{2(g)}\]⇄ \[2CO_(g)\] είναι οµογενής και δεν επηρεάζεται από τη µεταβολή της πίεσης
Η ισορροπία \[N_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2NO_(g)\] είναι οµογενής και δεν επηρεάζεται από τη µεταβολή της πίεσης
Η τιµή της σταθεράς Kc για την ισορροπία \[Ν_{2(g)} + 3Η_{2(g)}\] ⇄ \[2ΝΗ_{3(g)}\] , ∆Η = -22kcal αυξάνεται, όταν αυξηθεί η θερµοκρασία
Ο βαθµός διάσπασης του \[CaCO_3\] προς \[CaΟ\] και \[CO_2\] σύµφωνα µε την ενδόθερµη αντίδραση \[CaCO_{3(s)}\] ⇄ \[CaO_(s) + CO_{2(g)}\] αυξάνεται, όταν η διάσπαση γίνεται σε υψηλή θερµοκρασία και σε χαµηλή πίεση
H τιµή της σταθεράς Kc της χηµικής ισορροπίας \[C_{(s)} + H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[CO_{(g)} + H_{2(g)}\] ελαττώνεται µε την ελάττωση της πίεσης
Αν σε ένα κλειστό δοχείο σταθερού όγκου που έχει αποκατασταθεί η χηµική ισορροπία \[Ν_{2(g)} + 3Η_{2(g)}\] ⇄ \[2ΝΗ_{3(g)}\] εισάγουµε µία ποσότητα ευγενούς αερίου, η χηµική ισορροπία δε µεταβάλλεται ενώ η ολική πίεση των αερίων αυξάνεται
Αν σε ένα δοχείο µεταβλητού όγκου, όπου έχει αποκατασταθεί η ισορροπία \[N_{2(g)} + O_{2(g)}\] ⇄ \[2NO_{(g)}\] , ∆Η = +44kcal, διπλασιάσουµε τον όγκο του δοχείου, η ολική πίεση δε µεταβάλλεται ενώ η ποσότητα του ΝΟ αυξάνεται
Αν σε δοχείο όγκου V όπου έχει αποκατασταθεί η χηµική ισορροπία \[COCl_{2(g)}\] ⇄ \[CO_{(g)} + Cl_{2(g)}\] αυξήσουµε τον όγκο σε 2V, η ολική πίεση των αερίων υποδιπλασιάζεται
Για την οµογενή χηµική ισορροπία \[2NO_{2(g)}\] ⇄ \[N_{2}O_{4(g)}\] η µονάδα µέτρησης της σταθεράς Kc είναι το 1L/mol.
Αν η σταθερά Κc της χηµικής ισορροπίας \[Α_{(g)} + Β_{(g)}\] ⇄ \[2Γ_{(g)}\] , έχει τιµή 4 στους \[θ^{ο}C\] και τιµή 120 στους \[(θ+50)^{o}C\], τότε για την αντίδραση σύνθεσης του Γ ισχύει ∆Η < 0
Στην κατάσταση χηµικής ισορροπίας δεν πραγµατοποιείται καµία χηµική αντίδραση
Αν διπλασιάσουµε τον όγκο ενός δοχείου, στο εσωτερικό του οποίου έχει αποκατασταθεί η χηµική ισορροπία \[CO_{(g)} + H_{2}O_{(g)}\] ⇄ \[CO_{2(g)} + H_{2(g)}\] , τότε η συγκέντρωση του \[CO_{2}\] υποδιπλασιάζεται
Αν ο βαθµός διάσπασης του φωσγενίου \[(COCl_2)\] προς \[CΟ\] και \[Cl_2\] αυξάνεται µε την αύξηση της θερµοκρασίας, υπό σταθερό όγκο, τότε η αντίδραση διάσπασης του \[COCl_{2}\] είναι εξώθερµη
Η απόδοση της αντίδρασης \[H_{2(g)} + Ι_{2(g)}\] ⇄ \[2HΙ_{(g)}\] σε καθορισµένη πίεση και θερµοκρασία, έχει ελάχιστη τιµή όταν το µείγµα \[Η_2\] και \[Ι_2\] που αναµειγνύεται αρχικά είναι ισοµοριακό
Αν στην χημική ισορροπία \[C_{(s)} + CO_{2(g)}\] ⇄ \[2CO_{(g)}\], ΔΗ>0, αυξήσουμε την θερμοκρασία, θα αυξηθούν και τα ολικά mol των αερίων
Η αύξηση της πίεσης με ελάττωση του όγκου του δοχείου στο οποίο έχει αποκατασταθεί η ισορροπία \[N_{2(g)} + 3H_{2(g)}\] ⇄ \[2NH_{3(g)}\], οδηγεί σε αύξηση της ποσότητας των \[N_2\], \[H_2\] και της \[ΝΗ_3\]
Η θεωρία των κβάντα:
Τα φωτόνια συμπεριφέρονται :Add description here!
Τα φωτόνια έχουν διαστάσεις :
Στην εξίσωση E = h⋅f ή (E = h⋅ν) , το σύμβολο Ε εκφράζει:
Στην εξίσωση E = h⋅f ή (E = h⋅ν) , το σύμβολο f (ή το ν)εκφράζει:
Κατά τη μετάπτωση του ηλεκτρονίου στο άτομο του υδρογόνου από τη στιβάδα Μ στη στιβάδα Κ εκπέμπεται ακτινοβολία συχνότητας \[f_{1}\], από την Μ στην L εκπέμπεται ακτινοβολία συχνότητας \[f_{2}\], ενώ από την L στην Κ εκπέμπεται ακτινοβολία συχνότητας \[f_{3}\]. Μεταξύ των τριών αυτών συχνοτήτων ισχύει η σχέση
Κατά τις μεταπτώσεις Μ → Κ, Μ → L και L → Κ του ηλεκτρονίου στο άτομο του υδρογόνου εκπέμπονται ακτινοβολίες με συχνότητες \[f_{1}\], \[f_2\], \[f_3\] και μήκη κύματος \[λ_1\], \[λ_2\], \[λ_3\] αντίστοιχα.Για τις συχνότητες  f1, f2 και f3 ισχύει:
Κατά τις μεταπτώσεις Μ → Κ, Μ → L και L → Κ του ηλεκτρονίου στο άτομο του υδρογόνου εκπέμπονται ακτινοβολίες με συχνότητες \[f_{1}\], \[f_2\], \[f_3\] και μήκη κύματος \[λ_1\], \[λ_2\], \[λ_3\] αντίστοιχα.Για τα μήκη κύματος λ1, λ2 και λ3 ισχύει:
Η πρόταση: «είναι αδύνατος ο ταυτόχρονος προσδιορισμός της θέσης και της ορμής ενός σωματιδίου» εκφράζει:
Ατομικό τροχιακό είναι:
Ο αριθμός των p-τροχιακών σε μια ενεργειακή στιβάδα είναι:
Το πλήθος των ατομικών τροχιακών που περιέχονται στις στιβάδες Κ και L είναι
Τα ατομικά τροχιακά 2s και 3s διαφέρουν:
Τα ατομικά τροχιακά 2s και 2p του ατόμου του υδρογόνου έχουν:
Τα p ατομικά τροχιακά ενός ατόμου υδρογόνου διαφέρουν:
Η τιμή του αζιμουθιακού κβαντικού αριθμού μας πληροφορεί:
Η υποστιβάδα 2p αποτελείται από:
Η υποστιβάδα 2p μπορεί να περιέχει:
Η υποστιβάδα 3d αποτελείται από:
Ο συμβολισμός \[«p_{y}»\] ενός ατομικού τροχιακού δηλώνει τις τιμές:
Το κάθε ατομικό τροχιακό καταλαμβάνεται από:
Ο συνδυασμός των τιμών n = 2, ℓ = 1, mℓ = 0 των τριών πρώτων κβαντικών αριθμών χαρακτηρίζει:
Με τον όρο «ηλεκτρονιακό νέφος» εννοούμε:
Το μοναδικό ηλεκτρόνιο του ατόμου του υδρογόνου στη θεμελιώδη κατάσταση βρίσκεται στην υποστιβάδα 1s διότι:
Μεταξύ των ενεργειών \[Ε_{2p}\] και \[Ε_{3s}\] των υποστιβάδων \[2p\] και \[3s\]:
Ένα ατομικό τροχιακό 3d χαρακτηρίζεται από λιγότερη ενέργεια σε σχέση με ένα ατομικό τροχιακό 4p διότι:
Τρία ατομικά τροχιακά \[p_x\], \[p_y\] και \[p_z\] ενός ατόμου χαρακτηρίζονται από ενέργεια \[Ε_1\], \[Ε_2\] και \[Ε_3\] αντίστοιχα. Για τις τιμές αυτές της ενέργειας:
Ο μέγιστος αριθμός ηλεκτρονίων για κάθε στιβάδα προκύπτει με εφαρμογή:
Σε ένα άτομο ο μέγιστος αριθμός ηλεκτρονίων τα οποία χαρακτηρίζονται με τους κβαντικούς αριθμούς: : i) n = 3, ℓ = 2 , ii) n = 2, ℓ = 1, mℓ = -1 και iii) n = 3, ms = -1/2 είναι αντίστοιχα:
Η ύπαρξη δύο ή και περισσότερων ηλεκτρονίων με ms = -1/2 στο ίδιο ατομικό τροχιακό αντιβαίνει:
Η κατανομή των τεσσάρων ηλεκτρονίων στα ατομικά τροχιακά της στιβάδας L του ατόμου του άνθρακα στη θεμελιώδη κατάσταση είναι:
Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές αντιστοιχεί στη δομή της θεμελιώδους κατάστασης του ατόμου του σκανδίου \[(_{21}Sc)\]:
Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές αντιστοιχεί σε ένα ουδέτερο άτομο φθορίου \[(_{9}F)\] σε θεμελιώδη κατάσταση;
Από τις ηλεκτρονιακές δομές: \[{1s}^2\] \[{2s}^2\] \[{2p}^6\] \[{3s}^2\] \[(I)\], \[{1s}^2\] \[{2s}^2\] \[{2p}^6\] \[{3s}^2\] \[{3p}^2\] \[(II)\] , \[{1s}^2\] \[{2s}^2\] \[{2p}^6\] \[(III)\] , \[{1s}^2\] \[{2s}^2\] \[{2p}^5\] \[(V)\] , \[{1s}^2\] \[{2s}^2\] \[{2p}^4\] \[(V)\], αποτελούν τις δομές του ιόντος \[_{12}Mg^{2+}\] και του ιόντος \[_{9}F^{-1}\] στη θεμελιώδη κατάσταση:
Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές ανταποκρίνεται στη θεμελιώδη κατάσταση του \[_{28}Ni\];
Ποιες από τις παρακάτω τετράδες κβαντικών αριθμών (n, ℓ, mℓ, ms ) που περιγράφουν ηλεκτρόνια είναι επιτρεπτές και ποιες όχι;
Ποια είναι σωστή ηλεκτρονιακή δόμηση του ατόμου του \[_{26}Fe\] στη θεμελιώδη του κατάσταση;
Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές αντιστοιχεί σε άτομο \[_{9}F\] σε διεγερμένη κατάσταση;
Ποια από τις επόμενες ηλεκτρονιακές δομές αντιστοιχεί σε άτομο \[_{8}Ο\] σε διεγερμένη κατάσταση;
Ένα στοιχείο ανήκει στην 3η περίοδο του Π.Π. όταν:
Το στοιχείο Aℓ (Z = 13) ανήκει:
Ένα χημικό στοιχείο ανήκει στον τομέα p του Π.Π. όταν:
Το στοιχείο με ηλεκτρονιακή δομή [Ar] \[3d^{10} 4s^{2} 4p^{5}\] ανήκει:
Η \[1^{η} (I_{A})\] ομάδα του Π.Π περιλαμβάνει:
Η \[1^{η} (I_{A})\] ομάδα του Π.Π εξωτερική στιβάδα των οποίων έχει δομή:
Το στοιχείο με το μικρότερο ατομικό αριθμό το οποίο ανήκει στον τομέα d του Περιοδικού Πίνακα είναι:
Ο τομέας s του Π.Π. περιλαμβάνει:
Ο τομέας s του Π.Π. η εξωτερική στιβάδα των οποίων έχει δομή:
Τα στοιχεία του τομέα d του Π.Π. είναι τοποθετημένα σε:
Τα στοιχεία με δομή εξωτερικής στιβάδας \[ns^{2}\], \[np^{6}\] ανήκουν στην ομάδα:
Τα στοιχεία με δομή εξωτερικής στιβάδας \[ns^{2}\], \[np^{6}\] και είναι συνολικά:
Από τα στοιχεία Κ (Ζ = 19), Ti (Z = 22), Cu (Z = 29) και As (Z = 33) ανήκουν στα στοιχεία μεταπτώσεως:
Ένα ηλεκτρόνιο που ανήκει στο τροχιακό 4px μπορεί να έχει την εξής τετράδα κβαντικών αριθμών.
Ένα πρωτόνιο p, ένα ηλεκτρόνιο e και ένας πυρήνας \[^{2}_{4}\mathrm{He}^{+2}\] κινούνται με την ίδια ταχύτητα. Ποιο από τα σωματίδια αυτά έχει μεγαλύτερο μήκος κύματος (λ) De Brogℓie;
Πόσα ηλεκτρόνια από το ιόν \[_{26}Fe^{+3}\] στη θεμελιώδη κατάσταση έχουν μαγνητικό κβαντικό αριθμό mℓ = +1;
Ποια από τις επόμενες μεταβάσεις στο άτομο του υδρογόνου απαιτεί μεγαλύτερο ποσό ενέργειας;
Η μάζα του πρωτονίου \[(m_p)\] είναι 1836 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του ηλεκτρονίου \[(m_e)\]. Αν ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο κινούνται με την ίδια ταχύτητα, η σχέση μεταξύ των αντίστοιχων μηκών κύματος \[λ_p\] και \[λ_e\] είναι:
Ποιό από τα παρακάτω στοιχεία έχει μεγαλύτερη \[Ei_2\];
Πόσα e στο άτομο του \[_{20}Ca\] στη θεμελιώδη κατάσταση έχουν mℓ=0;
Τα ατομικά τροχιακά του του ατόμου Η έχουν:
Το στοιχείο της τρίτης περιόδου με τη μεγαλύτερη \[Ei_1\] έχει ατομικό αριθμό (z):
Στο άτομο του Η ακτινοβολία υψηλότερης συχνότητας εκπέμπεται από την μετάπτωση των ηλεκτρονίων:
Κατά τη διέγερση ατόμου υδρογόνου, ηλεκτρόνιο μεταπηδά από την ενεργειακή στάθμη με n=1 στην ενεργειακή στάθμη n=3. Ποια από τα παρακάτω δεδομένα είναι σωστό;
Ποιά από τις ακόλουθες προτάσεις είναι σωστή;
Ποιες από τις επόμενες τετράδες κβαντικών αριθμών είναι δυνατές;
Σύμφωνα με το ατομικό πρότυπο του Bohr το ηλεκτρόνιο διαγράφει κυκλικές ή και ελλειπτικές τροχιές.
Σύμφωνα με τη θεωρία Pℓanck η ενέργεια μιας ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας συχνότητας f δίνεται από τη σχέση: Ε = h⋅f (ή Ε = h⋅ν).
Η σταθερά δράσεως του Pℓanck έχει την τιμή \[ h = {6,626} \cdot 10^{-34}J\] .
Κατά τη μετάπτωση του ηλεκτρονίου στο άτομο του υδρογόνου από τη στιβάδα Μ στη στιβάδα L εκπέμπεται ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία ορισμένης συχνότητας.
Στη θεμελιώδη του κατάσταση το άτομο του υδρογόνου χαρακτηρίζεται από την ελάχιστη ενέργεια.
Το ηλεκτρόνιο συμπεριφέρεται και ως κύμα μόνο όταν κινείται.
Η αρχή της αβεβαιότητας αμφισβητεί τον κυματοσωματιδιακό δυισμό του ηλεκτρονίου.
Στις τιμές n = 2 και ℓ = 0 των δύο πρώτων κβαντικών αριθμών αντιστοιχεί ένα μόνο ατομικό τροχιακό.
Σε κάθε τιμή του μαγνητικού κβαντικού αριθμού αντιστοιχεί ένα μόνο ατομικό τροχιακό.
Στο άτομο του αζώτου (Ζ = 7) περιέχονται στη θεμελιώδη του κατάσταση τρία ασύζευκτα ηλεκτρόνια.
Το πλήθος των s υποστιβάδων σε ένα άτομο (είτε περιέχουν ηλεκτρόνια είτε όχι) είναι αριθμητικά μεγαλύτερο από το πλήθος των υποστιβάδων p.
Το πλήθος των s τροχιακών σε ένα άτομο (συμπληρωμένων, ημισυμπληρωμένων ή κενών) είναι αριθμητικά μεγαλύτερο από το πλήθος των p τροχιακών.
Δεν είναι ποτέ δυνατό το μοναδικό ηλεκτρόνιο του ατόμου του υδρογόνου να βρεθεί στην υποστιβάδα 2s ή 2p.
Στη θεμελιώδη κατάσταση το ηλεκτρόνιο στο άτομο του υδρογόνου είναι δυνατό να βρεθεί έξω από το χώρο ο οποίος ορίζεται ως 1s ατομικό τροχιακό.
Οι υποστιβάδες 3p και 4s είναι ενεργειακά ισοδύναμες.
Η ηλεκτρονιακή δομή για το άτομο του Βηρυλλίου (Ζ = 4) στη θεμελιώδη του κατάσταση, σύμφωνα με την αρχή της ελάχιστης ενέργειας, είναι \[1s^{2}2s^{2}\]
Η δεύτερη περίοδος του Περιοδικού Πίνακα περιλαμβάνει οκτώ στοιχεία.
Ένα χημικό στοιχείο ανήκει στον τομέα s του Π.Π. όταν είναι συμπληρωμένες όλες οι s υποστιβάδες του.
Όλα τα στοιχεία του d τομέα του Π.Π. έχουν ατομικούς αριθμούς μεγαλύτερους του 20.
Τα στοιχεία του τομέα p του Π.Π. κατανέμονται σε 6 ομάδες.
Όλα τα ευγενή αέρια έχουν δομή εξωτερικής στιβάδας \[s_{2} p_6\].
Αν το άτομο ενός στοιχείου Σ διαθέτει στη στιβάδα σθένους ένα μόνο ηλεκτρονιακό ζεύγος, τότε το στοιχείο Σ ανήκει στον s τομέα του Π.Π.
Το στοιχείο Σ με ηλεκτρονιακή δομή \[Νe\] \[3s^{2} 3p^{5}\] έχει ατομικό αριθμό 17.
Ο σίδηρος (Ζ = 26) ανήκει στον τομέα d του Π.Π.
Το λανθάνιο (Ζ = 57) ανήκει στις λανθανίδες.
Η ενέργεια ιοντισμού του \[_{19}Κ\] είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη του \[_{3}Li\].
Η ενέργεια ιοντισμού του \[_{17}Cℓ\] είναι μικρότερη από την αντίστοιχη του \[_{11}Na\].
Οι δυνάμεις που ασκούνται μεταξύ των ατόμων ενός διατομικού μορίου χαρακτηρίζονται:
Κατά την εξάτμιση ενός υγρού εξασθενούν ή καταργούνται:
Τα μόρια του υδρογόνου (\[H_2\]):
Ένα διατομικό μόριο είναι ηλεκτρικό δίπολο όταν:
Οι δυνάμεις που ασκούνται μεταξύ των μορίων του υδροχλωρίου (ΗCl) χαρακτηρίζονται ως:
Μεταξύ των μορίων ενός υδραλογόνου ασκούνται:
Με την έκφραση: “ Τα όμοια διαλύουν όμοια” εννοούμε:
Το σημείο βρασμού (Σημείο Ζέσεως) μιας υγρής ουσίας εξαρτάται:
Η μετατροπή μιας υγρής ουσίας σε αέρια ονομάζεται
Σε ποιά από τις παρακάτω οργανικές ενώσεις εμφανίζεται δεσμός υδρογόνου;
Ποιά από τις παρακάτω ουσίες διαλύεται εύκολα στο \[Η_{2}Ο\];
Το υδροφθόριο (ΗF) έχει υψηλότερο σημείου βρασμού από το υδροχλώριο (HCl) διότι:
Μεταξύ των μορίων του υδρογόνου;
Ποιά από τις παρακάτω ουσίες έχει το υψηλότερο Σημείο Ζέσεως;
Ποια από τις επόμενες ουσίες διαλύεται περισσότερο στον τετραχλωράνθρακα \[(CCl_4)\]:
Ισχυρότερες δυνάμεις διασποράς (London) αναπτύσσονται μεταξύ των μορίων:
Μεταξύ των μορίων του \[Η_{2}Ο\] σχηματίζονται δεσμοί υδρογόνου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το νερό να εμφανίζει σχετικά:
Από τις παρακάτω χημικές ουσίες με παραπλήσια Mr το υψηλότερο σημείο βρασμού έχει η ουσία:
Ποιά από τις παρακάτω ουσίες είναι πρακτικά αδιάλυτη στο \[Η_{2}Ο\];
Από τα επόμενα μόρια μη πολικό είναι το:
Σε ποιο από τα παρακάτω μόρια εμφανίζεται δεσμός υδρογόνου;
Ποια από τις παρακάτω αλκοόλες αναμένεται να έχει το μεγαλύτερο σημείο ζέσης (Σ.Ζ.);
Σε 2L διαλύματος γλυκόζης με ωσμωτική πίεση Π=6atm σε θερμοκρασία θ°C προσθέτουμε 8L \[Η_{2}Ο\] και προκύπτουν 10L νέου διαλύματος στην ίδια θερμοκρασία. Το αραιωμένο διάλυμα έχει ωσμωτική πίεση:
Ποιό από τα επόμενα υδατικά μοριακά διαλύματα έχει τη μεγαλύτερη ωσμωτική πίεση στους 27°C;
Υδατικό διάλυμα γλυκόζης αραιώνεται σε τριπλάσιο όγκο σε σταθερή θερμοκρασία. Η ωσμωτική πίεση του διαλύματος
Σε δύο ισοτονικά διαλύματα ισχύει πάντοτε:
Αναμιγνύουμε διάλυμα ζάχαρης με ωσμωτική πίεση Π1=3atm και διάλυμα ζάχαρης με ωσμωτική πίεση Π2=5atm στην ίδια θερμοκρασία. Το διάλυμα που προκύπτει είναι δυνατόν να έχει ωσμωτική πίεση Π3 ίση με:
Αναμιγνύεται διάλυμα γλυκόζης 0,1Μ με διάλυμα γλυκόζης 0,4Μ. Το διάλυμα που θα σχηματιστεί είναι δυνατόν να έχει ωσμωτική πίεση στους 27°C ίση με:
. Ποιό από τα επόμενα υδατικά διαλύματα έχει τη μικρότερη ωσμωτική πίεση;
Αναμιγνύουμε ίσους όγκους διαλυμάτων ζάχαρης με ωσμωτικές πιέσεις 2atm και 5atm στους θ°C. Το διάλυμα που προκύπτει στην ίδια θερμοκρασία θα έχει ωσμωτική πίεση:
Αναμιγνύουμε 2L διαλύματος γλυκόζης με ωσμωτική πίεση Π1=3atm στους θ°C με 4L διαλύματος ζάχαρης που έχει ωσμωτική πίεση Π2=6atm στην ίδια θερμοκρασία. Η ωσμωτική πίεση του διαλύματος που προκύπτει στην θερμοκρασία θ°C θα είναι:
Σε 1L διαλύματος ζάχαρης με ωσμωτική πίεση Π=4atm στους 27°C προσθέτουμε 7L \[Η_{2}Ο\] και παίρνουμε 8L νέου διαλύματος το οποίο έχει στους 27°C ωσμωτική πίεση:
Ποιό από τα παρακάτω υδατικά διαλύματα που βρίσκονται στην ίδια θερμοκρασία έχει τη μεγαλύτερη ωσμωτική πίεση;
Για τρία υδατικά διαλύματα ζάχαρης Δ1, Δ2 και Δ3 συγκεντρώσεων C1,C2 και C3 αντίστοιχα διαπιστώσαμε τα εξής:

 

i.Κατά την επαφή των Δ1 και Δ2 μέσω ημιπερατής μεμβράνης ελαττώνεται ο όγκος

του Δ1 και αυξάνεται ο όγκος του Δ2.

ii. Κατά την επαφή των Δ1 και Δ3 μέσω ημιπερατής μεμβράνης, δεν παρατηρείται

μεταβολή στους όγκους τους.

Σε διάλυμα ζάχαρης και σε σταθερή θερμοκρασία διαλύουμε νέα ποσότητα ζάχαρης και η ωσμωτική πίεση του διαλύματος αυξάνεται.
Αναμιγνύουμε ίσους όγκους δύο διαλυμάτων ζάχαρης σε σταθερή θερμοκρασία με ωσμωτικές πιέσεις αντίστοιχα 2atm και 4atm και προκύπτει διάλυμα με ωσμωτική πίεση 6atm.
Αν θερμάνουμε ένα διάλυμα η ωσμωτική πίεσή του αυξάνεται.
Το φαινόμενο της ώσμωσης πραγματοποιείται μόνο όταν έρθουν σε επαφή μέσω ημιπερατής μεμβράνης ο καθαρός διαλύτης με ένα διάλυμα.
Αν ένα υδατικό διάλυμα γλυκόζης έχει την ίδια συγκέντρωση C και την ίδια θερμοκρασία με ένα υδατικό διάλυμα ζάχαρης, τότε τα δύο διαλύματα είναι ισοτονικά.
Σε δοχείο περιέχεται μόνο αέριο HCl. Μεταξύ των μορίων του HCl ασκούνται δυνάμειs
Ελκτικές δυνάμεις που δεν ανήκουν στην κατηγορία των δυνάμεων Van de Waals είναι
Σε δοχείο περιέχεται μίγμα αερίου \[Cl_2\] και αερίου \[NO\] . Μεταξύ των μορίων του \[Cl_2\] και του \[NO\] ασκούνται κυρίως δυνάμεις
Το ιώδιο (Mr = 254) είναι στερεό σε θερμοκρασία περιβάλλοντος λόγω
Το σχήμα που ακολουθεί παριστάνει δύο μόρια μεθανόλης, \[CH_{3}OH\]. Ποιο ή ποια γράμματα αντιστοιχούν σε δεσμό υδρογόνου;
Τo μόριο του τριφθοριούχου φωσφόρου (\[ΡF_3\]) έχει πυραμιδική γεωμετρία ενώ το μόριο του τριφθοριούχου βορίου (\[BF_3\]) έχει επίπεδη τριγωνική γεωμετρία:


Με βάση τις πληροφορίες αυτές συμπεραίνουμε ότι:

Στο σχήμα που ακολουθεί εμφανίζονται:
Oι ενώσεις (1), (2) και (3) που ακολουθούν είναι ισομερείς και τα μόριά τους σχηματίζουν τριγωνική διπυραμίδα.



Ποια από αυτά τα ισομερή είναι πολικά;

Oι ενώσεις (I) και (II) που ακολουθούν είναι σύμπλοκες και ισομερείς με τύπο \[Pt(NH_{3})_{2}Cl_2\]. Και οι δύο ενώσεις έχουν επίπεδη τετραγωνική γεωμετρία καθώς τo άτομο \[Pt\], τα δύο άτομα \[Cl\] και τα δύο άτομα \[Ν\] ανήκουν στο ίδιο επίπεδο. Μάλιστα, η ένωση (ΙΙ) χρησιμοποιείται ως αντικαρκινικό φάρμακο σε χημειοθεραπείες με την ονομασία cisplatin.


Ποια από τα παραπάνω μόρια είναι δίπολα;

Ποιο το είδος διαμοριακών δυνάμεων που εμφανίζεται στην υγρή προπανάλη με τον εξής συντακτικό τύπο:
To μόριο του πενταχλωριούχου φωσφόρου είναι ένα μόριο με την εξής γεωμετρία:


Στη γεωμετρία αυτή το άτομο του \[Ρ\] και τρία άτομα \[Cl\] είναι στο ίδιο επίπεδο σχηματίζοντας γωνίες ίσες με \[120^{°}\]. Τα άλλα δύο άτομα \[Cl\] βρίσκονται πάνω και κάτω από το επίπεδο αυτό σχηματίζοντας γωνίες ίσες με \[90^{°}\]. Από τη γεωμετρία αυτή προκύπτει ότι:
Στο σχήμα που ακολουθεί εμφανίζονται:
Στο σχήμα που ακολουθεί εμφανίζεται το διάγραμμα του σημείου βρασμού ορισμένων αλκανίων με ευθύγραμμη αλυσίδα σε σχέση με τη μοριακή τους μάζα. Το διάγραμμα αυτό εξηγείται ως εξής:
Στα υδατικά του διαλύματα το \[NaCl\] απαντάται με τη μορφή των εφυδατωμένων ιόντων του \[Na^{+}\] (aq) και \[Cl^{−}\] (aq) που απεικονίζονται στη συνέχεια ως A και B.


Από το σχήμα αυτό καταλαβαίνουμε ότι:

Το 1,2-διχλωροαιθένιο απαντάται σε δύο διαφορετικές στερεοχημικές μορφές, που αντιστοιχούν στα επίπεδα μόρια Α και Β που ακολουθούν.


Για τα μόρια αυτά μπορούμε να πούμε ότι:

Στο μοριακό τύπο \[C_{2}H_{2}F_{2}\] αντιστοιχούν οι παρακάτω ισομερείς ενώσεις.


Ποια-ες από τις ενώσεις αυτές αποτελούνται από μη πολικά μόρια;

Σε κάποιες περιπτώσεις είναι δυνατό να σχηματιστεί δεσμός υδρογόνου ενδομοριακά μεταξύ κατάλληλων γειτονικών χαρακτηριστικών ομάδων στο ίδιο μόριο. Σε ποιο από τα μόρια \[I-IV\] που ακολουθούν είναι δυνατόν να σχηματιστεί ενδομοριακά δεσμός υδρογόνου;
Το λυκοπένιο είναι στερεός πολυακόρεστος υδρογονάνθρακας με μοριακό τύπο \[C_{40}H_{56}\] και βαθύ κόκκινο χρώμα. Περιέχεται στις τομάτες και σε άλλα φρούτα κόκκινου χρώματος. Διαθέτουμε ποσότητα καθαρού λυκοπένιου και μελετάμε τη διαλυτότητά του στους διαλύτες: \[Η_{2}Ο\], \[CH_{3}OH\], \[C_{6}H_{14}\] (εξάνιο) και \[CCl_{4}\]. Σε ποιους από τους διαλύτες αυτούς το λυκοπένιο θα είναι πρακτικά αδιάλυτο;
To HCl (Mr = 36,5) έχει διπολική ροπή μ = 1,03 D και σημείο βρασμού 190 K. Το HBr (Mr = 81) έχει διπολική ροπή μ = 0,79 D και σημείο βρασμού 206 K. Σχετικά με τα δεδομένα αυτά, ποια από τις προτάσεις που ακολουθούν είναι η σωστή;
Στο σχήμα που ακολουθεί εμφανίζεται η δομή του βορικού οξέος, \[Η_{3}ΒΟ_{3}\], σε στερεή (κρυσταλλική) φάση. Στη δομή του κάθε μορίου το άτομο του \[Β\] και όλα τα υπόλοιπα άτομα \[Ο\] και Η βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο.

Ποιο το βασικό είδος των διαμοριακών δυνάμεων ανάμεσα στα μόρια του Η3ΒΟ3 στην κρυσταλλική φάση;

Σε δοχείο που περιέχει μίγμα \[CO_{2}\] (g) και \[CO\] (g), μεταξύ των μορίων του \[CO_{2}\] και του \[CO\] ασκούνται κυρίως δυνάμεις:
Στον συντακτικό τύπου που ακολουθεί εμφανίζεται το φάρμακο υδροξυχλωροκίνη που έχει προταθεί ως φάρμακο για τον COVID-19. Στον συντακτικό αυτό τύπο έχουν παραληφθεί τα άτομα C και Η που δεν χρειάζονται.


Πόσα άτομα της παραπάνω ένωσης μπορούν να συμμετέχουν σε δεσμούς υδρογόνου;

Το \[CH_{2}F_{2}\] έχει Mr = 52, διπολική ροπή μ = 1,93 D και σημείο βρασμού \[–52^{°}C\]. Το \[CH_{2}Cl_{2}\] έχει Mr = 85, διπολική ροπή μ = 1,60 D και σημείο βρασμού \[40^{°}C\]. Τι από τα παρακάτω μπορεί να δικαιολογήσει τη σημαντική διαφορά στα σημεία βρασμού;
Στο σχήμα που ακολουθεί εμφανίζεται το τμήμα μιας πρωτεΐνης. Πόσοι δεσμοί υδρογόνου εμφανίζονται στη δομή αυτή;
Το Kevlar, η δομή του οποίου δίνεται στο σχήμα, είναι ένα πολύ ανθεκτικό υλικό με αντοχή στη διάτρηση που χρησιμοποιείται στα αλεξίσφαιρα ρούχα. Η μεγάλη ανθεκτικότητα που εμφανίζουν τα νήματα Kevlar, μπορεί να οφείλεται:
Στα μοριακά μοντέλα αναπαρίστανται οι οργανικές ενώσεις Α, Β, Γ που έχουν παρόμοια σχετική μοριακή μάζα. Οι γκρι σφαίρες αναπαριστούν τους άνθρακες, οι κόκκινες τα οξυγόνα και οι λευκές τα υδρογόνα. Τα σημεία βρασμού των ενώσεων είναι \[36^{o}C\], \[117^{ο}C\] και \[9^{o}C\]. Η σωστή αντιστοίχιση των ενώσεων με τα σημεία βρασμού είναι:
Το σχήμα απεικονίζει το σύμπλοκο της αίμης, το οποίο είναι ο φορέας του οξυγόνου στα κύτταρα. Το μέγιστο πλήθος των δεσμών υδρογόνου στους οποίους μπορεί να πάρει μέρος το μόριο της αίμης είναι:
H φλουοξετίνη είναι μία φαρμακευτική ουσία που λειτουργεί ως αντικαταθλιπτικό. Στο συντακτικό της τύπο που ακολουθεί έχουν παραληφθεί τα περισσότερα άτομα C και Η.


Πόσα από τα άτομα της χημικής ένωσης που εμφανίζονται στον παραπάνω συντακτικό τύπο μπορούν να συμμετέχουν στη δημιουργία δεσμών υδρογόνου;

Μεταξύ των μορίων που ακολουθούν πόσοι δεσμοί υδρογόνου μπορούν να σχηματιστούν;
Ποιο από τα επόμενα μόρια είναι πολικό;
Ποιο από τα επόμενα μόρια συμπεριφέρεται ως ηλεκτρικό δίπολο;
Η διπολική ροπή του μορίου του νερού \[H_{2}O\] oφείλεται στο ότι:
Το μόριο του \[CO_2\] δεν είναι δίπολο, διότι:
Οι δυνάμεις που ασκούνται μεταξύ των ατόμων Η και Ο στο μόριο \[Η_{2}Ο\] χαρακτηρίζονται ως:
Ένα διατομικό μόριο είναι δίπολο οταν:
Ποιο από τα παρακάτω μόρια έχει μεγαλύτερη διπολική ροπη;
Ένα διατομικό μόριο είναι ηλεκτρικό δίπολο, όταν:
Ποίο από τα παρακάτω μόρια δεν είναι δίπολο μόριο;
Ποια από τις επόμενες προτάσεις που αναφέρονται στο μόριο του \[Η_{2}Ο\] είναι λανθασμένη;
Το μόριο της \[ΝΗ_3\]
Ποια από τις επόμενες προτάσεις που αναφέρονται στη διπολική ροπή είναι λανθασμένη;
Ποιες από τις ενώσεις που ακολουθούν αποτελούνται από δίπολα μόρια;\[CH_{4}, CH_{3}Cl, CH_{2}Cl_{2}, CHCl_{3}, CCl_{4}\]
Το διοξείδιο του θείου, \[SO_2\], εμφανίζει διπολική ροπή μ=1.62Ρ, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα, \[CO_2\], έχει διπολική ροπή μ=0. Από αυτά συμπεραίνουμε οτι:
Το διχλωρίδιο του θείου, \[SCl_2\], είναι ένα υγρό αποπνικτικής οσμής, το μόριο του οποίου εχει δυο απλούς δεσμούς και διπολική ροπή μ=0,540. Τι από τα παρακάτω ισχύει;
Ποιο από τα μόρια που ακολουθούν είναι το πιο πολικό;
Ποιο από τα επόμενα μόρια συμπεριφέρεται ως ηλεκτρικό δίπολο;
Πότε ένα μόριο έχει διπολική ροπή διάφορη του μηδενός;
Τα μόρια του \[Cl_2\]
Ποιο από τα επόμενά μόρια έχει μεγαλύτερη πολωσιμότητα;
Σε ποια από τις επόμενες χημικές ουσίες μεταξύ των μορίων αναπτύσσονται ισχυρότερες διαμοριακές δυνάμεις;
Σε ποια από τις επόμενες χημικές ουσίες τα μόρια συνδέονται με δεσμό υδρογόνου;
Ποιο το είδος των διαμοριακών αλληλεπιδράσεων που εμφανίζονται στο \[F_2\] ως:
Ισχυρότερες δυνάμεις London αναπτύσσονται μεταξύ των μορίων του:
Ποιο από τα παρακάτω έχει γενική ισχύ;
Σε ποια από τις παρακάτω ενώσεις ασκούνται αποκλειστικά δυνάμεις London;
Σε ποια από τις επόμενες ουσίες μεταξύ των μορίων της αναπτύσσεται δεσμός υδρογόνου;
Οι δυνάμεις που ασκούνται μεταξύ των μορίων του HCl χαρακτηρίζονται ως:
Οι ισχυρότερες δυνάμεις που ασκούνται μεταξύ των μορίων του HCl χαρακτηρίζονται ως:
Δινονται οι συντακτικοί τύποι των ενώσεων:

A. \[CH_{3}CH_{3}\], B. \[CH_{3}CH_{2}CH_{3}\],
Γ. \[CH_{3}CH_{2}CH_{2}CH_{3}\], Δ. \[CH_{3}CH(CH_{3})CH_{3}\]

Από τις παραπάνω ενώσεις ισχυρότερες δυνάμεις London αναπτύσσονται μεταξύ των μορίων της:

Ποιες από τις ακόλουθες διαμοριακές δυνάμεις αναπτύσσονται μεταξύ των μορίων του υδροϊωδίου (HI);
Δεσμός υδρογόνου αναπτύσσεται ανάμεσα στα μόρια;
Λόγω του δεσμού υδρογόνου…
Το βρώμιο (Br_{2}) είναι υγρό σε θερμοκρασία περιβάλλοντος γιατί ανάμεσα στα μόρια του αναπτύσσονται:
Ποιο από τα υδραλογόνα είναι ασθενέστερο οξύ;
Σε ποια από τις χημικές ουσίες τα μόρια συνδέονται μεταξύ τους με δυνάμεις London και δυνάμεις δίπολου - δίπολου;
Oι δυνάμεις London:
Πως λέγεται ο τύπος των διαμοριακών δυνάμεων που δημιουργούνται εξαιτίας των στιγμιαίων διπόλων;
Σε ποια από τις ενώσεις που ακολουθούν ο δεσμός υδρογόνου παίζει σημαντικό ρόλο στις φυσικές της ιδιότητες;
Τα μόρια της ακεταλδεύδης (\[CH_{3}CH=O\]) μπορούν να σχηματίσουν δεσμό υδρογόνου:
Σε ποιο από τα επόμενα ζεύγη ασκούνται μεταξύ των ουσιών διαμοριακές δυνάμεις διπόλου – διπόλου;
Tι είδους δυνάμεις ασκούνται μεταξύ των μορίων του υγρού Η2;
Ποια από τις επόμενες προτάσεις που αναφέρονται στο δεσμό υδρογόνου είναι λανθασμένη;
Δίνονται τα επόμενα ζεύγη μορίων: A. \[HCl – Cl_2\], B. \[Cl_{2} - Cl_{2}\], Γ. \[ΗΒr – HBr\] Σε ποιο από αυτά τα ζεύγη ασκούνται μόνο διαμοριακές δυνάμεις διπόλου – διπόλου;
Σε ποιο από τα επόμενα σώματα δεν υπάρχει δεσμός ιόντος – διπόλου;
Σε υδατικό διάλυμα \[FeClg\] εμφανίζονται εφυδατωμένα του τύπου \[[Fe(H_{2}O)_{6}]^{3+}\] στα οποία το κατιόν \[Fe^{3+}\] και τα μόρια του \[H_{2}O\] συνδέονται με:
Ποιο το σύνολο των διαμοριακών δυνάμεων που εμφανίζονται στο 1-φθοροπροπάνιο; \[(CH_{3}CH_{2}CH_{2}F_(l) )\]
Οι ενώσεις \[CH_{3}OH\] (Mr = 32 ) και \[CH_{3}NH_{2}\] (Mr = 31) έχουν σημεία βρασμού \[65^{ο}C\] και \[-6,3^{ο}C\] αντίστοιχα. Σε ποιο χαρακτηριστικό των ενώσεων αυτών μπορεί να αποδοθεί η μεγάλη διαφορά στα σημεία βρασμού;
Στα μόρια των ευγενών αερίων (π.χ. Ne, Ar, …)
Μεταξύ των μορίων ενός υδραλογόνου ( ΗΧ : HF, HCl, HBr, HI) αναπτύσσονται:
Στον πάγο, ένα άτομο Ο στο μόριο H2O(s) συνδέεται:
Ποιος από τους επόμενους δεσμούς υδρογόνου είναι ισχυρότερος;
Στο υγρό νερό (\[H_{2}O\]) μεταξύ των μορίων υπάρχουν:
Κατά τη μετατροπή \[H_{2}O_{(S)} \rightarrow H_{2}O_{(l)}\] :
Για τους παρακάτω τύπους δεσμών, ποια είναι η σωστή σειρά ισχύος;
Σε ποιο από τα μόρια που ακολουθούν, ο δεσμός υδρογόνου παίζει σημαντικό ρόλο στις φυσικές του ιδιότητες;
Ποια είναι η σειρά κατ’ αυξανόμενο σημείο βρασμού για τις ενώσεις \[CO_{2}, HF, O_{2}\];
To σημείο βρασμού μιας υγρής ουσίας εξαρτάται:
Ποια από τις επόμενες χημικές ουσίες έχει υψηλότερο σημείο ζέσης;
Ποια από τους επόμενες χημικές ουσίες έχει υψηλότερο σημείο ζέσης;
Ποια από τις επόμενες ουσίες είναι στερεό στις συνηθισμένες συνθήκες;
Ποια από τις επόμενες χημικές ουσίες, με παραπλήσια Mr εκεί το υψηλότερο σημείο ζέσης;
Με την έκφραση «τα όμοια διαλύουν όμοια» εννοούμε ότι:
Σε θερμοκρασία δωματίου, το \[F_2\] είναι αέριο (σ.ζ. \[-188^{ο}C\]) ενώ το \[Br_{2}\] είναι υγρό (σ.ζ. \[59^{ο}C\]) Η διαφορά στις φυσικές καταστάσεις των δυο αυτών αλογόνων οφείλεται στο ότι:
Ποια από τις παρακάτω ουσίες είναι πρακτικά αδιάλυτη στο νερό;
Ποιο το όνομα των διαμοριακών δυνάμεων που σχετίζονται με το σχηματισμό στιγμιαίου διπόλου;
Ο τετραχλωράνθρακας (\[CCl_4\]) και το νερό (\[Η_{2}Ο\]) είναι ουσίες που δεν αναμειγνύονται καθώς δε διαλύεται η μια ουσία στην άλλη. Τι από τα παρακάτω ερμηνεύει το γεγονός αυτό;
Ποια από τις επόμενες χημικές ενώσεις δε διαλύεται στο νερό;
H ένωση \[MgCl_{2}\] διαλύεται περισσότερο στο διαλύτη:
Ποια από τις επόμενες χημικές ενώσεις έχει υψηλότερο σημείο ζέσης;
Ποια από τις επόμενες χημικές ουσίες έχει το χαμηλότερο σημείο ζέσης;
Ποια από τις επόμενες ουσίες έχει μεγάλη διαλυτότητα στο νερό;
To υψηλό σημείο βρασμού του νερού οφείλεται:
Ποιο από τα επόμενα αέρια υγροποιείται δυσκολότερα;
Ποια είδη διαμοριακών δυνάμεων αναφέρονται ως δυνάμεις Van der Waals;
Το άζωτο, ο φώσφορος και το αρσενικό είναι τρία στοιχεία της 15ης ομάδας του περιοδικού πίνακα κατά σειρά στη 2η, 3η και 4η περίοδο. Τα στοιχεία αυτά σχηματίζουν τις ενώσεις:

- \[NH_3\] (αμμωνία)

- \[PH_3\] (φωσφίνη)

- \[AsH_3\] (αρσίνη)

Τα μόρια και των τριών ενώσεων έχουν σχήμα τριγωνικής πυραμίδας. Η \[NH_3\] έχει υψηλότερο σημείο βρασμού (- 33οC) σε σχέση με τη \[PH_3\] (-88oC) ή την \[ΑsH_3\]
(- 63oC). Ποια είναι η καλύτερη εξήγηση για τη διαφορά στα σημεία βρασμού της αμμωνίας σε σχέση με τη φωσφίνη και την αρσίνη;

Ποια από τις παρακάτω χημικές ουσίες έχει το υψηλότερο σημείο βρασμού;
Ποιο το είδος των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των ατόμων Ηe;
Σε ποιο από τα παρακάτω ζεύγη η ανάμιξη των δυο συστατικών του οδηγεί σε ετερογενές μίγμα με δυο διακριτές στιβάδες;
Σε ποια από τις ενώσεις που ακολουθούν εμφανίζεται διαμοριακά δεσμός υδρογόνου;
Ποια είδη διαμοριακών δυνάμεων εμφανίζονται στη βουτυλαμίνη ; (\[CH_{3}CH_{2}CH_{2}CH_{2}NH_{2}\])
Ποιο ή ποια από τα μόρια \[Η_{2} , CH_{4}, CH_{2}F_{2}, CO_{2}\] και \[F_2\] είναι πολικά;
Ποιες αλληλεπιδράσεις είναι ισχυρότερες;
Ποια από τις ενώσεις που ακολουθούν έχει το μεγαλύτερο σημείο βρασμού;
Οι σχετικές μοριακές μάζες των ενώσεων \[C_{2}H_{6}\], \[CH_{3}OH\], \[CH_{3}F\] είναι παρόμοιες. Ποια η ταξινόμηση κατά αυξανόμενη τιμή για τα σημεία βρασμού των ενώσεων αυτών;
Ποιο το είδος των διαμοριακών αλληλεπιδράσεων στο επτάνιο, \[C_{7}H_16 (l)\];
Ποιο το είδος των διαμοριακών αλληλεπιδράσεων στο \[CHF_3\] ;
Ποιό από τα επόμενα μόρια υγροποιείται δυσκολότερα

Αρχ για ΤΑΚ

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Η κλητική ενικού του ουσιαστικού «ὁ δεσπότης» είναι:
2. Η γενική πληθυντικού του ουσιαστικού «ἡ θάλασσα» είναι:
3. Ο τύπος «γλώσσας» γραμματικά είναι:
4. Ο τύπος «ποιητῶν» στον άλλον αριθμό είναι:
5. Ο τύπος «μανδύας» γραμματικά είναι:
6. Ο τύπος «μναῖς» στον άλλον αριθμό είναι:
7. Ο τύπος «Ἑρμῆς» στον άλλον αριθμό είναι:
8. Τα ουσιαστικά της β΄ κλίσης διακρίνονται σε:
9. Η κλητική ενικού του ουσιαστικού «νοῦς» είναι:
10. Το ουσιαστικό «ὀστᾶ» στον ίδιο τύπο του άλλου αριθμού είναι:
11. Το ουσιαστικό «ἅμιλλα» στη γενική ενικού είναι:
12. Η β΄ κλίση ουσιαστικών περιλαμβάνει:
13. Ποια είναι η ονομαστική ενικού στον τύπο «φυλακάς»;
14. Ποια ουσιαστικά έχουν όλες τις καταλήξεις ίδιες και στους δύο αριθμούς στη β΄ κλίση;
15. Το ουσιαστικό «περίπλους» είναι:
16. Ποια κατηγορία ουσιαστικών β΄ κλίσης σχηματίζει κλητική ενικού όμοια με ονομαστική;
17. Η δοτική ενικού του ουσιαστικού «ἡ διάλεκτος»είναι:
18. Κυκλώστε την ονομαστική πληθυντικού:
19. Ποιο ουσιαστικό δεν ανήκει στη β΄ κλίση:
20. Το –α της κατάληξης των ουδέτερων ουσιαστικών β κλίσης είναι βραχύ :
21. Το ουσιαστικο «δύναμις» στη γενική ενικού είναι:
22. Το ουσιαστικό «βασιλεύς» στην κλητική ενικού είναι:
23. Το ουσιαστικό «ὄρνις» στην αιτιατική ενικού είναι:
24. Το ουσιαστικό «τάς πράξεις» στην ίδια πτώση του άλλου αριθμού είναι:
25. Ο τύπος «φύσεσι» είναι:
26. Η δοτική πληθυντικού του ουσιαστικού «φροντίς» είναι:
27. Το ουσιαστικό «μετριότησι» στην κλητική ενικού είναι:
28. Το ουσιαστικό «σάλπιγγες» στον άλλον αριθμό είναι:
29. Η κλητικη ενικού του ουσιαστικού «παῖς» είναι:
30. Ο τύπος «φλόγας» είναι:
31. Ο τύπος «ὀδοῦσι» είναι:
32. Το ουσιαστικό «νύξ» είναι:
33. Το ουσιαστικό «δαίμων» στην κλητική είναι:
34. Η δοτική πληθυντικού του ουσιαστικού «ἡ χείρ» είναι:
35. Η κλητική ενικού του ουσιαστικού «ἡ γυνή» είναι:
36. Η κλητική ενικού του ουσιαστικού «θυγάτηρ» είναι:
37. Η κλητική ενικού του ουσιαστικού «κίων» είναι:
38. Η δοτική πληθυντικού του ουσιαστικού «κρατήρ» είναι:
39. Η γενική ενικού του ουσιαστικού «τεῖχος» είναι:
40. Ο τύπος «Ἡράκλες» είναι:
41. Ο τύπος «παιάνων» στον άλλο αριθμό είναι:
42. Ο τύπος «σῖτον» στον άλλο αριθμό είναι:
43. Οι αντωνυμίες που σχηματίζουν κλητική ενικού είναι:
44. Η γενική πληθυντικού της αντωνυμίας «αὕτη» είναι:
45. Ο τύπος «τουτουί» είναι:
46. Ο τύπος «ἐμοῦγε» είναι:
47. Η αντωνυμίας «ὅδε» είναι:
48. Ο τύπος «ἐμοί» είναι:
49. Η γενική ενικού της αντωνυμίας «τοιάδε» είναι:
50. Η ονομαστική πληθυντικού θηλυκού γένους της κτητικής αντωνυμίας β΄ προσώπου για πολλούς κτήτορες είναι είναι:
51. Ο τύπος «τινες» είναι:
52. Η αντωνυμία «τῶν αὐτῶν» στην ονομαστική ενικού είναι:
53. Ο τύπος «ποῖα» είναι:
54. Ο τύπος «του» είναι:
55. Η αντωνυμία «σεαυτοῦ» στον άλλον αριθμό είναι:
56. Ο άλλος τύπος της αντωνυμίας «ὅτου» είναι:
57. Η δοτική ενικού θηλυκού γένους του επιθέτου «φαιδρός» είναι:
58. Η αιτιατική πληθυντικού θηλυκού γένους του επιθέτου «ἄφθονος» είναι:
59. Η ονομαστική πληθυντικού αρσενικού γένους του επιθέτου «εὒνους» είναι:
60. Η ονομαστική πληθυντικού θηλυκού γένους του επιθέτου «ἡ ἀξία» είναι:
61. Η αιτιατική πληθυντικού ουδετέρου γένους του επιθέτου «ὁ ἵλεως» είναι:
62. Η αιτιατική ενικού θηλυκού γένους του επιθέτου «ὁ γενναῖος» είναι:
63. Το θηλυκό γένος του επιθέτου «ὁ πλέως» είναι:
64. Η αιτιατική πληθυντικού ουδετέρου γένους του επιθέτου «ἡ θήλεια» είναι:
65. Η αιτιατική πληθυντικού αρσενικού γένους του επιθέτου «εὔβοτρυς» είναι:
66. Η δοτική πληθυντικού του επιθέτου «πᾶν» είναι:
67. Η κλητική ενικού αρσενικού γένους του επιθέτου «ὁ χαρίεις» είναι:
68. Ποιο από τα παρακάτω επίθετα δεν είναι δικατάληκτο;
69. Η κλητική ενικού αρσενικού γένους του επιθέτου «ἡ ἄκουσα» είναι:
70. Η αιτιατική ενικού θηλυκού γένους του επιθέτου «ὁ εὔελπις» είναι:
71. Η ονομαστική ενικού του επιθέτου «πένησι» είναι:
72. Η κλητική ενικού θηλυκού γένους του επιθέτου «ὁ πολυπράγμων» είναι:
73. Η ονομαστική ενικού ουδετέρου γένους του επιθέτου «αὐτάρκης» είναι:
74. Η γενική ενικού θηλυκού γένους του επιθέτου «ἀληθής» είναι:
75. Ο τύπος «ἐνδεᾶ» γραμματικά είναι:
76. Ο συγκριτικός βαθμός του επιθέτου «λαμπρός» είναι:
77. Επιλέξτε τον σωστό τύπο:
78. Ο υπερθετικός βαθμός του επιθέτου «μέλας» είναι :
79. Ο συγκριτικός βαθμός του επιρρήματος «πάλαι» είναι:
80. Ο τύπος «ἡδίω» είναι:
81. Ο συγκριτικός βαθμός του επιρρήματος «ταχέως» είναι:
82. Η δοτική ενικού συγκριτικού βαθμού του επιθέτου «αἰσχρός» είναι:
83. Το επίρρημα «εὖ» στον υπερθετικό βαθμό είναι:
84. Η δοτική πληθυντικού αρσενικού γένους παθητικού αορίστου του ρήματος «γίγνομαι» είναι:
85. Το αρσενικό γένος του αριθμητικού «μία» είναι:
86. Η γενική ενικού θηλυκού γένους της μετοχής ενεστώτα του ρήματος «δουλῶ» είναι:
87. Η αιτιατική ενικού του ουδετέρου της μετοχής αορίστου του ρήματος «πράττω» είναι:
88. Η γενική ενικού θηλυκού γένους της μετοχής αορίστου του ρήματος «δίδωμι» είναι:
89. Η δοτική ενικού θηλυκού γένους της μετοχής του ρήματος «οἶδα» είναι:
90. Τι είδους αριθμητικό είναι το «ἁπλοῦς»;
91. Το απαρέμφατο του αορίστου του ρήματος «φυτεύω» στην ενεργητική φωνή είναι:
92. Το γ’ ενικό πρόσωπο της ευκτικής του αορίστου του ρήματος «παιδεύω» στην ενεργητική φωνή είναι:
93. Το β’ ενικό πρόσωπο του παρατατικού του ρήματος «ἄρχω» στη μέση φωνή είναι:
94. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του αορίστου του ρήματος «διαπράττω» στη μέση φωνή είναι:
95. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου του ρήματος «παρακελεύομαι» είναι:
96. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του μέλλοντα του ρήματος «εἰμί» είναι:
97. Το απαρέμφατο του ενεστώτα του ρήματος «εἰμί» είναι:
98. Το β’ ενικό πρόσωπο της υποτακτικής του ενεστώτα του ρήματος «εἰμί» είναι:
99. Το β’ πληθυντικό πρόσωπο της προστακτικής του ενεστώτα του ρήματος «εἰμί» είναι:
100. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παρακειμένου του ρήματος «θαυμάζω» στην ενεργητική φωνή είναι:
101. Το απαρέμφατο του παρακειμένου του ρήματος «χορεύω» στην ενεργητική φωνή είναι:
102. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο του υπερσυντελίκου του ρήματος «φυλάττω» στην ενεργητική φωνή είναι:
103. Από ποιο ρήμα προέκυψε ο τύπος «ἐγκεκωμίακα»;
104. Από ποιο ρήμα προέκυψε ο τύπος «ἐρρίφειν»;
105. Από ποιο ρήμα προέκυψε ο τύπος «ἀκήκοα»;
106. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «βάλλω» στην ενεργητική φωνή είναι:
107. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «παραβάλλω» στην ενεργητική φωνή είναι:
108. Επιλέξτε τον τύπο που δεν ισχύει:
109. Το απαρέμφατο του αορίστου β’ του ρήματος «ἄγω» στην ενεργητική φωνή είναι:
110. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «γίγνομαι» είναι:
111. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «ἔχω» στην ενεργητική φωνή είναι:
112. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «παρέχω» στην ενεργητική φωνή είναι:
113. Το β’ ενικό πρόσωπο της ευκτικής του αορίστου β’ του ρήματος «ἔχω» στην ενεργητική φωνή είναι:
114. Το β’ ενικό πρόσωπο της ευκτικής του αορίστου β’ του ρήματος «παρέχω» στην ενεργητική φωνή είναι:
115. Το απαρέμφατο του αορίστου β’ του ρήματος «προσέχω» στην ενεργητική φωνή είναι:
116. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «ἔχω» στη μέση φωνή είναι:
117. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «ἐπέχω» στη μέση φωνή είναι:
118. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «ἐνέχω» στη μέση φωνή είναι:
119. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παρακειμένου του ρήματος «πράττω» στη μέση φωνή είναι:
120. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του παρακειμένου του ρήματος «πράττω» στη μέση φωνή είναι:
121. Το γ’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του παρακειμένου του ρήματος «διώκω» στη μέση φωνή είναι:
122. Το β’ ενικό πρόσωπο του υπερσυντελίκου του ρήματος «τάττω» στη μέση φωνή είναι:
123. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του παρακειμένου του ρήματος «κατάγω» στη μέση φωνή είναι:
124. Το β’ πληθυντικό πρόσωπο της προστακτικής του παρακειμένου ρήματος «κατάγω» στη μέση φωνή είναι:
125. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παρακειμένου του ρήματος «βλάπτω» στη μέση φωνή είναι:
126. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του παρακειμένου του ρήματος «διαγράφω» στη μέση φωνή είναι:
127. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παρακειμένου του ρήματος «κομίζω» στη μέση φωνή είναι:
128. Το β’ πληθυντικό πρόσωπο του υπερσυντελίκου του ρήματος «γνωρίζω» στη μέση φωνή είναι:
129. Το γ’ ενικό πρόσωπο της υποτακτικής του παρακειμένου του ρήματος «ῥίπτω» στη μέση φωνή είναι:
130. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο της οριστικής του παρακειμένου του ρήματος «ἄρχω» στη μέση φωνή είναι:
131. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο του υπερσυντελίκου του ρήματος «ἅπτω» στη μέση φωνή είναι:
132. Το απαρέμφατο του παρακειμένου του ρήματος «πράττω» στη μέση φωνή είναι:
133. Το απαρέμφατο του παρακειμένου του ρήματος «ψεύδω» στη μέση φωνή είναι:
134. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παθητικού μέλλοντα του ρήματος «κωλύω» είναι:
135. Το απαρέμφατο του παθητικού μέλλοντα του ρήματος «λύω» είναι:
136. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παθητικού αορίστου του ρήματος «παιδεύω» είναι:
137. Το β’ πληθυντικό πρόσωπο της υποτακτικής του παθητικού αορίστου του ρήματος «κομίζω» είναι:
138. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο της ευκτικής του παθητικού αορίστου α’ του ρήματος «ῥίπτω» είναι:
139. Το α’ πληθυντικό πρόσωπο της ευκτικής του παθητικού αορίστου του ρήματος «ἄρχω» είναι:
140. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του παθητικού αορίστου του ρήματος «κελεύω» είναι:
141. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο της ευκτικής του παθητικού μέλλοντα του ρήματος «ἀκούω» είναι:
142. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παθητικού αορίστου του ρήματος «σῴζω» είναι:
143. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παθητικού αορίστου α’ του ρήματος «φαίνω» είναι:
144. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παθητικού αορίστου α’ του ρήματος «κρίνω» είναι:
145. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του παθητικού αορίστου β’ του ρήματος «γράφω» είναι:
146. Το γ’ ενικό πρόσωπο της υποτακτικής του παθητικού αορίστου β’ του ρήματος «φαίνω» είναι:
147. Το απαρέμφατο του παθητικού αορίστου β’ του ρήματος «φαίνω» είναι:
148. Αφού ο ενεργητικός μέλλοντας του ρήματος «δουλῶ» είναι «δουλώσω», τότε σε ποια τάξη συνηρημένων ρημάτων ανήκει το ρήμα;
149. Αφού ο ενεργητικός αόριστος του ρήματος «ἀνιῶ» είναι «ἠνίασα», τότε σε ποια τάξη συνηρημένων ρημάτων ανήκει το ρήμα;
150. Αφού ο ενεργητικός αόριστος του ρήματος «τελῶ» είναι «ἐτέλεσα», τότε σε ποια τάξη συνηρημένων ρημάτων ανήκει το ρήμα;
151. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ρήματος «τελευτῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
152. Το γ’ ενικό πρόσωπο της ευκτικής του ενεστώτα του ρήματος «τολμῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
153. Το απαρέμφατο του ενεστώτα του ρήματος «δαπανῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
154. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο του παρατατικού του ρήματος «γελῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
155. Το β’ ενικό πρόσωπο της υποτακτικής του ενεστώτα του ρήματος «ἐρωτῶ» στη μέση φωνή είναι:
156. Το β’ ενικό πρόσωπο του παρατατικού του ρήματος «ὁρῶ» στη μέση φωνή είναι:
157. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του ενεστώτα του ρήματος «αἱρῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
158. Το απαρέμφατο του ενεστώτα του ρήματος «ἀγανακτῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
159. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ρήματος «πλέω» στην ενεργητική φωνή είναι:
160. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του ενεστώτα του ρήματος «ἐκπλέω» στην ενεργητική φωνή είναι:
161. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ημι-συνηρημένου ρήματος «δέω» στη μέση φωνή:
162. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ρήματος «δηλῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
163. Το γ’ ενικό πρόσωπο της υποτακτικής του ενεστώτα του ρήματος «ἐλευθερῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
164. Το β’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ρήματος «ἀξιῶ» στη μέση φωνή είναι:
165. Το απαρέμφατο του ενεστώτα του ρήματος «ζημιῶ» στην ενεργητική φωνή είναι:
166. Το απαρέμφατο του παρακειμένου του ρήματος «φαίνω» στη μέση φωνή είναι:
167. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του παρακειμένου του ρήματος «αἰσχύνω» στη μέση φωνή είναι:
168. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του παρακειμένου του ρήματος «σημαίνω» στη μέση φωνή είναι:
169. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο της οριστικής του παρακειμένου του ρήματος «ὀξύνω» στη μέση φωνή:
170. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ρήματος «ἵστημι» στην ενεργητική φωνή είναι:
171. Το γ’ ενικό πρόσωπο του παρατατικού του ρήματος «ἵστημι» στην ενεργητική φωνή είναι:
172. Το β’ πληθυντικό πρόσωπο της υποτακτικής του ρήματος «ἵστημι» στη μέση φωνή είναι:
173. Το β’ ενικό πρόσωπο της υποτακτικής του ενεστώτα του ρήματος «δίδωμι» στην ενεργητική φωνή είναι:
174. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του ενεστώτα του ρήματος «δίδωμι» στη μέση φωνή είναι:
175. Το γ’ ενικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ρήματος «τίθημι» στην ενεργητική φωνή είναι:
176. Το β’ ενικό πρόσωπο του παρατατικού του ρήματος «τίθημι» στην ενεργητική φωνή είναι:
177. Το απαρέμφατο του ενεστώτα του ρήματος «ἀφίημι» στην ενεργητική φωνή είναι:
178. Το γ’ ενικό πρόσωπο της ευκτικής του ενεστώτα του ρήματος «ἀφίημι» στην ενεργητική φωνή είναι:
179. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «ἀφίστημι» στη μέση φωνή είναι:
180. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «δίδωμι» στην ενεργητική φωνή είναι:
181. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «παρατίθημι» στη μέση φωνή είναι:
182. Το β’ ενικό πρόσωπο της ευκτικής του αορίστου β’ του ρήματος «καταβαίνω» στην ενεργητική φωνή:
183. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο της προστακτικής του αορίστου β’ του ρήματος «γιγνώσκω» στην ενεργητική φωνή:
184. Το απαρέμφατο του αορίστου β’ του ρήματος «ἀποδιδράσκω» στην ενεργητική φωνή:
185. Το β’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του ενεστώτα του ρήματος «φημί» είναι:
186. Το β’ ενικό πρόσωπο του παρατατικού του ρήματος «φημί» είναι:
187. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο της οριστικής του ενεστώτα του ρήματος «οἶδα» είναι:
188. Το γ’ πληθυντικό πρόσωπο του παρατατικού του ρήματος «οἶδα» είναι:
189. Το απαρέμφατο του ενεστώτα του ρήματος «εἶμι» είναι:
190. Το γ’ ενικό πρόσωπο της προστακτικής του ενεστώτα του ρήματος «εἶμι» είναι:
191. Ἐμοὶ δοκεῖ ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἀνόητος εἶναι.Ο όρος «εἶναι» συντακτικά είναι:
192. Σε ποιο από τα παρακάτω παραδείγματα έχουμε αττική σύνταξη:
193. «Ἀπέθανον περὶ τοὺς χιλίους»: Στην πρόταση αυτή τι μορφής είναι το υποκείμενο:
194. Το υποκείμενο των απρόσωπων ρημάτων είναι:
195. Το υποκείμενο του απαρεμφάτου στην απρόσωπη σύνταξη είναι:
196. Προσήκει τοῖς θνητοῖς θεραπεύειν τούς θεούς.Στην πρόταση αυτή το υποκείμενο στο απαρέμφατο «θεραπεύειν» είναι:
197. «Ὁ δῆμος εἵλετο Μιλτιάδην στρατηγόν».Ο όρος «στρατηγόν» συντακτικά είναι:
198. «Τὰ ἱερά ἦν τριῶν ταλάντων».Ο όρος «ταλάντων» συντακτικά είναι:
199. «Ὁ στρατιώτης ἀφίκετο τριταῖος».Ο όρος «τριταῖος» συντακτικά είναι:
200. «Χρή παῖδας ἐκδιδάσκεσθαι σοφούς».Ο όρος «σοφούς» συντακτικά είναι:
201. «Οἱ Πέρσαι ἦσαν ἀμφί τούς δισχιλίους». Ο όρος «ἀμφί τούς δισχιλίους» συντακτικά είναι:
202. «Ἡγεῖτο Ἀρχίδαμος ὁ Ζευξιδάμου, Λακαιδαιμονίων βασιλεύς»: Ο όρος «ὁ Ζευξιδάμου» συντακτικά είναι:
203. «Κατέλαβον ἐρήμους τάς πόλεις». Ο όρος «ἐρήμους» συντακτικά είναι:
204. Ἀνήρ τίς πλοῦσιος ῆν». Ο όρος «τις» συντακτικά είναι:
205. Η παράθεση ανήκει στους:
206. «Τούς γνησίους τῶν φίλων αἱ συμφοραί δοκιμάζουσι». Ο όρος «τῶν φίλων» συντακτικά είναι:
207. «Μεστός ὁ τόπος ἐστί λιθίνων στηλῶν καί ναῶν». Ο όρος «στηλῶν» συντακτικά είναι:
208. Η γενική αντικειμενική δεν εξαρτάται από ουσιαστικά ή επίθετα που δηλώνουν:
209. Η δοτική αντικειμενική εξαρτάται από ουσιαστικά ή επίθετα που δηλώνουν:
210. Σε ποια από τις παρακάτω φράσεις ο όρος σε εισαγωγικά είναι γενική του δημιουργού;
211. «Εἰς τοσοῦτον ἀναιδείας ἀφικόμην». Ο όρος «ἀναιδείας» συντακτικά είναι:
212. «Ἡ στρατιὰ τοῦ Ξέρξου». Ο όρος «τοῦ Ξέρξου» συντακτικά είναι:
213. «Ἡ κρίσις τῶν θεῶν σοφὴ ἐστιν». Ο όρος «τῶν θεῶν» συντακτικά είναι:
214. Από ποια από τις παρακάτω λέξεις μπορεί να εξαρτηθεί η γενική του περιεχομένου ως ετερόπτωτος ονοματικός προσδιορισμός;
215. «Ἔπραξεν ἑπομένως τῷ νόμῳ». Ο όρος «τῷ νόμῳ» συντακτικά είναι:
216. «Ἐγγὺς τοῦδε τοῦ μνήματος». Ο όρος «τοῦ μνήματος» συντακτικά είναι:
217. «Ἅμα δὲ τῇ εἰσόδῳ τῶν Έλλήνων πολλοὶ τῶν κατοίκων ἔτρεχον διὰ τοῦ πεδίου». Ο όρος «τῇ εἰσόδῳ» συντακτικά είναι:
218. «Οὕτως ἔχει σοι ταῦτα». Ο όρος «σοι» συντακτικά είναι:
219. «Χρῆν δὲ Μυτιληναίους καὶ πάλαι μηδὲν διαφερόντως τῶν ἄλλων ὑφ’ ἡμῶν τετιμῆσθαι». Ο όρος «τῶν ἄλλων» συντακτικά είναι:
220. Σε ποιο από τα παρακάτω παραδείγματα ο όρος «τῆς ἡμέρας» είναι γενική διαιρετική:
221. «Ἀλλ ́ ᾧδε σκόπει»: Ο όρος «ὧδε» συντακτικά είναι:
222. «Πολλάκις δὲ τοῦ κήρυκος ἐρωτῶντος οὐδὲν μᾶλλον ἀνίστατ ́ οὐδείς»: Ο όρος «Πολλάκις» συντακτικά είναι:
223. «Ἀμαχεὶ μὲν ἐνθένδε οὐκ ἔστιν ἀπελθεῖν»: Ο όρος «Ἀμαχεὶ» συντακτικά είναι:
224. «Χαλεπόν πατρί και μητρί παίδων στερηθῆναι»: »: Ο όρος «πατρί» συντακτικά είναι:
225. Η δοτική προσωπική του ενεργούντος προσώπου ή ποιητικού αιτίου εξαρτάται:
226. «Σοῦ κρατοῦντος δουλεία ὑπάρχει αὐτοῖς»: Ο όρος «αὐτοῖς» συντακτικά είναι:
227. «Διεφθάρησαν τοῖς Λακεδαιμονίοις αἱ νῆες»: Ο όρος «τοῖς Λακεδαιμονίοις» συντακτικά είναι:
228. «Δοκεῖ μοι ἡ πόλις ἄριστα πράττειν»: Ο όρος «μοι» συντακτικά είναι:
229. «Βασιλέως ἀγαθοῦ τοῦτο ἔργον ἐνόμιζε, τὸ τοὺς ἀρχομένους ὡς πλεῖστα ἀγαθὰ ποιεῖν»: Οι όροι «τὸ,ποιεῖν» συντακτικά είναι:
230. «Ἀφίσταμαι τοῦ μάχεσθαι»: Ο όρος «τοῦ μάχεσθαι» συντακτικά είναι:
231. Οἱ καρποὶ γεγόνασι αἴτιοι «τοῦ μὴ» θηριωδῶς «ζῆν» ἡμᾶς.:
232. «Ἀλεξάνδρῳ ἐδόθη ἐπιστολὴ παρὰ Παρμενίωνος φυλάξασθαι Φίλιππον»: Ο όρος «φυλάξασθαι» συντακτικά είναι:
233. Οὗτοι ἔφησαν δίκαιον εἶναι ἀπολογήσασθαι πρὸς ταῦτα»: Ο όρος «ἀπολογήσασθαι» συντακτικά είναι:
234. Από ποια κατηγορία ρημάτων δεν μπορεί να εξαρτηθεί ειδικό απαρέμφατο;
235. «Δημοσθένης μὲν ἦν δεινότατος λέγειν καὶ πολλάκις παρεῖχεν ἑαυτὸν συμβουλεύειν τοῖς Ἀθηναίοις»: Ο όρος «λέγειν» συντακτικά είναι:
236. «Οἱ Θετταλοί ἐκώλυον τόν Ἀγησίλαον τῆς παρόδου»: Ο όρος «τῆς παρόδου» συντακτικά είναι:
237. «Ὧν μεμνημένοι καὶ ἐμοὶ καὶ τῷ πατρὶ βοηθήσατε καὶ τοῖς νόμοις τοῖς κειμένοις καὶ τοῖς ὅρκοις οἷς ὀμωμόκατε»: Ο όρος «Ὧν» συντακτικά είναι:
238. Τα ρήματα που δηλώνουν μνήμη και λήθη συντάσσονται με αντικείμενο:
239. «Μειονεκτοῦσι οἱ τύραννοι _________ μάλιστα»: Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση:
240. «Οὗτος ἐστί σοφώτερος ἐμοῦ»: Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση ώστε να δηλώνεται η σύγκριση με διαφορετικό τρόπο:
241. «Κλεισθένης τὴν βουλὴν πεντακοσίους ἀντὶ τετρακοσίων κατέστησεν»: Ο όρος «ἀντὶ τετρακοσίων» συντακτικά είναι:
242. «Διὰ τὴν σφετέραν δόξαν προσάγουσι τοὺς πολλοὺς ἐς τὸν κίνδυνον»: Ο όρος «Διὰ τὴν δόξαν» συντακτικά είναι:
243. «Ἡ βαρβαρικὴ ἀνδρεία μετὰ θυμοῦ ἐστίν»: Ο όρος «μετὰ θυμοῦ» συντακτικά είναι:
244. «Καὶ πρὸς τοῖς ἄλλοις κακοῖς οὗτος ἀπαίδευτος ἄνθρωπός ἐστι»: Οι όροι «πρὸς, κακοῖς» συντακτικά είναι:
245. Ποιες προθέσεις κατά το σχηματισμό ενός εμπρόθετου προσδιορισμού μπορούν να υποστούν αναστροφή;
246. Οι κύριες προτάσεις ως προς τους όρους τους διακρίνονται σε:
247. Οι κύριες προτάσεις ως προς το περιεχόμενό τους διακρίνονται σε:
248. Η σύνδεση δύο δευτερευουσών προτάσεων του ίδιου είδους με το σύνδεσμο «καί» ονομάζεται:
249. Το «ἄν» όταν συντάσσεται με απαρέμφατο είναι:
250. Η δυνητική ευκτική δεν είναι ποτέ σε χρόνο:
251. Η δυνητική οριστική είναι μόνο σε:
252. Με ποια έγκλιση δεν εκφέρεται μια πρόταση κρίσεως;
253. Σε ποια έγκλιση μπορεί να βρίσκεται ένα ρήμα που συνοδεύεται από το μόριο εἴθε;
254. «Σοφόν τό σαφές»: Η πρόταση είναι:
255. «Μή ἔλθετε πρός τήν πόλιν»: Η πρόταση είναι:
256. «Ἵν’ οὖν μὴ τοῦτο γένηται, πολλῇ χρησώμεθα τῇ ἐλεημοσύνῃ»: Η σύνδεση των προτάσεων είναι:
257. Ποιος από τους παρακάτω συνδέσμους μπορεί να εισάγει κύρια πρόταση;
258. Ποιες από τις παρακάτω προτάσεις είναι ονοματικές;
259. Ποιες από τις παρακάτω προτάσεις δεν είναι ονοματικές;
260. Οι δευτερεύουσες ονοματικές προτάσεις λειτουργούν ως:
261. «Ὡς δ’ ἦν δημοτικός ὁ πατήρ ἐγώ ἀποδείξω»: Η πρόταση «Ὡς δ’ ἦν δημοτικός ὁ πατήρ» είναι:
262. «Σκοπῶμεν εἰ ἡμῖν πρέπει ἤ οὐ»: Η πρόταση «εἰ ἡμῖν πρέπει ἤ οὐ» είναι:
263. «Θαυμάζω δέ τῶν δυναστευόντων ἐν ταῖς πόλεσιν, εἰ προσήκειν αὐτοῖς ἡγοῦνται μέγα φρονεῖν»: Η πρόταση «εἰ προσήκειν αὐτοῖς ἡγοῦνται μέγα φρονεῖν» είναι:
264. Ποιες από τις παρακάτω προτάσεις μπορεί να εκφέρονται με απαρέμφατο;
265. «Ἐν ταῖς μάχαις δῆλον γίγνεται, ὅτι τό γε ἀποθανεῖν ῥᾷον ἄν τίς ἐκφύγοι»: Η πρόταση «ὅτι τό γε ἀποθανεῖν ῥᾷον ἄν τίς ἐκφύγοι» λειτουργεί ως:
266. «Δεινῶς γάρ ἐπεφόβηντο μή καταληφθεῖεν ὑπό τῶν Ἀθηναίων ἐν τῇ νήσῳ.»: Η πρόταση «μή καταληφθεῖεν ὑπό τῶν Ἀθηναίων ἐν τῇ νήσῳ» είναι:
267. «Ἐάν δέ ἐμέ ἕλησθε, οὐκ ἄν θαυμάσαιμι»: Ο υποθετικός λόγος δηλώνει:
268. «Εἰ τινά λάβοιεν τῶν ἐχθρῶν, ἀπέκτεινον»: Ο υποθετικός λόγος δηλώνει:
269. «Ἐάν τις φανερός γένηται, θάνατός ἐστιν ζημία»: Ο υποθετικός λόγος δηλώνει:
270. Ο σύνδεσμος «εἰ» μπορεί να εισάγει:
271. «Ο αιτιολογικός σύνδεσμος «ὅτι» δηλώνει αιτιολογία:
272. «Ἡ γάρ πόλις ἥδε, καί εἰ ἔρχονται Ἀθηναῖοι, ἀμυνεῖται αὐτούς ἀξίως αὑτῆς»: Η πρόταση που εκφέρεται με το ρήμα «ἔρχονται» είναι:
273. «Αἰσχρόν ἐστί, εἰ τούτων ἀμελήσομεν»: Η πρόταση «εἰ τούτων ἀμελήσομεν» συντακτικά λειτουργεί ως:
274. Ο σύνδεσμος «ἡνίκα» εισάγει:
275. Ο σύνδεσμος «ἐάντε» είναι:
276. Από ποιες κατηγορίες ρημάτων δεν εξαρτάται κατηγορηματική μετοχή;
277. «Διαφθερεῖτε τόν δῆμον ὅς οὐ μετέσχε τῆς ἀποστάσεως»: Η πρόταση «ὅς οὐ μετέσχε τῆς ἀποστάσεως» συντακτικά λειτουργεί ως:
278. «Ὅπλα κτῶνται, \[οἷς \ ἀμύνονται \ τοὺς \ ἀδικοῦντας\]»: Η πρόταση «οἷς ἀμύνονται τοὺς ἀδικοῦντας» συντακτικά λειτουργεί ως:
279. Οι απαρεμφατικές προτάσεις μπορεί να εισάγονται με τον σύνδεσμο:
280. Οι μεικτές αναφορικές επιρρηματικές προτάσεις είναι:
281. «Νικίας ἦν τοῦτο εἰρηκώς»: Η μετοχή «εἰρηκώς» είναι:
282. «Προσβολάς παρεσκευάζοντο τῷ τείχει \[ποιησόμενοι\]»: Η μετοχή «ποιησόμενοι» είναι:
283. «Δείσας τόν κίνδυνον ᾤχετο ἀπιών.»: Οι μετοχές «Δείσας, ἀπιών» είναι:
284. «Τοῖς μή ἔχουσι χρήματα διδόναι οὐκ ἤθελον διαλέγεσθαι»: Η μετοχή «Τοῖς μή ἔχουσι» είναι:
285. «Ταῦτα ποιοῦντες σύμμαχους ἕξετε τούς θεούς.»: Η μετοχή «ποιοῦντες» είναι:
286. Η αιτιολογική μετοχή δε βρίσκεται ποτέ σε χρόνο:
287. «Πολλάς τριήρεις ἤκουε περιπλεούσας»: Η μετοχή «περιπλεούσας» αναφέρεται:
288. Ποια από τις παρακάτω μετοχές βρίσκεται σχεδόν πάντα σε χρόνο μέλλοντα;
289. Η μετοχή που παράγεται από απρόσωπα ρήματα βρίσκεται μόνο σε ουδέτερο γένος και σε πτώση:
290. «Κρέοντος βασιλεύοντος οὐ μικρὰ συμφορὰ κατέσχε Θήβας»: Η μετοχή «βασιλεύοντος» είναι:
291. «Ἀγησίλαος πατρικὸς ἡμῖν φίλος τυγχάνει ὤν»: Η μετοχή «ὤν» είναι:
292. «Ξενοφῶν συγκαλέσας τοὺς στρατηγοὺς ἔλεξε τοιάδε.»: Η μετοχή «συγκαλέσας» είναι:
293. «Ὀλίγοι ὄντες ἐνίκησαν»: Η μετοχή «ὄντες» είναι:
294. Η τελική μετοχή βρίσκεται πολύ συχνά σε χρόνο:
295. Η επιθετική μετοχή συντακτικά μπορεί να λειτουργεί ως:
296. Με το «ὅ τι» εισάγονται:
297. «Ἐγώ ἀναιδὴς οὐτ’ εἰμὶ οὐτ’ ἄν γενοίμην»: Το είδος της σύνδεσης μεταξύ των προτάσεων είναι:
298. «Στέργε μὲν τὰ παρόντα, ζήτει δὲ τὰ βελτίω»: Οι προτάσεις συνδέονται με:
299. «Ἡ βαρβαρικὴ ἀνδρεία μετὰ θυμοῦ ἐστίν»: Η πρόταση ως προς το περιεχόμενό της είναι πρόταση:
300. «Καὶ πρὸς τοῖς ἄλλοις κακοῖς οὗτος ἀπαίδευτος ἄνθρωπός ἐστι»: Η πρόταση ως προς το ποιόν της είναι:

Φυσική: Κινητική θεωρία – Θερμοδυναμική

Welcome to your Φυσική: Νόμοι Αερίων - Κινητική θεωρία - Θερμοδυναμική

Ισόθερμη ονομάζουμε την μεταβολή
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου εκτονώνεται ισόθερμα μέχρι διπλασιασμού του όγκου του. Η πίεση του αερίου κατά την διάρκεια της μεταβολής αυτής :
Ποια από τις παρακάτω εξισώσεις περιγράφει σωστά τον νόμο του Boyle;
Η γραφική παράσταση του νόμου του Boyle σε διάγραμμα \[p-T\] είναι
Σε ποιο από τα παρακάτω διαγράμματα \[p-V\] η μεταβολή ΑΒ είναι ισόθερμη;
Ισόχωρη ονομάζεται η μεταβολή ορισμένης ποσότητας αερίου
Ορισμένη ποσότητα αερίου υποβάλλεται σε ισόχωρη μεταβολή. Η πίεση του αερίου
Ιδανικό αέριο βρίσκεται κλεισμένο αεροστεγώς σε δοχείο σταθερού όγκου \[V\]. Ψύχουμε το αέριο μέχρις ότου η απόλυτη θερμοκρασία του να υποδιπλασιαστεί. Τότε η πίεση του \[p\] θα:
Υποδιπλασιάζουμε ισόχωρα την απόλυτη θερμοκρασία ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου. Η πυκνότητα του αερίου :
Ποια από τις παρακάτω εξισώσεις περιγράφει σωστά τον νόμο του Charles;
Η γραφική παράσταση του νόμου του Charles σε διάγραμμα \[p-T\] είναι
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές ενός αερίου που αναγράφονται στη στήλη Α με τις σχέσεις που αναγράφονται στη στήλη Β

Στήλη Α

Στήλη Β

α. Νόμος Boyle (ισόθερμη)

1. \[\frac{p}{V}=\]σταθ

β. Νόμος Charles (ισόχωρη)

2. \[\frac{p}{T}= \]σταθ

γ. Νόμος Gay-Lussac (ισοβαρής)

3. \[pV=\]σταθ

 

4. \[ \frac{T}{V}= \]σταθ

 

5. \[pT=\]σταθ
Nα αντιστοιχίσετε καθεμία μεταβολή ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου η οποία αναγράφεται στη στήλη Α με τη γραφική της παράσταση που γίνεται στα διαγράμματα της στήλης Β.

Στήλη Α

Στήλη Β

 

 

α. Ισόχωρη μεταβολή

 

 

 

β. Ισόθερμη μεταβολή

 

 

 

γ. Ισοβαρής μεταβολή

 
Η σταθερά \[R\] των ιδανικών αερίων:
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου βρίσκεται υπό πίεση \[p\]. Αν τριπλασιάσουμε ταυτόχρονα τον όγκο και την απόλυτη θερμοκρασία του αερίου τότε η τελική του πίεση είναι :
Αν διπλασιάσουμε ταυτόχρονα την πίεση και την απόλυτη θερμοκρασία ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου τότε η πυκνότητα του αερίου:
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου έχει απόλυτη θερμοκρασία \[T\]. Διπλασιάζουμε τον όγκο του και ταυτόχρονα τριπλασιάζουμε την πίεση του. Η απόλυτη θερμοκρασία του αερίου γίνεται
Διπλασιάζοντας το γινόμενο \[p \cdot V\] ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου, η απόλυτη θερμοκρασία του:
Να επιλέξετε τις σωστές από τις προτάσεις που ακολουθούν.
Ένα ανοιχτό δοχείο περιέχει αέρα. Το θερμαίνουμε έως ότου η απόλυτη θερμοκρασία του αέρα μέσα στο δοχείο να διπλασιαστεί. Τότε :
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υποβάλλεται στις εξής διαδοχικές μεταβολές: ΑΒ: Ισόχωρη Θέρμανση. ΒΓ: Ισόθερμη εκτόνωση ΓΑ: Ισοβαρής συμπίεση. Ποιο από τα διαγράμματα p-T που ακολουθεί παριστάνει τις διαδοχικές μεταβολές του ιδανικού αερίου;
Στο παρακάτω σχήμα παριστάνεται η κυκλική μεταβολή ΑΒΓΔΑ ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου σε διάγραμμα \[V-T\].
Ποιο από τα διαγράμματα \[p-V\] που ακολουθούν αποδίδει σωστά την παραπάνω μεταβολή του αερίου;
Η κινητική θεωρία των αερίων
Ποια από τις προτάσεις που ακολουθούν και αναφέρονται στο πρότυπο του ιδανικού αερίου είναι λανθασμένη;
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου έχει πυκνότητα \[ρ\] , θερμοκρασία \[T\] και αποτελείται από \[Ν\] μόρια. Να αντιστοιχήσετε τα μεγέθη που αναγράφονται στη στήλη Α με τις σχέσεις που αναγράφονται στη στήλη Β.

Στήλη Α

Στήλη Β

α. Πίεση

1. \[ \frac{3}{2}  kT  \]

β. Ενεργός ταχύτητα

2. \[ \frac{1}{2} \rho \overline{v^2}  \]

γ. θερμοκρασία

3. \[ \sqrt{\frac{ 3RT }  { M }  }  \]

δ. Μέση μεταφορική κινητική

ενέργεια μορίου

4. \[  \frac{2}{3k} \overline{K} \]

 

5. \[  \frac{ 2}{3}N\overline{K} \]
Η πίεση που ασκεί ένα ιδανικό αέριο στα τοιχώματα του δοχείου όπου περιέχεται οφείλεται στο γεγονός ότι:
Η πίεση ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου που περιέχεται σε δοχείο σταθερού όγκου
Η σταθερά Boltzmann
Η μέση μεταφορική κινητική ενέργεια των μορίων ενός ιδανικού αερίου
Η πίεση που ασκείται από τα μόρια ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου στα τοιχώματα ενός κλειστού δοχείου , όταν διπλασιαστεί η μέση τιμή των τετραγώνων των ταχυτήτων των μορίων του
Η μέση μεταφορική κινητική ενέργεια για κάθε μόριο ενός ιδανικού αερίου
Σε ποια από τις παρακάτω θερμοκρασίες τα μόρια ενός ιδανικού αερίου έχουν διπλάσια μέση μεταφορική κινητική ενέργεια από αυτή που έχουν σε θερμοκρασία \[27\, ^0C\].
Μια ποσότητα ιδανικού αερίου αυξάνει την πίεση του με σταθερό όγκο μέχρι διπλασιασμού της πίεσης της οπότε η μέση μεταφορική κινητική ενέργεια για κάθε μόριο του αερίου
Όταν η απόλυτη θερμοκρασία ποσότητας ιδανικού αερίου τετραπλασιάζεται η ενεργός ταχύτητα των μορίων του:
Ποιο από τα παρακάτω διαγράμματα παριστάνει τη μεταβολή της μέσης μεταφορικής κινητικής ενέργειας των μορίων ενός ιδανικού αερίου σε συνάρτηση με την απόλυτη θερμοκρασία του αερίου;
Τα μόρια του αζώτου και του οξυγόνου μιας ποσότητας ατμοσφαιρικού αέρα
Η σχέση της απόλυτης θερμοκρασίας Τ ενός ιδανικού αερίου με την ενεργό ταχύτητα των μορίων του παριστάνεται στο διάγραμμα
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου εκτονώνεται ισοβαρώς από όγκο \[V_1\] σε όγκο \[V_2\]. Ποιο από τα επόμενα τέσσερα διαγράμματα δείχνει πως μεταβάλλεται η μέση κινητική ενέργεια των μορίων του \[\overline{Κ}_μ\] σε συνάρτηση με τον όγκο;
Η ενεργός ταχύτητα των μορίων ενός ιδανικού αερίου σε θερμοκρασία \[T\]:
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου εκτελεί ισόθερμη μεταβολή μέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος της. Η ενεργός ταχύτητα των μορίων του αερίου
Να επιλέξετε τις σωστές από τις προτάσεις που ακολουθούν.
Ποιες από τις μεταβολές ΑΒ, ΓΔ, ΕΖ και ΗΘ που φαίνονται στο παρακάτω διάγραμμα είναι αντιστρεπτές;
Μια ποσότητα ιδανικού αερίου βρίσκεται σε κατάσταση θερμοδυναμικής ισορροπίας όταν είναι σταθερή
Ποιες από τις παρακάτω προτάσεις είναι οι σωστές; Το έργο ορισμένης ποσότητας αερίου σε μια μεταβολή
Ένα αέριο παράγει έργο όταν
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές της στήλης Α με τις σχέσεις υπολογισμού του έργου της στήλης Β

Α

Β

Α) Ισόθερμη

1) \[nR(T_{τελ}-T_{αρχ})\]

Β) Ισόχωρη

2) \[nRT\, ln\frac{V_{τελ}}{V_{αρχ}}\]

Γ) Ισοβαρής

3) \[0\].
Ποιες από τις παρακάτω προτάσεις είναι σωστές; Το έργο ενός αερίου σε μια αντιστρεπτή μεταβολή
Ένα αέριο μπορεί να μεταβεί από μια αρχική κατάσταση Α σε μια τελική κατάσταση Β με δυο διαφορετικούς αντιστρεπτούς τρόπους όπως φαίνεται στο διπλανό διάγραμμα. Για τα έργα \[W_1\] και \[W_2\] που παράγει το αέριο κατά τις διαδρομές (1) και (2) αντίστοιχα ισχύει η σχέση:
Ποιες από τις επόμενες προτάσεις είναι σωστές;
Η εσωτερική ενέργεια ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου εξαρτάται :
Τα μόρια ενός ιδανικού αερίου έχουν
Ποιο από τα παρακάτω διαγράμματα αποδίδει καλύτερα τη μεταβολή της εσωτερικής ενέργειας \[U\] ορισμένης ποσότητας ιδανικού μονοατομικού αερίου σε συνάρτηση με την απόλυτη θερμοκρασία \[T\] του αερίου;
Η μεταβολή της εσωτερικής ενέργειας ορισμένης ποσότητας ιδανικού μονοατομικού αερίου εξαρτάται μόνο από
Ένα αέριο μπορεί να μεταβεί από μια αρχική κατάσταση Α σε μια τελική κατάσταση Β με δυο διαφορετικούς αντιστρεπτούς τρόπους όπως φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα. Για τις μεταβολές της εσωτερικής ενέργειας του αερίου \[ΔU_1\] και \[ΔU_2\] του αερίου κατά τις διαδρομές (1) και (2) αντίστοιχα ισχύει η σχέση:
Να επιλέξετε τις σωστές από τις επόμενες προτάσεις.
Ο 1ος Θερμοδυναμικός νόμος εκφράζεται με τη σχέση:
Ιδανικό αέριο απορροφά από το περιβάλλον θερμότητα \[Q=800 \, J\] και η εσωτερική του ενέργεια αυξάνεται κατά \[ΔU=300 \, J\]. Κατά την εκτόνωση του το αέριο παράγει έργο ίσο με :
Ο πρώτος θερμοδυναμικός νόμος είναι η εφαρμογή στη θερμοδυναμική της αρχής διατήρησης
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές ενός ιδανικού αερίου της στήλης Α με τις σχέσεις του 1ου θερμοδυναμικού νόμου της στήλης Β.

Α

Β

α) Ισόθερμη

1) \[Q=ΔU\]

β) Ισόχωρη

2) \[ Q=ΔU+W \]

γ) Ισοβαρής

3) \[ Q=W  \]
Σε μια ισόθερμη εκτόνωση ισχύει:
Σε μια ισόχωρη θέρμανση είναι:
Σε μια ισοβαρή εκτόνωση ενός αερίου ισχύει:
Σε μια ισοβαρή εκτόνωση το έργο υπολογίζεται από την σχέση:
Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται μια ισόθερμη εκτόνωση. Σημειώστε ποιες από τις προτάσεις είναι σωστές.
Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η ισόχωρη θέρμανση ΑΒ. Ποιες από τις προτάσεις που ακολουθούν είναι σωστές;
Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η ισοβαρής συμπίεση ΑΒ. Ποιά από τις προτάσεις που ακολουθούν είναι σωστή;
Ποιες από τις παρακάτω προτάσεις είναι σωστές; Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου μπορεί να μεταβεί από την κατάσταση Α στην κατάσταση Β μέσω των μεταβολών (α), (β) και (γ) του σχήματος. Τότε ισχύουν:
Σε μια κυκλική αντιστρεπτή μεταβολή ενός ιδανικού αερίου η μεταβολή της εσωτερικής του ενέργειας :
Στη κυκλική μεταβολή που παριστάνεται στο παρακάτω διάγραμμα ισχύει:
Στο παρακάτω διάγραμμα απεικονίζονται οι ισοβαρείς αντιστρεπτές μεταβολές ΑΒ και ΓΔ ορισμένης ποσότητας ενός ιδανικού αερίου. Ποιες από τις παρακάτω σχέσεις που αναφέρονται στις μεταβολές αυτές είναι σωστές;
Για τις μεταβολές (1) και (2) του διαγράμματος που αναφέρονται σε μια ποσότητα ενός ιδανικού αερίου ποιες από τις παρακάτω σχέσεις είναι σωστές;
Για τις μεταβολές ΑΒ, ΒΓ και ΓΑ του παρακάτω διαγράμματος που αναφέρονται σε μια ποσότητα ενός ιδανικού αερίου ποιες από τις παρακάτω σχέσεις είναι σωστές;
Σε μια αδιαβατική εκτόνωση ιδανικού αερίου:
Σε μια αδιαβατική εκτόνωση ενός αερίου
Σε μια αδιαβατική συμπίεση ενός αερίου
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές της στήλης Α με τους νόμους των αερίων της στήλης Β

Α

Β

1.Ισόθερμη

Α. \[PV^{γ}=\]σταθ

2.Ισόχωρη

Β. \[PV=\]σταθ

3.Ισοβαρής

Γ. \[\frac{p}{T}=\]σταθ

4.Αδιαβατική

Δ. \[\frac{V}{T}=\]σταθ
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές της στήλης Α με τις σχέσεις της στήλης Β

                         Α      

Β

α) Ισόθερμη συμπίεση

1) \[ Q>0\]

β) Αδιαβατική συμπίεση

2) \[Q<0\]

γ) Ισοβαρής εκτόνωση

3) \[Q=0\]

 

4) \[W=0\]
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές της στήλης Α με τις σχέσεις της στήλης Β

                         Α      

Β

α) Ισόθερμη εκτόνωση

1) \[ΔU>0\]

β) Αδιαβατική εκτόνωση

2) \[ΔU<0\]

γ) Ισοβαρής εκτόνωση

3) \[ΔU=0\]

 

4) \[W=0\]
Σε μια αδιαβατική αντιστρεπτή μεταβολή ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου η μεταβολή της εσωτερικής του ενέργειας είναι ίση με \[-100\, J\]. Το έργο του αερίου κατά την μεταβολή αυτή είναι :
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υποβάλλεται σε αδιαβατική αντιστρεπτή συμπίεση. Αν το \[(+)\] αντιστοιχεί σε αύξηση, το \[(-)\] σε μείωση και το μηδέν σε μη μεταβολή του όγκου \[ΔV\], η μεταβολή της θερμοκρασίας \[ΔT\] και η μεταβολή της πίεσης \[Δp\] του αερίου είναι :

 

ΔV

ΔT

Δp

α.

+

+

+

β.

-

-

-

γ.

-

+

+

δ.

-

-

+
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές της στήλης Α με τις σχέσεις υπολογισμού του έργου της στήλης Β

Α

Β

α) Ισόθερμη

1) \[W=nRΔT \]

β) Ισόχωρη

2) \[W=0\]

γ) Ισοβαρής

3) \[W=nRT\, ln\frac{V_{τελ}}{V_{αρχ}}\]

δ) Αδιαβατική

4) \[W=-nC_V(T_{τελ}-T_{αρχ})\]

 

5) \[W=-nC_p(T_{τελ}-T_{αρχ})\]
Να αντιστοιχίσετε τις μεταβολές της στήλης Α με τις σχέσεις υπολογισμού της θερμότητας της στήλης Β

Α

Β

α) Ισόθερμη

1) \[Q=nC_V ΔT\]

β) Ισόχωρη

2) \[Q=0\]

γ) Ισοβαρής

3) \[Q=nRT\, ln\frac{V_{τελ}}{V_{αρχ}}\]

δ) Αδιαβατική

4) \[Q=nC_p ΔT\]

 

5) \[Q=nRΔT\]
Όταν ένα αέριο εκτονώνεται από όγκο \[V\] σε όγκο \[2V\]:

(ι) ισοβαρώς ΑΒ, (ιι) ισόθερμα ΑΓκαι (ιιι) αδιαβατικά ΑΔ. Τα παραγόμενα έργα σε κάθε περίπτωση  έχουν σχέση :

Στην αδιαβατική μεταβολή ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου το έργο εξαρτάται μόνο από
Στο παρακάτω διάγραμμα απεικονίζονται οι αδιαβατικές αντιστρεπτές μεταβολές ΑΒ και ΓΔ ορισμένης ποσότητας ενός ιδανικού αερίου. Ποιες από τις παρακάτω σχέσεις που αναφέρονται στις μεταβολές αυτές είναι σωστές; Να αιτιολογήσετε την απάντηση σας
Η εσωτερική ενέργεια ενός αερίου αυξάνεται στην:
Επιλέξτε τις σωστές προτάσεις. Το αέριο απορροφά θερμότητα:
Επιλέξτε τις σωστές προτάσεις. Ένα αέριο παράγει έργο:
Οι ειδικές γραμμομοριακές θερμότητες ενός ιδανικού αερίου υπό σταθερή πίεση και υπό σταθερό όγκο είναι αντίστοιχα \[C_p\] και \[C_V\]. Για τα διάφορα αέρια:
Για όλα τα ιδανικά μονοατομικά αέρια ισχύει:
Η ειδική γραμμομοριακή θερμότητα \[C\] στα αέρια
Οι θεωρητικές τιμές των ειδικών γραμμομοριακών θερμοτήτων \[C_p\] και \[C_V\] συμπίπτουν με τις πειραματικές τιμές τους
Στις θερμικές μηχανές το αέριο που χρησιμοποιείται:
Στις θερμικές μηχανές η ωφέλιμη ενέργεια ανά κύκλο προέρχεται:
Ως συντελεστής απόδοσης μιας θερμικής μηχανής ορίζεται το πηλίκο
Αν \[W_{ολ}\] είναι το ωφέλιμο έργο, \[Q_h\] η προσφερόμενη θερμότητα , \[Q_c\] η αποβαλλόμενη θερμότητα ανά κύκλο κατά τη λειτουργία μιας θερμικής μηχανής τότε ο συντελεστής απόδοσης \[e\] της μηχανής υπολογίζεται από τη σχέση :
Ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος είναι αποτέλεσμα
Κατά τη λειτουργία μιας θερμικής μηχανής η προσφερόμενη θερμότητα είναι \[Q_h=1200\, J\] και η αποβαλλόμενη \[Q_c=400\, J\] ανά κύκλο. Ο συντελεστής απόδοσης της μηχανής είναι:
Ο συντελεστής απόδοσης μιας θερμικής μηχανής είναι \[e=0,4\]. Αν το ωφέλιμο έργο ανά κύκλο είναι \[W=400\, J\] τότε το αποβαλλόμενο ποσό θερμότητας ανά κύκλο είναι:
Η μεταβολή που δεν περιλαμβάνεται στον κύκλο Carnot είναι:
Η κατεύθυνση προς την οποία τα φαινόμενα συμβαίνουν αυθόρμητα στη φύση καθορίζεται από:
Ο συντελεστής απόδοσης μιας μηχανής Carnot
Μια μηχανή Carnot λειτουργεί μεταξύ των θερμοκρασιών \[T_h\] και \[T_c\]. Για να βελτιώσουμε την απόδοση της πρέπει να:
Μια μηχανή Carnot λειτουργεί μεταξύ των θερμοκρασιών \[900\, Κ\] και \[300\, Κ\]. Ο συντελεστής απόδοσης της μηχανής αυτής είναι:
Η απόδοση μιας μηχανής Carnot που λειτουργεί μεταξύ των θερμοκρασιών \[Τ_c\] και \[T_h\] είναι \[e=0,6\]. Αν διπλασιάσουμε την θερμοκρασία \[T_c\] τότε η απόδοση της μηχανής θα γίνει:
Μια θερμική μηχανή πραγματοποιεί τον κύκλο του παρακάτω σχήματος όπου οι μεταβολές ΒΓ και ΔΑ είναι ισόθερμες. Είναι δυνατόν η απόδοση του κύκλου αυτού να είναι ίση με \[0,6\]; Να δικαιολογήσετε την απάντηση σας.
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου θερμοκρασίας \[θ_1=27^0\, C\] και όγκου \[3\, L\], θερμαίνεται υπό σταθερή πίεση μέχρι η θερμοκρασία του να γινει \[θ_2=2θ_1\]. Ο όγκος του αερίου θα γινει τότε
Ο όγκος ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου τετραπλασιάζεται υπό σταθερή πίεση. Για να επανέλθει το αέριο στην αρχική του θερμοκρασία υπό σταθερό όγκο θα πρέπει η πίεση του να
Η πίεση ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου διπλασιάζεται ισόχωρα και στη συνέχεια ο όγκος του αερίου μειώνεται στο μισό υπό σταθερή πίεση. Ποιος από τους παρακάτω λόγους της αρχικής προς την τελική απόλυτη θερμοκρασία \[ \frac{ Τ_{αρχ} }{Τ_{ τελ } }\] είναι σωστός;
Τριπλασιάζουμε τον όγκο ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου υπό σταθερή πίεση και στη συνέχεια ψύχουμε το αέριο υπό σταθερό όγκο μέχρι την αρχική του θερμοκρασία. Η τελική πίεση του αερίου είναι
Διπλασιάζουμε την απόλυτη θερμοκρασία ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου και ταυτόχρονα τετραπλασιάζουμε την πίεση του. Η πυκνότητα του αερίου
Στο διάγραμμα \[p-V\] του παρακάτω σχήματος έχει παρασταθεί γραφικά η μεταβολή της πίεσης σε συνάρτηση με τον όγκο για δυο διαφορετικές ποσότητες ενός ιδανικού αερίου με mol \[n_1,\, n_2\] που έχουν την ίδια θερμοκρασία \[Τ\]. Η σχέση που συνδέει τα mol των δυο ποσοτήτων είναι
Στο παρακάτω διάγραμμα \[p-V\] έχουν παρασταθεί δυο ισόθερμες μεταβολές ορισμένη ποσότητας ιδανικού αερίου σε διαφορετικές θερμοκρασίες \[Τ_1,\, Τ_2\]. Για τις θερμοκρασίες αυτές ισχύει
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισόθερμες μεταβολές του ίδιου ιδανικού αερίου. Ποιες από τις παρακάτω σχέσεις είναι σωστές
Στο διάγραμμα p-V του παρακάτω σχήματος έχει παρασταθεί γραφικά η μεταβολή της πίεσης σε συνάρτηση με τον όγκο για δυο διαφορετικές ποσότητες ενός ιδανικού αερίου με mol \[n_1,\, n_2\] που έχουν την ίδια θερμοκρασία \[Τ\]. Ο λόγος των mol \[\frac{n_1 }{n_2}\] των δυο ποσοτήτων είναι:
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισόχωρες μεταβολές της ίδιας ποσότητας ιδανικού αερίου σε διαφορετικούς όγκους \[V_1\] και \[V_2\]. Ποια από τις παρακάτω σχέσεις είναι η σωστή;
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισόχωρες μεταβολές διαφορετικών ποσοτήτων \[n_1,\, n_2\] του ίδιου ιδανικού αερίου στον ίδιο όγκο. Ποια από τις παρακάτω σχέσεις είναι η σωστή;
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισόχωρες μεταβολές του ίδιου ιδανικού αερίου. Αν \[n_1\] και \[n_2\] ο αριθμός των mol του αερίου σε κάθε περίπτωση και \[V_1\] και \[V_2\] οι αντίστοιχοι όγκοι ποιες από τις επόμενες σχέσεις είναι σωστές;
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισόχωρες μεταβολές διαφορετικής ποσότητας ιδανικού αερίου που πραγματοποιούνται σε δοχεία ίδιου όγκου. Ποια από τις παρακάτω σχέσεις είναι η σωστή;
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισοβαρείς μεταβολές της ίδιας ποσότητας ιδανικού αερίου σε διαφορετικές πιέσεις \[p_1\] και \[p_2\]. Ποια από τις παρακάτω σχέσεις είναι σωστή;
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισοβαρείς μεταβολές διαφορετικής ποσότητας ιδανικού αερίου που πραγματοποιούνται στην ίδια πίεση. Ποια από τις σχέσεις που ακολουθούν είναι η σωστή;
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισοβαρείς μεταβολές του ίδιου ιδανικού αερίου. Αν \[n_1\] και \[n_2\] ο αριθμός των mol του αερίου σε κάθε περίπτωση και \[p_1\] και \[p_2\] οι αντίστοιχες πιέσεις, ποιες από τις επόμενες σχέσεις είναι σωστές;
Στο παρακάτω διάγραμμα παριστάνονται δυο ισοβαρείς μεταβολές της ίδιας ποσότητας ιδανικού αερίου σε διαφορετικές πιέσεις \[p_1\] και \[p_2\]. Ποια από τις σχέσεις που ακολουθούν είναι η σωστή;
Διαθέτουμε δυο δοχεία Α και Β ίσου όγκου. Το δοχείο Α περιέχει ήλιο (\[Μ_{Ηe}=4 \frac{gr}{mol}\]) και το δοχείο Β ίσο αριθμό μορίων νέου (\[Μ_{Ν_e }=20 \frac{gr}{mol}\]). Τα δυο αέρια βρίσκονται στην ίδια θερμοκρασία. Ο λόγος των ενεργών ταχυτήτων των μορίων του \[He\] προς τα μόρια του \[Ne\] είναι
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου βρίσκεται σε κατάσταση Α. Με κατάλληλη διαδικασία διπλασιάζουμε την πίεση και τον όγκο του αερίου. Η ενεργός ταχύτητα των μορίων
Η ενεργός ταχύτητα των μορίων ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου διπλασιάζεται υπό σταθερή πίεση. Η πυκνότητα του αερίου
Ο όγκος ορισμένης ποσότητας ιδανικού αερίου διπλασιάζεται χωρίς να μεταβληθεί η μέση μεταφορική κινητική ενέργεια των μορίων του αερίου. Ποια από τις παρακάτω προτάσεις είναι η σωστή; Η ενεργός ταχύτητα των μορίων του αερίου
Σε δοχείο που κλείνει με εμβολο περιέχεται ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου σε πίεση \[p\] και θερμοκρασία \[T\]. Θερμαίνουμε πολύ αργά το αέριο υπό σταθερή πίεση, αυξάνουμε τη θερμοκρασία του κατά \[3T\]. Ποιες από τις παρακάτω προτάσεις είναι σωστές;
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται σε αντιστρεπτή ισοβαρή εκτόνωση ΑΓ μεταξύ όγκων \[V_1\]και \[V_2\]. Ίση ποσότητα από το ίδιο αέριο υπόκειται σε αντιστρεπτή ισόθερμη εκτόνωση ΑΒ μεταξύ των ίδιων όγκων.

Α) Σε ποια μεταβολή η τελική εσωτερική ενέργεια του αερίου είναι μεγαλύτερη;

Β) Σε ποια μεταβολή το αέριο παράγει μεγαλύτερο έργο;

Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται σε αντιστρεπτή εκτόνωση ΑΒ κατά τη διάρκεια της οποίας η πίεση και ο όγκος μεταβάλλονται σύμφωνα με τη σχέση \[P^2\cdot V=σταθ\]. Η εσωτερική ενέργεια του αερίου κατά την παραπάνω μεταβολή
Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται η γραφική παράσταση της εσωτερικής ενέργειας σε συνάρτηση με την απόλυτη θερμοκρασία για δύο διαφορετικά ιδανικά αέρια (Α) και (Β) ίσης μάζας. Για τις ειδικές γραμμομοριακές μάζες των αερίων (Α) και (Β), \[Μ_Α\] και \[Μ_Β\] αντίστοιχα ισχύει
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται στις παρακάτω αντιστρεπτές μεταβολές ξεκινώντας απο την ίδια κατάσταση ισορροπίας Α : ι) ΑΒ ισοβαρής θέρμανση μέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος του ιι) ΑΓ ισόχωρη θέρμανση μέχρι να διπλασιαστεί η πίεση του Να επιλέξετε τη σωστή ή τις σωστές από τις επόμενες προτάσεις.
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται σε ισοβαρή αντιστρεπτή εκτόνωση. Το πηλίκο της θερμότητας που προσφέρεται στο αέριο προς τη μεταβολή της εσωτερικής του ενέργειας \[\frac{Q}{ΔU}\] είναι
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται σε ισοβαρή αντιστρεπτή μεταβολή. Το πηλίκο του έργου \[W\] που ανταλλάσσει το αέριο με το περιβάλλον προς τη θερμότητα που ανταλλάσσει με το περιβάλλον ισούται με
Ιδανικό αέριο υποβάλλεται σε κυκλική αντιστρεπτή διαδικασία που αποτελείται από τις εξής επιμέρους μεταβολές ΑΒ: Ισοβαρής εκτόνωση ΒΓ: Ισόχωρη ψύξη ΓΑ: Ισόθερμη συμπίεση Σε ποια (ή ποιες) από τις επιμέρους μεταβολές της κυκλικής διεργασίας το αέριο απορροφά θερμότητα από το περιβάλλον;
Ιδανικό αέριο υποβάλλεται σε κυκλική αντιστρεπτή διαδικασία που αποτελείται από τις εξής επιμέρους μεταβολές ΑΒ: Ισοβαρής εκτόνωση ΒΓ: Ισόχωρη ψύξη ΓΑ: Ισόθερμη συμπίεση Σε ποια (ή ποιες) από τις επιμέρους μεταβολές της κυκλικής διεργασίας το αέριο αποδίδει έργο στο περιβάλλον;
Ιδανικό αέριο υποβάλλεται σε κυκλική αντιστρεπτή διαδικασία που αποτελείται από τις εξής επιμέρους μεταβολές ΑΒ: Ισοβαρής εκτόνωση ΒΓ: Ισόχωρη ψύξη ΓΑ: Ισόθερμη συμπίεση Σε ποια (ή ποιες) από τις επιμέρους μεταβολές της κυκλικής διεργασίας η εσωτερική ενέργεια του αερίου μειώνεται;
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται σε αδιαβατική αντιστρεπτή εκτόνωση. Το πηλίκο του έργου που ανταλλάσσει το αέριο με το περιβάλλον του προς τη μεταβολή της εσωτερικής του ενέργειας \[\frac{W}{ΔU}\] είναι
Μια ποσότητα ιδανικού αερίου εκτελεί δυο διαφορετικές αδιαβατικές αντιστρεπτές μεταβολές ΑΒ και ΓΔ μεταξύ των ιδιων ισόθερμων \[Τ_1\] και \[Τ_2\]. Η ενέργεια που αποδίδει το αέριο στο περιβάλλον κατά την μεταβολή ΑΒ σε σχέση με την ενέργεια που αποδίδει το αέριο στο περιβάλλον κατά τη μεταβολή ΓΔ είναι
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται στις επόμενες διαδοχικές αντιστρεπτές μεταβολές ΑΒ: ισοβαρής μεταβολή μέχρι διπλασιασμού του όγκου ΒΓ: ισόχωρη μεταβολή μέχρι διπλασιασμού της πίεσης Η εσωτερική ενέργεια του αεριου στην κατάσταση Γ είναι
Η κυκλική μεταβολή στην οποία υπόκειται ορισμένη ποσότητα ιδανικού αεριου αποτελείται από τις εξής επιμέρους αντιστρεπτές μεταβολές ΑΒ: Ισοβαρής θέρμανση μέχρι να διπλασιαστεί η θερμοκρασία ΒΓ: Αδιαβατική εκτόνωση μέχρι την αρχική θερμοκρασία ΓΑ: Ισόθερμη συμπίεση στην αρχική του κατάσταση Σε ποια (ή ποιες) από τις επιμέρους αντιστρεπτές μεταβολές το αέριο απορροφά ενέργεια υπό μορφή θερμότητας;
Η κυκλική μεταβολή στην οποία υπόκειται ορισμένη ποσότητα ιδανικού αεριου αποτελείται από τις εξής επιμέρους αντιστρεπτές μεταβολές ΑΒ: Ισοβαρής θέρμανση μέχρι να διπλασιαστεί η θερμοκρασία ΒΓ: Αδιαβατική εκτόνωση μέχρι την αρχική θερμοκρασία ΓΑ: Ισόθερμη συμπίεση στην αρχική του κατάσταση Σε ποια (ή ποιες) από τις επιμέρους αντιστρεπτές μεταβολές το αέριο απορροφά ενέργεια μέσω έργου;
Η κυκλική μεταβολή στην οποία υπόκειται ορισμένη ποσότητα ιδανικού αεριου αποτελείται από τις εξής επιμέρους αντιστρεπτές μεταβολές ΑΒ: Ισοβαρής θέρμανση μέχρι να διπλασιαστεί η θερμοκρασία ΒΓ: Αδιαβατική εκτόνωση μέχρι την αρχική θερμοκρασία ΓΑ: Ισόθερμη συμπίεση στην αρχική του κατάσταση Σε ποια (ή ποιες) από τις επιμέρους αντιστρεπτές μεταβολές η θερμοκρασία του αεριου μεταβάλλεται χωρίς να ανταλλάσσει θερμότητα με το περιβάλλον του;
Δυο διαφορετικές ποσότητες του ίδιου ιδανικού αερίου βρίσκονται σε δυο δοχεία ίσου όγκου και έχουν την ίδια πίεση. Ποια ή ποιες από τις παρακάτω προτάσεις είναι σωστή/σωστές;
Ορισμένη ποσότητα ιδανικού αερίου υπόκειται σε ισοβαρή αντιστρεπτή μεταβολή. Το πηλίκο της μεταβολής της εσωτερικής ενέργειας \[ΔU\] του αερίου προς τη θερμότητα \[Q\] που ανταλλάσσει με το περιβάλλον ισούται με
Για την αντιστρεπτή μεταβολή ΑΒ που παριστάνεται στο παρακάτω διάγραμμα εσωτερικής ενέργειας \[U\] - όγκου \[V\] η θερμότητα που ανταλλάσσει το αέριο με το περιβάλλον είναι: (Δίνεται ότι \[γ=\frac{5}{3}\])
Για την αντιστρεπτή μεταβολή ΑΒ που παριστάνεται στο παρακάτω διάγραμμα εσωτερικής ενέργειας \[U\] – πίεσης \[p\] η θερμότητα που ανταλλάσσει το αέριο με το περιβάλλον είναι: (Δίνεται ότι \[γ=\frac{5}{3}\])
Ο συντελεστής απόδοσης μιας θερμικής μηχανής είναι \[e=0,4\] και η ενέργεια που δαπανάμε ανά κύκλο για τη λειτουργία της ισούται με \[Q_h=2500\, J\]. Το καθαρό ποσό θερμότητας που απορροφά η μηχανή ισούται με:
Έστω \[Q_h,\, Q_c\] και \[W\], η θερμότητα που απορροφά, η θερμότητα που αποβάλλει και το ωφέλιμο μηχανικό έργο που αποδίδει καθεμία από τις επόμενες θερμικές μηχανές σε ένα κύκλο λειτουργίας της. Μηχανή Α: \[Q_h=2000\, J,\, W=1500\, J,\, Q_c=1000\, J \], Μηχανή B: \[Q_h=2000\, J,\, W=500\, J,\, Q_c=1500\, J\], Μηχανή Γ: \[Q_h=5000\, J,\, W=5000\, J,\, Qc=0\, J\]. Να εξετάσετε ποια (ή ποιες) από αυτές τις θερμικές μηχανές είναι αδύνατο να κατασκευαστεί.
Ο κύκλος λειτουργίας μιας θερμικής μηχανής αποτελείται από δυο ισόχωρες και δυο ισόθερμες μεταβολές οι οποίες πραγματοποιούνται σε απόλυτες θερμοκρασίες \[Τ\] και \[2Τ\]. Είναι δυνατόν ο συντελεστής απόδοσης \[e_1\] της μηχανής αυτής να είναι μεγαλύτερος του \[0,5\];
Ο συντελεστής απόδοσης μιας θερμικής μηχανής είναι \[0,4\]. Σε κάθε κύκλο λειτουργίας της, η μηχανή αποδίδει θερμότητα \[|Qc|=4500\, J\] στην ψυχρή δεξαμενή. Η θερμότητα που απορροφά η μηχανή από τη θερμή δεξαμενή ισούται με
Μια θερμική μηχανή Carnot κατά τη διάρκεια της αδιαβατικής εκτόνωσης παράγει έργο \[18.000\, J\]. Το έργο στην αδιαβατική συμπίεση ισούται με
Μια θερμική μηχανή (Α) έχει συντελεστή απόδοσης \[e_1=0,25\] και είναι ίσος με το \[50 \% \] του συντελεστή απόδοσης μιας θερμικής μηχανής Carnot που λειτουργεί μεταξύ των ίδιων θερμοκρασιών. Ποιες από τις προτάσεις που ακολουθούν είναι σωστές;
Δύο μηχανές Carnot Α και Β έχουν την ίδια ψυχρή δεξαμενή θερμοκρασίας \[T_c\] και διαφορετικές θερμές δεξαμενές, θερμοκρασίας \[T_{h(A)}\] και \[T_{h(B)}\], με \[T_{h(A)} > T_{h(B)}\]. Ποιες από τις προτάσεις που ακολουθούν είναι σωστές;

    +30

    CONTACT US
    CALL US