Είσοδος
MENU

ΣΤΕ

Να επιλέξετε τη σωστή απάντηση σε καθεμία από τις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Προσοχή:

  1. Θα πρέπει να απαντηθούν όλες οι ερωτήσεις.
  2. Η κάθε ερώτηση έχει μοναδική απάντηση.

Παρακαλούμε συμπληρώστε τα προσωπικά σας στοιχεία:

Επώνυμο
Όνομα
Email
1. Ο αριθμός οξείδωσης ενός ιόντος, ισούται:
2. Στις ομοιοπολικές ενώσεις ο αριθμός οξείδωσης κάθε ατόμου ισούται με:
3. Το Cl στην ένωση ΗCl, έχει αρνητικό αριθμό οξείδωσης, διότι:
4. Στο μόριο \[Cl_2\] το κάθε άτομο του \[Cl\] έχει αριθμό οξείδωσης μηδέν (0), διότι:
5. Ο αριθμός οξείδωσης του Η μπορεί να πάρει τις τιμές:
6. Ο αριθμός οξείδωσης του Ο μπορεί να πάρει τις τιμές:
7. Στις ενώσεις \[{H_2}{SO_4}\], \[H_2O_2\], \[O_2\] και \[OF_2\], το οξυγόνο εμφανίζεται με τους αριθμούς οξείδωσης:
8. Στις χημικές ουσίες \[N_2\], \[NO\], \[HNO_2\], \[NO_2\] και \[HNO_3\], το άζωτο εμφανίζεται με τους αριθμούς οξείδωσης:
9. Στο διχρωμικό ιόν \[{(Cr_2}{O_7}^-2)\], ο αριθμός οξείδωσης του χρωμίου \[(Cr)\] είναι ίσος με:
10. Ο αριθμός οξείδωσης του οξυγόνου στις χημικές ενώσεις \[CO_2\], \[H_2O_2\] και \[OF_2\] είναι αντίστοιχα:
11. Σε ποια από τις παρακάτω ενώσεις ο αριθμός οξείδωσης του άνθρακα \[(C)\] είναι μηδέν;
12. Στις ενώσεις \[CH_4\], \[CH_3Cl\], \[CH_2Cl_2\], \[CO\] και \[CO_2\], ο άνθρακας \[(C)\] εμφανίζεται με τους αριθμούς οξείδωσης:
13. Ο Α.Ο. του δεύτερου ατόμου \[C\] στην ανθρακική αλυσίδα της ένωσης \[C_3H_8\] (προπάνιο) είναι:
14. Ο Α.Ο. του \[C\] στην ένωση \[CH_3NH_2\] (μεθυλαμίνη) είναι:
15. Ποια από τις παρακάτω αντιδράσεις δεν είναι οξειδοαναγωγική;
16. Η αντίδραση \[H_2S\]→\[H_2\] + \[S\] :
17. Η αντίδραση ενός στοιχείου Σ µε το υδρογόνο είναι:
18. Από τις παρακάτω αντιδράσεις:\[H_2\] + \[Cl_2\] → \[2HCl\] (I)
\[CaCO_3\] → \[CaO\] + \[CO_2\] (II)
\[KClO_3\] → \[KCl\] + 3/2 \[O_2\] (III)
\[NaOH\] + \[CO_2\] → \[NaHCO_3\] (IV)

είναι αντιδράσεις οξειδοαναγωγής μόνο οι:

19. Δίνονται οι παρακάτω αντιδράσεις.(1) \[Zn\] + \[2HCl\] → \[ZnCl_2\] + \[H_2\]
(2) \[2NaOH\] + \[H_2SO_4\] + \[2H_2O\]
(3) \[2Na\] + \[2H_2O\] → \[2NaOH\] + \[H_2\]
(4) \[CaCO_3\] → \[CaO\] + \[CO_2\]

Από αυτές, οξειδοαναγωγικές είναι:

20. Δίνεται η αντίδραση: \[2KClO_3\] → \[2KCl\] + \[3O_2\]. Η αντίδραση αυτή χαρακτηρίζεται ως:
21. Για την αντίδραση \[N_2\] + \[3H_2\] → \[2NH_3\] ισχύει ότι:
22. Στην αντίδραση \[Cl_2\] + \[H_2O\] ⟶ \[HCl\] + \[HClO\], τα άτομα του \[Cl_2\]:
23. Δίνονται οι αντιδράσεις:(1) \[Ca\] + 1/2 \[O_2\] → \[CaO\]
(2) \[Ca\] + \[H_2\] → \[CaH_2\]
(3) \[Ca\] + \[Cl_2\] → \[CaCl_2\]
(4) \[Ca\] + \[S\] → \[CaS\]
To \[Ca\] οξειδώνεται στις περιπτώσεις:
24. Κατά το σχηµατισµό µιας ιοντικής χηµικής ένωσης από τα συστατικά της στοιχεία:
25. Στην αντίδραση \[2Cu\] + \[O_2\] → \[2CuO\] : ο χαλκός:
26. Στην αντίδραση \[2Cu\] + \[O_2\] → \[2CuO\] : το οξυγόνο:
27. Από τις παρακάτω αντιδράσεις:\[CH_2\]=\[CH_2\] + \[H_2\] → \[CH_3CH_3\]  (I)
\[H_2\] + \[Cl_2\] → \[2HCl\] (II)
\[H_2\] + \[2Na\] → \[2NaH\] (III)

το \[H_2\] δρα σαν οξειδωτικό:

28. Από τις παρακάτω αντιδράσεις:\[SO_2\] + \[2KOH\] → \[{K_2}{SO_3}\] + \[H_2O\] (I)
\[SO_2\] + \[2H_2S\] → \[3S\] + \[2H_2O\] (II)
\[SO_2\] + \[2HNO_3\] → \[2NO_2\] + \[H_2SO_4\] (III)

το \[SO_2\] δρα σαν οξειδωτικό:

29. Το \[N\] εµφανίζει τους αριθµούς οξείδωσης: -3, 0, +2, +3, +4 και +5. Από τις ενώσεις \[HNO_3\], \[NO_2\] και \[NH_3\] µπορεί να δράσουν σαν οξειδωτικά:
30. Το \[S\] εμφανίζει τους αριθμούς οξείδωσης: -2, 0, +4 και +6. Από τις ενώσεις \[{H_2}{SO_4}\], \[SO_2\] και \[H_2S\] μπορεί να δράσουν σαν αναγωγικά:
31. Στην αντίδραση \[2H_2\] + \[O_2\] → \[2H_2O\]:
32. Τα άτομα του \[P\] στην αντίδραση \[P_4\] + \[3NaOH\] + \[3H_2O\] → \[PH_3\] + \[3{NaH_2}{PO_2}\]
33. Στα παρακάτω μόρια ο \[C\] έχει Α.Ο.=0 στο:
34. Στα παρακάτω μόρια ή πολυατομικά ιόντα το \[Cl\] έχει Α.Ο. +1 στο:
35. Τα χρωμικά ιόντα \[{CrO_4}^-2\] παρουσία οξέος μετατρέπονται σε διχρωμικά \[{Cr_2}{O_7}^-2\]. Ο Α.Ο. του \[Cr\] μεταβάλλεται κατά:
36. Στην αντίδραση \[MnO_2\] + \[4HCl\] → \[MnCl_2\] + \[Cl_2\] + \[2H_2O\] σαν οξειδωτικό σώμα δρα:
37. Στη χημική αντίδραση: \[C(s)\]+\[O_2(g)\] → \[CO_2(g)\]
38. Δίνεται η ένωση γλυκερόλη (1,2,3-προπανοτριόλη), η οποία αποτελεί την πρώτη ύλη για την παρασκευή του εκρηκτικού νιτρογλυκερίνη.
Ποια από τις παρακάτω εικόνες απεικονίζει τους αριθμούς οξείδωσης που αντιστοιχούν στα άτομα άνθρακα α και β;
 
39. Δίνεται η παρακάτω ένωση:

O αριθμός οξείδωσης του C που φέρει την καρβονυλομάδα είναι:

40. Όλες οι χημικές αντιδράσεις είναι οξειδοαναγωγικές.
41. Στην αντίδραση: \[Ca\] + \[H_2\] → \[CaH_2\], το \[H_2\] δρα ως αναγωγικό.
42. Στην αντίδραση: \[SO_2\] + \[2H_2S\] → \[3S\] + \[2H_2O\], το \[SO_2\] είναι το οξειδωτικό και το \[H_2S\] το αναγωγικό.
43. Αν η χαμηλότερη τιμή του Α.Ο. του \[N\] είναι -3, τότε η \[NH_3\] δε µπορεί να δράσει σαν οξειδωτικό σώμα.
44. Ο αριθμός οξείδωσης του οξυγόνου είναι πάντα -2.
45. Ο αριθµός οξείδωσης του υδρογόνου είναι -1 ή 0 ή +1.
46. Κατά την αναγωγή του \[Cl_2\] από το \[H_2\] τα δύο άτοµα του χλωρίου προσλαµβάνουν δύο ηλεκτρόνια και µετατρέπονται σε ιόντα \[Cl\] .
47. Σε κάθε αντίδραση οξειδοαναγωγής η συνολική αύξηση του αριθµού οξείδωσης του στοιχείου που οξειδώνεται είναι ίση µε τη συνολική ελάττωση του αριθµού οξείδωσης του στοιχείου που ανάγεται.
48. Το οξυγόνο είναι το μόνο οξειδωτικό στοιχείο.
49. Το υδρογόνο είναι το μόνο αναγωγικό στοιχείο.
50. Τα μέταλλα εμφανίζουν μόνο αναγωγικό χαρακτήρα.
51. Το \[F_2\] είναι το ισχυρότερο οξειδωτικό στοιχείο.
52. Οι ενώσεις \[HNO_3\], \[{H_2}{SO_4}\], \[KMnO_4\] και \[{K_2}{Cr_2}{O_7}\] είναι οξειδωτικά και οι ενώσεις \[NH_3\], \[H_2S\] και \[KCl\] είναι αναγωγικά.
53. Οι ενώσεις \[SO_2\] και \[{H_2}{O_2}\] συμπεριφέρονται άλλοτε σαν οξειδωτικά και άλλοτε σαν αναγωγικά.
54. Το αναγωγικό στοιχείο της αναγωγικής ουσίας ανεβαίνει τη σκάλα της οξειδοαναγωγής.
55. Τα μέταλλα δρουν αναγωγικά.
56. Στην παρακάτω χημική εξίσωση το ανιόν ιωδίου είναι το οξειδωτικό σώμα.
57. Από τις παρακάτω χημικές εξισώσεις σωστή είναι η (i)(i) \[3P\] + \[5HNO_3\] → \[{3H_3}{PO_4}\] + \[5NO\] + \[2H_2O\]
(ii) \[3P\] + \[5HNO_3\] + \[2H_2O\]  → \[{3H_2}{PO_4}\] + \[5NO\]
58. Ο μόνος λόγος που το \[{H_2}{SO_4}\] δρα ως οξειδωτικό είναι επειδή περιέχει το \[S\] με τον μέγιστο αριθμό οξείδωσής του.
59. Στο \[H_2\] το \[S\] εμφανίζεται με τον ελάχιστο αριθμό οξείδωσης, οπότε σε μια οξειδοαναγωγική αντίδραση το \[H_2S\] συμπεριφέρεται πάντα ως αναγωγικό.
60. Στις διάφορες οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις που συμμετέχει, το \[SO_2\] συμπεριφέρεται άλλοτε ως οξειδωτικό και άλλοτε ως αναγωγικό, γιατί έχει ενδιάμεσο αριθμό οξείδωσης.
61. Το \[SO_2\] δρα πάντα είτε ως οξειδωτικό είτε ως αναγωγικό, δηλαδή συμμετέχει μόνο σε οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις.
62. Το φθόριο στις ενώσεις του έχει πάντα αριθμό οξείδωσης -1.
63. Ο αριθμός οξείδωσης του άνθρακα στην ένωση \[CH_3OH\] είναι -2.
64. Το \[KMnO_4\] μπορεί να δράσει τόσο ως οξειδωτικό όσο και ως αναγωγικό, ανάλογα με τις συνθήκες.
65. Η αντίδραση \[NH_3\] + \[HCl\] → \[NH_4Cl\] είναι αντίδραση οξειδοαναγωγής.
66. Στην αντίδραση \[H_2S\] + \[Mg\]→\[MgS\] +\[H_2\] το \[Mg\] είναι το οξειδωτικό σώμα.
67. Το νάτριο έχει πάντα αριθμό οξείδωσης +1 στις ενώσεις του.
68. Στο \[{H_2}{O_2}\] \[(H - O - O - H)\] το οξυγόνο εμφανίζει αριθμό οξείδωσης -1.
69. Στην αντίδραση \[SO_2\] + \[2HNO_3\] → \[{H_2}{SO_4}\] + \[2NO_2\] το άζωτο ανάγεται.
70. Η αντίδραση \[Fe\]+ \[HCl\] → \[FeCl_2\] + \[H_2\] είναι οξειδοαναγωγική.
71. Σε μια εξώθερμη αντίδραση η ενέργεια του χημικού συστήματος μειώνεται.
72. Σε μια εξώθερμη αντίδραση ισχύει ΔΗ > 0.
73. Από τη θερμοχημική εξίσωση: \[ 2CO (g) + O_2 (g) → 2CO_2 (g) \] ,ΔΗ=-568 kJ συμπεραίνουμε ότι όταν καίγεται 1 mol CO παράγονται:
74. Από τη θερμοχημική εξίσωση: \[ Ν_2 (g) + 3Η_2 (g) → 2ΝΗ_3 (g) + 22 kcal \] προκύπτει ότι:
75. Σε κάθε ενδόθερμη αντίδραση ισχύει ότι:
76. Πρότυπη ενθαλπία αντίδρασης (\[ ΔΗ^ο \]) είναι η μεταβολή της ενθαλπίας όταν:
77. Δίνονται οι αντιδράσεις:\[ C (g) + O_2  (g) → CO_2 (g) , ΔΗ_1 \]
\[ C (g) + \frac{1}{2} O_2 (g) → CO (g), ΔΗ_2 \]
\[ CΟ (g) +\frac{1}{2} O_2 (g) → CO_2 (g), ΔΗ \]

Για τις ενθαλπίες των αντιδράσεων αυτών ισχύει:

78. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Όταν σχηματίζεται 1mol H2O παράγεται θερμότητα ίση με 68kcal
79. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]

Όταν αντιδρούν 2g H2 παράγεται θερμότητα ίση με 136kcal

80. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η αντίδραση: \[ H_2 O (g) → H_2 (g) + \frac{1}{2} O_2 (g) \] έχει ΔΗ= + 58kcal
81. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η αντίδραση σχηματισμού του H2O είναι εξώθερμη αντίδραση
82. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ 2H_2 (g) + O_2 (g) → 2H_2 O (g) , ΔΗ=-136kcal \]Η ΔΗ της αντίδρασης αυτής εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση του H2O
83. Κατά την πλήρη καύση 8 g CH4 ελευθερώνονται 445 kJ, όταν όλες οι ουσίες που συμμετέχουν στην αντίδραση βρίσκονται σε πρότυπη κατάσταση. Ποια είναι η σωστή θερμοχημική εξίσωση για την καύση του CH4;
84. Όλες οι αντιδράσεις καύσης:
85. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[ Η_2 (g) + \frac{1}{2} Ο_2 (g) → Η_2 Ο (l) , ΔΗ_o =-242kJ \]

Όταν αντιδράσει πλήρως 1mol Ο2 με Η2 σε πρότυπη κατάσταση, το ποσό θερμότητας που παράγεται είναι ίσο με:

86. Όταν καίγονται 2,24L \[ CH_3 OH \] μετρημένα σε STP, παράγεται θερμότητα ίση με 73kJ.

Η θερμοχημική εξίσωση καύσης της \[ CH_3 OH \] είναι:

 

87. Η παρατηρούμενη διαφορά στις ΔΗ των παρακάτω αντιδράσεων:\[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] \[\to\] \[2H_2O (l)\] , \[ΔΗ^0\] = \[-512kJ\]
\[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] \[\to\] \[2H_2O (g)\] ,\[ΔΗ^0\] = \[-464kJ\]
88. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[H_2 (g)\] + \[1/2O_2 (g)\] \[\to\] \[H_2O (l)\] , \[ΔΗ^0\] = \[-256kJ\].Η πρότυπη ενθαλπία \[(ΔΗ^0)\] της αντίδρασης: \[2H_2O (l)\] \[\to\] \[2H_2 (g)\] + \[O_2 (g)\] είναι:
89. Η αντίδραση: \[2Α (g)\] + \[Β (g)\] \[\to\] \[3Γ (g)\] + \[Δ (g)\] έχει \[Εa=400kJ\], ενώ η αντίστροφή της έχει \[Εa΄=300kJ\].A. Η αρχική αντίδραση είναι εξώθερμη ή ενδόθερμη;


B. Να βρεθεί η ΔΗ της αρχικής αντίδρασης.
90. Σε μια εξώθερμη αντίδραση η ενέργεια του χημικού συστήματος μειώνεται.
91. Σε μια εξώθερμη αντίδραση ισχύει \[ΔΗ>0\].
92. Η μεταβολή ενθαλπίας ισούται πάντα με το απορροφούμενο ή εκλυόμενο ποσό θερμότητας Q.
93. Ενθαλπία και θερμότητα είναι το ίδιο μέγεθος.
94. Οι καύσεις είναι πάντα εξώθερμες αντιδράσεις.
95. Από μία ενδόθερμη αντίδραση παράγεται ενέργεια υπό μορφή θερμότητας.
96. Η ενθαλπία αντίδρασης εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση των σωμάτων που συμμετέχουν σε αυτήν.
97. Αν \[1,6g\] \[CH_4\] όταν καίγονται πλήρως παράγουν θερμότητα \[21,2kcal\], τότε όταν καίγεται \[1mol\] \[CH_4\] παράγει θερμότητα ίση με \[212kcal\].
98. Μία αντίδραση χαρακτηρίζεται εξώθερμη όταν \[ΔΗ < 0\].
99. Οι αντιδράσεις που ελευθερώνουν ενέργεια υπό τη μορφή θερμότητας ονομάζονται εξώθερμες.
100. Στις εξώθερμες αντιδράσεις έχουμε \[ΔΗ>0\].
101. H πρότυπη κατάσταση αναφέρεται σε \[P=1atm\] και \[θ= 0\] \[0C\].
102. H \[ΔΗ\] μιας αντίδρασης εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση των σωμάτων που συμμετέχουν.
103. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Η αντίδραση αυτή είναι ενδόθερμη.
104. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]

Τα προϊόντα έχουν μικρότερη ενθαλπία από τα αντιδρώντα.

105. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Από την αντίδραση εκλύεται ενέργεια υπό μορφή θερμότητας στο περιβάλλον.
106. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Όταν καίγεται \[1g\] \[CH_4\] ελευθερώνεται θερμότητα ίση με 890 kJ.Όταν καίγεται 1 g  ελευθερώνεται θερμότητα ίση με \[890kJ\].
107. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Όταν καίγεται \[1mol\] \[CH_4\] σε πρότυπη κατάσταση ελευθερώνεται θερμότητα ίση με \[890kJ\].
108. Δίνεται η παρακάτω θερμοχημική εξίσωση. \[CH_4 (g)\] + \[2O_2 (g)\] \[\to\] \[CO_2 (g)\] + \[2H_2O (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-890kJ\]Κατά την καύση \[8g\] \[CH_4\]  σε πρότυπη κατάσταση παράγεται θερμότητα \[445kJ\].
109. Δίνεται η θερμοχημική εξίσωση: \[N_2 (g)\] + \[3H_2 (g)\] \[\to\] \[2NH_3 (g)\] , \[ΔΗ^ο\] = \[-92kJ\]. Να επιλέξετε την/τις σωστή/σωστές απάντηση/απαντήσεις.
110. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης: \[Α_{(g)}\] + \[B_{(g)}\] \[\to\] \[2Γ_{(g)}\] , η συγκέντρωση του σώματος \[Γ\]:
111. Ο συμβολισμός [Α] παριστάνει τη συγκέντρωση του σώματος Α, σε:
112. Σε κενό δοχείο εισάγονται ισομοριακές ποσότητες από τις ενώσεις Α και Β, οπότε πραγματοποιείται παρακάτω αντίδραση. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης αυτής:\[Α_{(g)}\] + \[2B_{(g)}g\] \[\to\] \[Γ_{(g)}\]
113. Να επιλέξετε ποια από τις παρακάτω προτάσεις είναι σωστή:
114. Για την αντίδραση: \[Α_{(g)}\] \[\to\] \[2Β_{(g)}\] + \[Γ_{(g)}\] , ο λόγος \[υ_Α\] / \[υ_Β\] έχει την τιμή:
115. Η ταχύτητα της αντίδρασης: \[Α_{(g)}\] + \[B_{(g)}\] \[\to\] \[Γ_{(g)}\] εκφράζει:
116. Για την αντίδραση \[2ΗΙ(g)\] \[\to\] \[H_2 (g)\] + \[I_2 (g)\] ισχύει ότι:
117. Τα σώματα \[ΝΗ_3\], \[ΝΟ\], \[Η_2Ο\] και \[Ο_2\] συμμετέχουν σε αντίδραση για την οποία:\[\bar υ\] = - \[\frac{ΔC_{NH_3}}{4Δt}\] = \[\frac{ΔC_{NO}}{4Δt}\] = \[\frac{ΔC_{H_2O}}{6Δt}\] = - \[\frac{ΔC_{O_2}}{5Δt}\]

Η χημική εξίσωση της αντίδρασης είναι:

118. Για την αντίδραση \[CH_4 (g)\] + \[2H_2S (g)\] \[\to\] \[CS_2 (g)\] + \[4H_2 (g)\], το κλάσμα \[\bar υ_{H_2S}\] / \[\bar υ_{H_2}\] είναι ίσο με:
119. Ποιες είναι οι μονάδες της μέσης ταχύτητας της αντίδρασης ( \[\bar υ\] );
120. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης: \[N_2 (g)\] +\[3H_2 (g)\] \[\to\] \[2NH_3 (g)\] ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης του \[H_2\] είναι \[υ_1\] και ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης της \[NH_3\] είναι \[υ_2\]. Ο λόγος \[υ_1\] / \[υ_2\] είναι ίσος με:
121. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης \[2NO (g)\] + \[Cl_2 (g)\] \[\to\] \[2NOCl (g)\]ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης του \[NO\] είναι \[υ_1\] και ο ρυθμός μεταβολής συγκέντρωσης του \[NOCl\] είναι \[υ_2\]. Ο λόγος \[υ_1\] / \[υ_2\] είναι ίσος με:
122. Κατά τη διάρκεια της αντίδρασης \[Α (g)\] + \[3B (g)\] \[\to\] \[Γ (g)\] ο ρυθμός μεταβολής της συγκέντρωσης του \[Β\] είναι \[υ_1\] και ο ρυθμός μεταβολής συγκέντρωσης του \[Α\] είναι \[υ_2\]. Ο λόγος \[υ_1\] / \[υ_2\] είναι ίσος με:
123. Για την αντίδραση: \[2A (g)\] + \[3B (g)\] \[\to\] \[2Γ (g)\] + \[Δ (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους δεν εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
124. Για την αντίδραση: \[N_2 (g)\] + \[3H_2 (g)\] \[\to\] \[2NH_3 (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους δεν εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
125. Για την αντίδραση: \[2Α (g)\] +\[3B (g)\] \[\to\] \[Γ (g)\] +\[2Δ (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
126. Για την αντίδραση \[2ΝΟ (g)\] + \[Cl_2 (g)\] \[\to\] \[2NOCl (g)\] ποιος από τους παρακάτω λόγους εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;
127. Για την αντίδραση: \[2H_2(g)\] + \[NO(g)\] \[\to\] \[2H_2O(g)\] + \[N_2(g)\] η \[\bar υ\] = \[0,2M/s\] και ο ρυθμός κατανάλωσης του \[Η_2\] είναι:
128. Για την αντίδραση: \[A(g)\] + \[3B(g)\] \[\to\] \[2Γ(g)\] , ο λόγος \[υ_A\] / \[υ_B\] είναι ίσος με:
129. Δίνεται η παρακάτω γραφική παράσταση. Η χημική εξίσωση που ταιριάζει στη γραφική παράσταση είναι:
130. Δίνεται η παρακάτω αντίδραση. Ποιος από τους παρακάτω λόγους εκφράζει την ταχύτητα της αντίδρασης;\[2A (g)\] + \[Β (g)\] \[\to\] \[3Γ (g)\] + \[2E (g)\]
131. Για την εξίσωση: \[5Ο_2 (g)\] + \[4NH_3 (g)\] → \[4NO (g)\] + \[6H_2O (g)\] δίνεται ότι κάποια στιγμή, ο ρυθμός κατανάλωσης της \[ΝΗ_3\] είναι \[0,5 Μ·s^{-1}\]. Την ίδια στιγμή ο ρυθμός παραγωγής του \[Η_2Ο\] είναι:
132. Η στιγμιαία τιμή της ταχύτητας της αντίδρασης των Α, Β, Γ, η οποία περιγράφεται από τη χημική εξίσωση: 2A(g)+B(g)→3Γ(g), σε \[t=3 min\], είναι ίση με \[3,0 mol·L^{-1}·s^{-1}\]. Τη χρονική στιγμή \[t=150 s\] η στιγμιαία ταχύτητα της αντίδρασης μπορεί να είναι ίση με:
133. Στους \[25^οC\] αντιδρούμε \[200 mL\] διαλύματος \[HNO_3\] συγκέντρωσης \[1 Μ\] με \[5 g\] σκόνης μαγνησίου (Mg). Ποιο από τα παρακάτω διαλύματα θα δώσει ίδια αρχική ταχύτητα αντίδρασης, αν η αντίδραση γίνει πάλι με \[5 g\] σκόνης Mg;
134. Υδατικό διάλυμα HCl αντιδρά με στερεό \[ CaCO_3 \] που βρίσκεται σε μορφή μεγάλων κόκκων. Η αντίδραση επαναλαμβάνεται χρησιμοποιώντας το ίδιο διάλυμα HCl αλλά αυτή τη φορά το \[ CaCO_3 \] προστίθεται με τη μορφή σκόνης. Ποια από τις παρακάτω προτάσεις που αφορά την αντίδραση είναι η σωστή;
135. Ποια από τις παρακάτω μεταβολές δεν θα επηρεάσει την ταχύτητα αντίδρασης ανάμεσα στο Mg και υδατικό διάλυμα HCl σύμφωνα με την αντίδραση:

\[ Mg (s) + 2HCl (aq) → MgCl_2 (aq) + H_2 (g) \]

136. Το οξυζενέ περιέχει υπεροξείδιο του υδρογόνου (\[Η_2 Ο_2\]) και διασπάται σύμφωνα με την: \[H_2 O_2 (aq) → H_2O (ℓ) + \frac {1}{2} O_2 (g)\].Η διάσπαση γίνεται και με τη χρήση πυρολουσίτη (MnO2) που δρα ως καταλύτης. Ποια από τις παρακάτω προτάσεις περιγράφει καλύτερα τη δράση του πυρολουσίτη;
137. Σε κλειστό δοχείο όγκου 200 L σε θερμοκρασία \[θ^οC\] εισάγονται 6 g στερεού C και 220 g αερίου \[CO_2\] τα οποία αντιδρούν σύμφωνα με τη χημική εξίσωση: \[C (s) + CO_2 (g) → 2CO (g)\] με αρχική ταχύτητα υ1. Σε ακριβώς ίδιο δοχείο στην ίδια θερμοκρασία εισάγονται 18 g C (s) και 220 g \[CO_2\] (g) οπότε η αρχική ταχύτητα της αντίδρασης είναι υ2. Για τις ταχύτητες υ1 και υ2 ισχύει:
138. Η μέση ταχύτητα παραγωγής του \[ΝΟ_2 (υ_ΝΟ2)\] από τη διάσπαση του \[Ν_2 Ο_4\] σύμφωνα με τη χημική εξίσωση \[Ν_2 Ο_4 (g) → 2NO_2 (g)\] είναι ίση με 0,04 \[Μ · s^{-1}\] για τα πρώτα 10 s. Η μέση ταχύτητα της αντίδρασης στο διάστημα 10 – 20 s μπορεί να είναι:
139. Για τη χημική αντίδραση: \[2Α(g) + B(g) → 3Γ(g)\] η ταχύτητα παραγωγής του Γ μία χρονική στιγμή είναι 0,06 \[mol · L^{-1} · s^{-1}\]. Η ταχύτητα της αντίδρασης την ίδια χρονική στιγμή είναι:
140. Η αντίδραση: \[A(g) + 2B(g) ⟶ Γ(g)\]
141. Στην απλή αντίδραση: \[A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\] εάν οι συγκεντρώσεις των Α και Β διπλασιαστούν, η ταχύτητα της αντίδρασης:
142. Η αντίδραση: \[2A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\] είναι 3ης τάξεως.
143. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται η τιμή της ενέργειας ενεργοποίησης.
144. Οι ταχύτητες των χημικών αντιδράσεων είναι ανεξάρτητες από τη φύση των αντιδρώντων σωμάτων.
145. Η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει την ταχύτητα μόνο των ενδόθερμων αντιδράσεων.
146. Η απλή αντίδραση \[S (s) + O_2 (g) ⟶ SO_2 (g)\] είναι πρώτης τάξεως.
147. Η τιμή της σταθεράς k της ταχύτητας της αντίδρασης: \[A(g) +B(g) ⟶ Γ(g)\] μπορεί να αυξηθεί με:
148. Για την αντίδραση: \[A(g) + 3B(g) ⟶ Γ(g)\] βρέθηκε ο νόμος της ταχύτητας \[υ=k·[A]·[B]^2\]Αυτό σημαίνει ότι:
149. Για την απλή αντίδραση \[2A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\] η ταχύτητα σχηματισμού του Γ δίνεται από την σχέση:
150. Η ταχύτητα της αντίδρασης είναι σταθερή καθόλη τη διάρκεια της αντίδρασης.
151. Η καμπύλη αντίδρασης μας δείχνει πως μεταβάλλεται η συγκέντρωση των αντιδρώντων σε συνάρτηση με το χρόνο.
152. Η καμπύλη αντίδρασης προκύπτει πειραματικά.
153. Σε όλες τις αντιδράσεις κάποια στιγμή η ταχύτητα της αντίδρασης μηδενίζεται.
154. Στο τέλος μιας ποσοτικής (μονόδρομης) αντίδρασης η ταχύτητα του κάθε σώματος έχει ίδια τιμή.
155. Τα βήματα που ακολουθεί η αντίδραση για να μετατραπούν τα αντιδρώντα σε προϊόντα (στοιχειώδεις αντιδράσεις) σαν σύνολο αποτελούν τον μηχανισμό της αντίδρασης.
156. Σύμφωνα με την θεωρία των συγκρούσεων, για να αντιδράσουν δύο μόρια πρέπει να έχουν μόνο κατάλληλη ταχύτητα.
157. Η μέγιστη τιμή ενέργειας, που πρέπει να έχουν δύο μόρια, ώστε να αντιδράσουν αποτελεσματικά, ονομάζεται ενέργεια ενεργοποίησης.
158. Όταν δύο αέρια αναμιχθούν σε ένα δοχείο, τότε ο αριθμός των συγκρούσεων μεταξύ των μορίων είναι μικρός.
159. Το ενδιάμεσο προϊόν μιας αντίδρασης που απορροφά την ενέργεια ενεργοποίησης ονομάζεται ενεργοποιημένο σύμπλοκο.
160. Στο τέλος μιας μονόδρομης αντίδρασης η μέση ταχύτητα από την αρχή ως το τέλος της αντίδρασης είναι μηδέν.
161. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται η ταχύτητα μόνο των ενδόθερμων αντιδράσεων.
162. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης της οποίας δεν γνωρίζουμε τη στοιχειομετρία, μπορεί να υπολογιστεί από την καμπύλη αντίδρασης ενός εκ των προϊόντων της.
163. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου.
164. Η αντίδραση: \[3Α(g) + 2Β(g) ⟶ Γ(g) + 4Δ(g)\] είναι 5ης τάξεως
165. Η απλή αντίδραση: \[Α(g) + 2Β(g) ⟶ Γ(g) + Δ(g)\] είναι 3ης τάξεως
166. Οι μονάδες σταθεράς της ταχύτητας k είναι για ολες τις αντιδράσεις Μ/s
167. Αν η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[10^ο C\] διπλασιάζει την ταχύτητα, η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[100^ο C\] θα την εικοσαπλασιάσει
168. Δίνεται η απλή αντίδραση: \[2A(g) + B(g) ⟶ Γ(g)\]. Σε δοχείο 1 L εισάγουμε αρχικά 3 mol του Α και 2 mol του Β. Τη χρονική στιγμή που η ποσότητα του Γ στο δοχείο γίνει 1 mol, η ταχύτητα της αντίδρασης \[υ_t\] σε σχέση με την αρχική ταχύτητα \[υ_ο\] θα είναι:
169. Δίνεται η απλή αντίδραση: \[2NO (g) + O_2 (g) ⟶ 2NO_2 (g)\]. Σε τρία δοχεία Α, Β, Γ, με όγκους αντίστοιχα V, V, 2V, εισάγουμε: στο δοχείο Α, n mol NO και n mol \[O_2\], στο δοχείο Β, n mol NO και 2n mol \[O_2\] και στο δοχείο Γ, 2n mol NO και 2n mol O2. Η θερμοκρασία και στα τρία δοχεία είναι ίδια. Για τις τιμές της αρχικής ταχύτητας της αντίδρασης στα τρία δοχεία ισχύει:
170. Η ταχύτητα της αντίδρασης είναι σταθερή καθόλη τη διάρκεια της αντίδρασης.
171. Η καμπύλη αντίδρασης μας δείχνει πως μεταβάλλεται η συγκέντρωση των αντιδρώντων σε συνάρτηση με το χρόνο.
172. Η καμπύλη αντίδρασης προκύπτει πειραματικά.
173. Σε όλες τις αντιδράσεις κάποια στιγμή η ταχύτητα της αντίδρασης μηδενίζεται.
174. Στο τέλος μιας ποσοτικής (μονόδρομης) αντίδρασης η ταχύτητα του κάθε σώματος έχει ίδια τιμή.
175. Τα βήματα που ακολουθεί η αντίδραση για να μετατραπούν τα αντιδρώντα σε προϊόντα (στοιχειώδεις αντιδράσεις) σαν σύνολο αποτελούν τον μηχανισμό της αντίδρασης.
176. Σύμφωνα με την θεωρία των συγκρούσεων, για να αντιδράσουν δύο μόρια πρέπει να έχουν μόνο κατάλληλη ταχύτητα.
177. Η μέγιστη τιμή ενέργειας, που πρέπει να έχουν δύο μόρια, ώστε να αντιδράσουν αποτελεσματικά, ονομάζεται ενέργεια ενεργοποίησης.
178. Όταν δύο αέρια αναμιχθούν σε ένα δοχείο, τότε ο αριθμός των συγκρούσεων μεταξύ των μορίων είναι μικρός.
179. Η καύση του προπανίου είναι μία αντίδραση που γίνεται αργά και για αυτό μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξή της.
180. Το ενδιάμεσο προϊόν μιας αντίδρασης που απορροφά την ενέργεια ενεργοποίησης ονομάζεται ενεργοποιημένο σύμπλοκο.
181. Στο τέλος μιας μονόδρομης αντίδρασης η μέση ταχύτητα από την αρχή ως το τέλος της αντίδρασης είναι μηδέν.
182. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται η ταχύτητα μόνο των ενδόθερμων αντιδράσεων.
183. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης της οποίας δεν γνωρίζουμε τη στοιχειομετρία, μπορεί να υπολογιστεί από την καμπύλη αντίδρασης ενός εκ των προϊόντων της
184. Η ταχύτητα μιας αντίδρασης αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου.
185. Η αντίδραση: \[3Α_(g)+ 2Β_(g) ⟶ Γ_(g) + 4Δ_(g)\] είναι \[5_ης\] τάξεως.
186. Η απλή αντίδραση: \[Α_(g) + 2Β_(g) ⟶ Γ_(g) + Δ_(g)\] είναι \[3_ης\] τάξεως.
187. Οι μονάδες σταθεράς της ταχύτητας \[k\] είναι για όλες τις αντιδράσεις \[Μ/s\].
188. Αν η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[100^οC\] διπλασιάζει την ταχύτητα, η αύξηση της θερμοκρασίας κατά \[1000^οC\] θα την εικοσαπλασιάσει.
189. Ιοντισμός μιας ομοιοπολικής (μοριακής) ένωσης ονομάζεται:
190. Όταν μια ετεροπολική (ιοντική) ένωση διαλύεται στο νερό:
191. Το HCl είναι οξύ σύμφωνα με τη θεωρία Brönsted - Lowry, διότι:
192. Σύμφωνα με τη θεωρία Brönsted - Lowry, όταν αντιδρά ένα οξύ με μία βάση παράγονται:
193. Σε μια χημική αντίδραση, σύμφωνα με τους Brönsted - Lowry, μία χημική ένωση συμπεριφέρεται ως βάση όταν:
194. Στην αντίδραση \[ΝΗ_3 + Η_2 Ο ⇌ ΝΗ_4^+ + ΟΗ^-\] , το \[Η_2 Ο\] σύμφωνα με τη θεωρία Brönsted - Lowry, συμπεριφέρεται ως:
195. Από τη μελέτη των χημικών εξισώσεων \[HSO_3^- + H_2 O ⇌ {{SO_3}^2}^- + H_3 O^+ , H_2 SO_3 + H_2O ⇌ H_3 O^+ + HSO_3^-\] , προκύπτει ότι το ανιόν \[HSO_3^-\] χαρακτηρίζεται ως:
196. Η τιμή της σταθεράς ιοντισμού του οξικού οξέος σε υδατικό διάλυμα εξαρτάται:
197. Στην αντίδραση \[Η_3 Ο^+ + ΝΗ_3 ⇌ ΝΗ_4^+ + Η_2 Ο\] τα ιόντα \[Η_3Ο^+\] και \[ΝΗ_4^+\] :
198. Ο λόγος της τιμής της σταθεράς ισορροπίας προς την τιμή της σταθεράς ιοντισμού της αμμωνίας, σε υδατικά διαλύματα είναι ίσος με:
199. Κατά την αραίωση υδατικού διαλύματος \[ΝΗ_3\], υπό σταθερή θερμοκρασία, ο βαθμός ιοντισμού αυτής:
200. Κατά την αραίωση υδατικού διαλύματος \[ΝΗ_3\], υπό σταθερή θερμοκρασία, η σταθερά ιοντισμού αυτής:
201. Για ένα ισχυρό οξύ, το οποίο ιοντίζεται πλήρως σύμφωνα με τη χημική εξίσωση \[ΗΑ + Η_2 Ο ⟶ Η_3 Ο^+ + Α^-\], ο βαθμός ιοντισμού:
202. Για ένα ισχυρό οξύ, το οποίο ιοντίζεται πλήρως σύμφωνα με τη χημική εξίσωση \[ΗΑ + Η_2 Ο ⟶ Η_3 Ο^+ + Α^-\], η σταθερά ιοντισμού:
203. Μεταξύ των σταθερών ιοντισμού \[Κα\] και \[Kβ\] του οξέος \[ΗΑ\] και της συζυγούς βάσης \[Α^-\] στους \[25^oC\] ισχύει η σχέση:
204. Το \[pH\] διαλύματος \[ΝΗ_4Cl\] \[10^{-3} M\] στους \[25^οC\] προσεγγίζει την τιμή:
205. Το γινόμενο των συγκεντρώσεων των ιόντων \[Η_3 Ο^+\] και \[ΟΗ^-\] στους \[25^ο C\], έχει την τιμή \[{10}^{-14}\]:
206. Κατά τη διάλυση ενός οξέος σε νερό με σταθερή τη θερμοκρασία, η τιμή του γινομένου \[[Η_3 Ο^+] · [ΟΗ^-]\]:
207. Ένα υδατικό διάλυμα θερμοκρασίας \[25^ο C\] είναι ουδέτερο όταν:
208. Μεταξύ δύο υδατικών διαλυμάτων της ίδιας θερμοκρασίας, περισσότερο όξινο είναι αυτό που έχει:
209. Υδατικό διάλυμα \[KOH\] συγκέντρωσης \[0,001Μ\] έχει στους \[25^oC\] \[pH\] ίσο με :
210. Υδατικό διάλυμα \[ΝaOH\] έχει στους \[25^oC\] , \[pH = 12\]. Κατά τη συνεχή αραίωση του διαλύματος το pH αυτού:
211. Το \[pH\] ενός υδατικού διαλύματος ασθενούς μονοπρωτικού οξέος συγκέντρωσης \[0,01Μ\] στους \[25^oC\] είναι δυνατό να έχει τιμή:
212. ∆ιάλυμα \[NH_4CN\] ορισμένης συγκέντρωσης έχει στους \[25^ο C pH = 8,5\]. Από το δεδομένο αυτό συμπεραίνουμε ότι για τις σταθερές ιοντισμού \[K_α\], \[K_β\], \[K_α'\], \[K_β'\] των \[ΝΗ_4^+, CN^-, HCN\] και \[ΝΗ_3\] αντίστοιχα, ισχύουν οι σχέσεις:
213. Ένα διάλυμα \[∆_1\] του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH = 2.Από τα δεδομένα αυτά προκύπτει ότι:
214. Ένα διάλυμα \[∆_1\] του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH = 2.∆ιάλυμα άλατος ΝaA συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH:
215. Ένα διάλυμα \[∆_1\] του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01 Μ έχει pH = 2.∆ιάλυμα άλατος \[ ΝΗ_4 Α\] είναι:
216. Αν διαλύσουμε αέριο \[HCl\] σε υδατικό διάλυμα \[CH_3COOH\] (ασθενές οξύ) τότε:
217. Κατά τη διάλυση μικρής ποσότητας στερεού \[NaCl\] σε διάλυμα \[HCl\], η \[Η_3Ο^+\] του διαλύματος:
218. Κατά την προσθήκη διαλύματος \[ΚΝΟ_3\] σε διάλυμα \[ΗΝΟ_3\], η συγκέντρωση των \[ΝΟ_3^-\] του τελικού διαλύματος σε σχέση με αυτήν στο διάλυμα \[ΚΝΟ_3\]:
219. Αν προσθέσουμε διάλυμα \[ΚΙ\] σε διάλυμα \[ΗΙ\], τότε η συγκέντρωση των ιόντων \[Η_3Ο^+\] του τελικού διαλύματος σε σχέση με τη συγκέντρωση των ιόντων \[Η_3Ο^+\] του διαλύματος \[ΗΙ\] θα είναι:
220. Αν εξουδετερώσουμε στοιχειομετρικά διάλυμα \[ΝaOH\] \[0,1M\] με διάλυμα \[HCl\] προκύπτει διάλυμα για το \[pH\]του οποίου ισχύει:
221. Κατά την ανάμιξη διαλύματος \[CH_3COOH 0,1 M\] με ίσο όγκο διαλύματος \[NaOH 0,1 M\] προκύπτει διάλυμα με \[pH\]:
222. ∆ίνεται ότι το \[pH\] τριών υδατικών διαλυμάτων \[ΝΗ_3 (∆1, ∆2 και ∆3)\] έχει τις τιμές 11 - 11,6 - 11,3 αντίστοιχα στους \[25^οC\].Για τις συγκεντρώσεις \[C1, C2 και C3\] αντίστοιχα των τριών διαλυμάτων ισχύει:
223. ∆ίνεται ότι το \[pH\] τριών υδατικών διαλυμάτων \[ΝΗ_3\] (∆1, ∆2 και ∆3) έχει τις τιμές 11 - 11,6 - 11,3 αντίστοιχα στους \[25^οC\].Σε όγκο \[V\] καθενός από τα τρία παραπάνω διαλύματα διαβιβάζουμε αέριο \[HCl\] μέχρις ότου αντιδράσει όλη η ποσότητα της \[NH_3\]που περιέχεται σ’ αυτά. Για τις τιμές χ, ψ και ω του \[pH\] αντίστοιχα των τριών διαλυμάτων που προκύπτουν μετά την αντίδραση, στους 25 °C, ισχύει:
224. Κατά την προσθήκη μικρής ποσότητας \[HCl\] σε ρυθμιστικό διάλυμα \[CH_3COOH - CH_3COONa\] το \[pH\] του διαλύματος δε μεταβάλλεται πρακτικά διότι:
225. Κατά την αραίωση ενός ρυθμιστικού διαλύματος με ίσο όγκο νερού, το \[pH\] του διαλύματος:
226. Σε \[100 mL\] καθενός από τα διαλύματα \[∆1: ΗCl 0,1 M, ∆2: HCOOH 0,1 M, ∆3: HCOOH 1 M - HCOONa 1 M και ∆4: HCOOH 0,1 M - HCOONa 0,1 M\] διαλύουμε \[0,01 mol NaOH\]. Η μικρότερη μεταβολή στην τιμή του \[pH\] θα συμβεί στο διάλυμα:
227. Οι πρωτολυτικοί δείκτες είναι:
228. Οι πρωτολυτικοί δείκτες αλλάζουν χρώμα:
229. Το pH στο ισοδύναμο σημείο της ογκομέτρησης υδατικού διαλύματος ∆ ενός ηλεκτρολύτη Χ με πρότυπο διάλυμα ισχυρού ηλεκτρολύτη βρέθηκε ίσο με 8,6 στους \[25^οC\]. Από αυτό το δεδομένο προκύπτει ότι ο ηλεκτρολύτης Χ είναι:
230. Για να προσδιορίσουμε το τελικό σημείο της ογκομέτρησης αραιού διαλύματος ασθενούς βάσης, για την οποία \[pKb = 4,8\], με πρότυπο διάλυμα \[ΗCl 0,1M\] μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον δείκτη που έχει \[pKa\] ίση με:
231. Η ογκομέτρηση αγνώστου διαλύματος \[ΝΗ_3\] με πρότυπο διάλυμα \[HCl\] ονομάζεται:
232. Στους \[500^οC\] το \[pH\] διαλύματος \[KClO_4 0,1M\] μπορεί να είναι:
233. Το \[pH\] διαλύματος \[ΗCOONH_4 1M\] στους \[250^οC\] μπορεί να είναι:

\[Δίνονται: \[KbNH3=10-5\] και KαHCOOH=10-4

234. Στους \[50^oC\] το \[pH\] διαλύματος φαινόλης (\[C6H5OH) 0,1Μ\] μπορεί να είναι:
235. Ποιές από τις παρακάτω αναμίξεις υδατικών διαλυμάτων δημιουργεί ρυθμιστικό διάλυμα;
236. Το υδατικό διάλυμα που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη τιμή \[pH\] είναι:
237. Ποιός από τους παρακάτω δείκτες είναι κατάλληλος για την ογκομέτρηση ισχυρού οξέος από ισχυρή βάση;
238. Ποιά από τις παρακάτω χημικές ουσίες θα προκαλέσει αύξηση του βαθμού ιοντισμού (\[α\]) του \[CH_3COOH\] αν προστεθεί σε υδατικό διάλυμα αυτού στους \[250^οC\];
239. Στους \[370^οC\] το \[pH\] διαλύματος αιθανόλης (\[C_2H_5OH\]) \[0,1M\] μπορεί να είναι:
240. Κατά την ανάμιξη διαλύματος \[NaClO_4 0,2M\] με διάλυμα \[ΗClO_4 0,1M\], η \[ClO_4^-\] στο τελικό διάλυμα θα είναι:
241. Δίνεται υδατικό διάλυμα \[ΝΗ_3\]. Ποιά από τις παρακάτω προσθήκες θα προκαλέσει αύξηση του \[pH\] του διαλύματος και μείωση του βαθμού ιοντισμού της \[ΝΗ_3\];
242. Ρυθμιστικό διάλυμα μπορεί να προκύψει από την ανάμιξη ίσων όγκων διαλυμάτων \[HCl 0,10 M\] και:
243. \[20 mL\] διαλύματος το οποίο περιέχει \[C_6H_5OH 0,2 M\] και \[CH_3OH 0,2 M\], ογκομετρούνται με πρότυπο διάλυμα \[ΚΟΗ 0,2 Μ\]. Στο ισοδύναμο σημείο χρησιμοποιήθηκε όγκος του πρότυπου διαλύματος ίσος με:
244. Υδατικό διάλυμα \[Δ1 HF 0,1 Μ\] αναμιγνύεται με υδατικό διάλυμα \[Δ2 HF 0,2 Μ\]. Ο βαθμός ιοντισμού του \[HF\] και στα δύο διαλύματα είναι μικρότερος του 0,1. Στο τελικό διάλυμα \[Δ3\] σε σχέση με το \[Δ1\] ισχύει:
245. Ο δείκτης \[HΔ\] είναι ασθενές μονοπρωτικό οξύ με \[K_a = 10^{-5}. Η όξινη μορφή του δείκτη έχει κόκκινο χρώμα, ενώ η βασική μορφή έχει κίτρινο χρώμα. Σε διάλυμα \[NH_4CIO 0,1 Μ\] προστίθενται 2 σταγόνες του δείκτη. Αν δίνεται ότι \[K_w = 10^{-14}, K_b (NH_3) = 2∙10^{-5} και K_a (HCIO) = 2∙10^{-8} ,τότε:
246. Η παρακάτω καμπύλη απεικονίζει την ογκομέτρηση με:
247. Υδατικό διάλυμα \[Δ1\] συγκέντρωσης \[C\] και όγκου \[1 L\], περιέχει μονοπρωτικό οξύ \[ΗΑ\] στους \[θ^οC\]. Το διάλυμα έχει \[pΗ_1 = 2,5\] και ισχύει η σχέση \[[Η_3Ο^+] = 108,5[ΟΗ^-]\]. (Στους \[25^οC η K_w = 10^{-14}). Για τη θερμοκρασία \[θ\] που βρίσκεται το διάλυμα ισχύει ότι:
248. Ογκομετρούνται \[100 mL\] ασθενούς μονοπρωτικού οξέος \[ΗΑ\] με πρότυπο διάλυμα \[N_aOH 0,5 M\] και προκύπτει η διπλανή καμπύλη ογκομέτρησης. Από τις προτάσεις που ακολουθούν, μία είναι οπωσδήποτε λανθασμένη:
249. Η νικοτίνη είναι μια δισόξινη βάση, με μοριακό τύπο \[C_{10}H_{14}N_2\]. Οι σταθερές ιοντισμού της έχουν τιμές \[K_{b1} = 10^{-6} και \[K_{b2} = 10^{-11}\]. Ένα υδατικό διάλυμα νικοτίνης με συγκέντρωση \[0,01 Μ\] έχει τιμή \[pH\] περίπου ίση με:
250. \[100 mL\] υδατικού διαλύματος ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] αραιώνονται με \[9900 mL\] νερού. Ο λόγος των βαθμών ιοντισμού \[α1/α2\] στο αρχικό και στο αραιωμένο διάλυμα (για τα οποία ισχύουν οι προσεγγίσεις) αντίστοιχα είναι:
251. Σε υδατικό διάλυμα \[NH_3\] με \[pH = 10\] προστίθεται υδατικό διάλυμα \[NaCl (θ = 25^oC)\]. Η τιμή του \[pH\] του τελικού διαλύματος μπορεί να έχει την τιμή:
252. Από τα ακόλουθα ιόντα μπορεί να λειτουργήσει ως οξύ και ως βάση κατά Brönsted – Lowry:
253. Για το αποσταγμένο νερό στους \[60^οC\] μπορεί να ισχύει:
254. Σε ένα υδατικό διάλυμα στη θερμοκρασία των \[25^oC\] βρέθηκε ότι \[[OH^-]= 106[H_3O^+]\]. To διάλυμα μπορεί να περιέχει:
255. Τα υδατικά διαλύματα των ασθενών βάσεων \[B1, Β2, B3\] έχουν την ίδια συγκέντρωση και όγκο σε θερμοκρασία \[25^oC\]. Οι σταθερές ιοντισμού είναι αντίστοιχα \[K_{b1} = 10^{-5}, K_{b2} = 10^{-3} και \[K_{b3} = 10^{-4}. Τα διαλύματα ογκομετρούνται με το ίδιο πρότυπο διάλυμα \[HCl\]. Για τις τιμές \[pH\] των εξουδετερωμένων διαλυμάτων ισχύει :
256. Η συγκέντρωση των νιτρικών ιόντων στο διάλυμα που προκύπτει από την ανάμιξη \[100 mL\] διαλύματος \[ΗΝΟ_3 0,200 Μ\] με \[200 mL\] διαλύματος \[Mg(NO_3)2 0,100 M\] είναι:
257. Το \[pH\] του διαλύματος που σχηματίζεται από την ανάμιξη ίσων όγκων δύο υδατικών διαλυμάτων \[Δ1\] και \[Δ2\] ενός ισχυρού οξέος, τα οποία έχουν \[pH_1 = 5,0\]και \[pH_2 = 4,0\], μπορεί να είναι:
258. Σε τρεις κωνικές φιάλες \[Φ1, Φ2, Φ3\] περιέχονται από \[50 mL\] υδατικών διαλυμάτων \[HCl\], ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] με \[Κ_a ΗΑ = 10^{-6,5}\], ασθενούς οξέος \[ΗΒ\] με \[Κ_a ΗΒ = 10^{-6}\] αντίστοιχα. Όλα τα διαλύματα έχουν ίδια συγκέντρωση και αντιδρούν με στερεό \[ΝaΟΗ\]. Μεγαλύτερη ποσότητα \[ΝaΟΗ\], ώστε το τελικό διάλυμα να αποκτήσει \[pΗ = 7\], στους \[25^οC\], πρέπει να προστεθεί στην:
259. Ο δείκτης \[Β\] είναι μια ασθενής μονοπρωτική βάση με \[K_b = 10^{-5}\]. Η όξινη μορφή του δείκτη έχει κίτρινο χρώμα, ενώ η βασική κόκκινο χρώμα. Με προσθήκη σταγόνων από το δείκτη \[Β\] στο διάλυμα \[Δ\], αυτό αποκτά κόκκινο χρώμα ενώ ο λόγος των δύο μορφών του δείκτη είναι ίσος 1000:1. Το \[pH\] του διαλύματος είναι:
260. Η φαινυλαμίνη έχει \[K_b = 4,3·10^{-10}\] και είναι μια τοξική ένωση που απορροφάται εύκολα από το δέρμα και απαιτείται προσοχή κατά τη χρήση της, γιατί η εισπνοή των ατμών της προκαλεί πονοκεφάλους και ιλίγγους. Η τιμή του \[pH\] στο ισοδύναμο σημείο της ογκομέτρησης \[10 mL\] διαλύματος φαινυλαμίνης \[0,20 Μ\] με πρότυπο διάλυμα \[HCl 0,20 M\] είναι:
261. Υδατικό διάλυμα που περιέχει \[0,27 g\] ενός ασθενούς διπρωτικού οξέος \[Η_2Α\] ογκομετρείται με πρότυπο υδατικό διάλυμα \[0,1 Μ ΝaΟΗ\]. Αν για το πρώτο ισοδύναμο σημείο καταναλώθηκαν \[15 mL\] και για το δεύτερο ισοδύναμο σημείο \[30 mL\] πρότυπου διαλύματος, η σχετική μοριακή μάζα του οξέος είναι:
262. Σε ένα διάλυμα \[NH_4F\], για τις συγκεντρώσεις \[ΝΗ_3\] και \[H_3O^+\] ισχύει:
263. Ένα διάλυμα \[ΝΗ_3 0,1 Μ\] έχει \[pH = 11,5\]. Ένα διάλυμα \[ΝΗ_4Cl 1,0 Μ\] έχει \[pH = 4,7\].Τα δύο διαλύματα είναι στην ίδια θερμοκρασία. Η θερμοκρασία των διαλυμάτων μπορεί να είναι:
264. Σε υδατικό διάλυμα που περιέχει \[CH_3COOH 0,1 M (Κ_a = 10^{-5})\] και \[CH_3COONa 1,0 M\], ο βαθμός ιοντισμού του \[CH_3COOH\] στους \[25^oC\] είναι:
265. Η αντίδραση μεταξύ των οξωνίων που προέρχονται από τον ιοντισμό ενός ισχυρού οξέος και των υδροξειδίων που προέρχονται από τη διάσταση μίας ισχυρής βάσης είναι ταυτόχρονα:
266. Υδατικό διάλυμα \[NaNH_2 10^{-2} M\] έχει \[pH\] ίσο με: (Δίνεται ότι \[K_w = 10^{-13})\].
267. Η παρακάτω γραφική παράσταση απεικονίζει την ογκομέτρηση (στους \[25^οC\]):
268. Υδατικό διάλυμα \[HClO_4\] έχει συγκέντρωση \[10^{-4 }Μ\] και θερμοκρασία \[25^oC\]. Αν το διάλυμα ψυχθεί στους \[15^οC\]:το \[pH\] του διαλύματος :
269. Υδατικό διάλυμα \[HClO_4\] έχει συγκέντρωση \[10^{-4 }Μ\] και θερμοκρασία \[25^oC\]. Αν το διάλυμα ψυχθεί στους \[15^οC\]:το \[pΟH\] του διαλύματος :
270. Κατά την αραίωση διαλύματος ασθενούς οξέος (π.χ. \[HF\]) ο βαθμός ιοντισμού του ασθενούς ηλεκτρολύτη ….(1)…, ενώ ταυτόχρονα η συγκέντρωση των οξωνίων του διαλύματος ….(2)…:
271. Έστω ο πρωτoλυτικός δείκτης \[ΠΜΔΧ18\]. Ο δείκτης αυτός έχει \[K_a = 10^{-5}\]. Ο λόγος της βασικής προς την όξινη μορφή του δείκτη έχει την τιμή 1, αν προσθέσουμε σταγόνες δείκτη σε διάλυμα:
272. Υδατικό διάλυμα \[Δ1 CH_3COOK\] έχει συγκέντρωση \[2 Μ\] στους \[25^°C\]. Για το οξικό οξύ \[(CH_3COOH)\] δίνεται ότι \[K_a = 2∙10^{−5}\] στην ίδια θερμοκρασία. Το διάλυμα αραιώνεται με εννεαπλάσιο όγκο νερού και προκύπτει διάλυμα \[Δ2\]. Η συγκέντρωση των ιόντων \[OH^−\] \[(σε mol/L)\] που προκύπτουν από τον αυτοϊοντισμό του νερού στο διάλυμα \[Δ2\] είναι ίση με:
273. Αναμιγνύεται διάλυμα \[ΗΑ 0,1Μ\] με βαθμό ιοντισμού \[α_1\] και διάλυμα \[ΗΑ 0,4Μ\] με βαθμό ιοντισμού \[α_2\] και προκύπτει τελικό διάλυμα \[ΗΑ\] με βαθμό ιοντισμού \[α_3\]. Θα ισχύει ότι:
274. Όλοι οι ηλεκτρολύτες είναι ιοντικές ενώσεις.
275. Όλες οι ιοντικές ενώσεις είναι ηλεκτρολύτες.
276. Κάθε υδρογονούχα ένωση είναι οξύ, σύµφωνα µε τη θεωρία Arrhenius.
277. Όλα τα οξέα σύµφωνα µε τη θεωρία Brönstend - Lowry είναι υδρογονούχες ενώσεις ή υδρογονούχα ιόντα.
278. Όταν από µια χηµική ένωση αποσπάται υδρογόνο, η ένωση αυτή χαρακτηρίζεται κατά Brönstend - Lowry ως οξύ.
279. Όταν µια χηµική ουσία Α προσλαµβάνει πρωτόνιο µετατρέπεται στην ουσία Β η οποία είναι συζυγής βάση της Α.
280. Ο όξινος ή ο βασικός χαρακτήρας µιας χηµικής ουσίας εξαρτάται από την αντίδραση στην οποία αυτή συµµετέχει.
281. Αµφιπρωτικές είναι οι χηµικές ουσίες οι οποίες αποδίδουν ή προσλαµβάνουν πρωτόνιο, ανάλογα µε το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.
282. Το ιόν οξωνίου δεν είναι δυνατό να συµπεριφερθεί ως βάση κατά Brönsted - Lowry.
283. Η συζυγής βάση οποιουδήποτε οξέος είναι ένα ανιόν.
284. Στο καθαρό νερό τα µισά µόρια συµπεριφέρονται ως οξύ και τα άλλα µισά ως βάση.
285. Με βάση το δεδοµένο ότι το \[ΗΝΟ_2\] είναι ισχυρότερο οξύ από το \[HCN\], προκύπτει ότι το \[ΝΟ_2^-\] είναι ισχυρότερη βάση από το \[CN^-\].
286. Η συζυγής βάση ενός ανιόντος δε µπορεί να είναι ουδέτερο µόριο.
287. Η σταθερά \[Κ_c\] της ισορροπίας \[ΗΑ + Η_2Ο ⇄ Η_3Ο^+ + Α^-\] και η σταθερά ιοντισµού \[Κ_a\] του οξέος \[ΗΑ\] συνδέονται µε τη σχέση \[Κ_α = Κ_c⋅55,55\].
288. Η σταθερά ιοντισµού του οξικού οξέος έχει µία µόνο τιµή.
289. Η συγκέντρωση ιόντων οξωνίου \[x\] κάθε υδατικού διαλύµατος ασθενούς οξέος συγκέντρωσης \[C\] υπολογίζεται από τη σχέση \[K_a = x^2/C\], όπου \[Κ_a\] η σταθερά ιοντισµού του οξέος.
290. Ο ιοντισµός µιας ασθενούς βάσης \[Β\] στο νερό περιγράφεται από τη χηµική εξίσωση \[B + H_2O ⇄ BOH + H^+\].
291. Όταν αραιώσουµε ένα διάλυµα ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] µέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος του η \[[Η_3Ο^+]\] υποδιπλασιάζεται.
292. Όταν αραιώσουµε ένα διάλυµα \[ΗΝΟ_3\] µέχρι να διπλασιαστεί ο όγκος του η \[[Η_3Ο^+]\] υποδιπλασιάζεται.
293. Αν το οξύ \[ΗΑ\] είναι ισχυρότερο από το οξύ \[ΗΒ\], τότε κάθε διάλυµα του οξέος \[ΗΑ\] θα έχει µικρότερο \[pH\] από κάθε διάλυµα του οξέος \[ΗΒ\] της ίδιας θερµοκρασίας.
294. Κάθε ουδέτερο διάλυµα έχει \[pH = 7\].
295. Όταν αραιώνουµε ένα διάλυµα µε προσθήκη νερού το \[pH\] ελαττώνεται.
296. Αν χωρίσουµε ένα διάλυµα \[ΝaOH\] µε \[pH = 12\] σε τρία ίσα µέρη, το κάθε µέρος θα έχει \[pH = 4\].
297. Ένα διάλυµα µε \[pOH = 10\] είναι πιο όξινο από ένα διάλυµα µε \[pH = 5\] της ίδιας θερµοκρασίας.
298. Το άθροισµα των συγκεντρώσεων των ιόντων \[Η_3Ο^+\] και των ιόντων \[ΟΗ^-\] σε κάθε διάλυµα στους \[25^oC\], έχει την ίδια τιµή.
299. ∆ιάλυµα \[NaOH\] συγκέντρωσης \[10^{-7} Μ\] έχει \[pH = 7\], στους \[25^°C\].
300. Κάθε διάλυµα \[CH_3COONa\] έχει \[pH\] µεγαλύτερο από κάθε διάλυµα \[ΝΗ_4Cl\].
301. Με βάση το δεδοµένο ότι διάλυµα \[NaF 0,1 M\] έχει µικρότερο \[pH\] από διάλυµα \[NaCN 0,1 M\] προκύπτει ότι το \[HF\] είναι ασθενέστερο οξύ από το \[HCN\].
302. Όταν σε ένα διάλυµα ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] προστεθεί ένα ισχυρό οξύ ο βαθµός ιοντισµού του οξέος \[ΗΑ\] µειώνεται.
303. Αν διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[NaCl\] σε διάλυµα \[HCl\] η \[[Η_3Ο^+]\] θα ελαττωθεί.
304. Αν προσθέσουµε σε διάλυµα \[HCl\] διάλυµα \[ΝaCl\] η \[[Η_3Ο^+]\] θα ελαττωθεί.
305. Αν διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[NH_4Cl\] σε διάλυµα \[ΝΗ_3\] η \[[ΟΗ^-]\] θα ελαττωθεί.
306. Κατά τη διάλυση, έστω και µικρής ποσότητας οξέος ή βάσεως στο νερό η ισορροπία \[2Η_2Ο ⇄ Η_3Ο^+ + ΟΗ^-\] µετατοπίζεται προς τα αριστερά µε αποτέλεσµα να παρατηρείται αισθητή αύξηση της \[[Η_2Ο]\].
307. Όταν σε ένα διάλυµα \[ΝΗ_3\] προστεθεί µικρή ποσότητα \[ΚΟΗ\], ο ιοντισµός της αµµωνίας µειώνεται, ενώ το \[pH\] του διαλύµατος αυξάνεται.
308. Αν σε διάλυµα \[ΗΝΟ_3\] διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[ΚΝΟ_3\] το \[pH\] παραµένει αµετάβλητο.
309. Όταν σε ένα διάλυµα \[CH_3COOH\] διαλύσουµε µικρή ποσότητα \[CH_3COONa\] το \[pH\] αυξάνεται.
310. Αν διαλυθεί 1 mol \[CH_3COOH\] και 1 mol \[NaOH\] σε νερό προκύπτει ουδέτερο διάλυµα.
311. Ίσοι όγκοι διαλυµάτων \[HCl\] και \[CH_3COOH\] µε την ίδια τιµή \[pH\] στην ίδια θερµοκρασία, απαιτούν τον ίδιο όγκο διαλύµατος \[NaOH\] για την εξουδετέρωσή τους.
312. Σε διάλυμα που περιέχει \[ΝΗ_3\] και \[CH_3NH_2\] έχουμε Ε.Κ.Ι.
313. Σε διάλυμα \[ΝΗ_3\] ρίχνουμε διάλυμα \[NaBr\], άρα ο βαθμός ιοντισμού της \[ΝΗ_3\] αυξάνεται.
314. Κατά την διάλυση \[ΚΟΗ\] σε διάλυμα \[ΝΗ_3\] χωρίς να μεταβληθεί ο όγκος του διαλύματος η \[[ΟΗ^-]\] αυξάνεται ενώ η \[[ΝΗ_4^+]\] μειώνεται.
315. Όταν σε υδατικό διάλυμα \[CH_3COOH\] προστίθεται υδατικό διάλυμα \[NaCl\], το \[pH\] αυξάνεται.
316. Σε ρυθμιστικό διάλυμα \[ΗΑ C M\] και \[NaA C M\] το \[pH\] στους \[25^οC\] είναι οπωσδήποτε μικρότερο του 7.
317. Το \[pH\] διαλύματος που περιέχει το ασθενές οξύ \[ΗΑ\] σε συγκέντρωση \[C M\] και το άλας του ασθενούς οξέος \[NaA\] με την ίδια συγκέντρωση \[C M\], είναι αδύνατο να έχει \[pH = 8\] στους \[25^οC\].
318. Το σημείο της ογκομέτρησης όπου έχει αντιδράσει πλήρως η ουσία με ορισμένη ποσότητα του πρότυπου διαλύματος λέγεται τελικό σημείο ή πέρας της ογκομέτρησης.
319. Προσθήκη διαλύματος \[KCl]\ σε διάλυμα \[HCl\] υπό σταθερή θερμοκρασία οδηγεί σε αύξηση του \[pH\] και αύξηση του βαθμού ιοντισμού του οξέος \[HCl\].
320. Η αραίωση υδατικού διαλύματος μονοπρωτικού οξέος \[ΗΑ\] με νερό προκαλεί πάντοτε αύξηση του βαθμού ιοντισμού του \[ΗΑ\].
321. Ένα υδατικό διάλυμα \[HCl\] συγκέντρωσης \[10^{-8} Μ\] στους \[25^οC\] έχει \[pH = 8\].
322. Ο βαθμός ιοντισμού του ασθενούς οξέος \[ΗΑ\] είναι 0,4 σε υδατικό διάλυμα ενώ του οξέος \[ΗΒ\] σε υδατικό διάλυμα ίδιας θερμοκρασίας είναι 0,6, άρα το \[ΗΒ\] είναι ισχυρότερο οξύ.
323. Υδατικό διάλυμα \[CH_3OH\] έχει \[pH > 7\] στους \[25^οC\].
324. Προσθήκη αέριας αμμωνίας σε διάλυμα \[NH_4Cl\] χωρίς μεταβολή του όγκου και με σταθερή τη θερμοκρασία οδηγεί σε αύξηση του \[pH\].
325. Με προσθήκη μικρής ποσότητας στερεού \[KF\] σε υδατικό διάλυμα \[HNO_3\], όγκου \[V = 1 L\] και συγκέντρωσης \[C=1 M\], υπό σταθερή θερμοκρασία και σταθερό όγκο, το \[pH\] του διαλύματος αυξάνεται.
326. Διαθέτουμε ρυθμίστικό διάλυμα ορισμένου όγκου που περιέχει το ασθενές μονοπρωτικό οξύ \[ΗΑ\] και το άλας του \[ΝaA\] σε ίσες συγκεντρώσεις. Αν το διάλυμα αυτό αραιωθεί σε διπλάσιο όγκο και σε σταθερή θερμοκρασία, τότε το \[pH\] του διαλύματος και ο βαθμός ιοντισμού του \[ΗΑ\] δεν μεταβάλλονται (επιτρέπονται οι γνωστές προσεγγίσεις).
327. Διάλυμα άλατος \[ΝΗ_4A\] αραιώνεται σε σταθερή θερμοκρασία και δεν παρατηρείται μεταβολή του \[pH\] του διαλύματος, άρα το οξύ \[ΗΑ\] είναι ισχυρό οξύ.
328. Έχουμε δύο υδατικά διαλύματα δύο μονοπρωτικών οξέων \[ΗΑ\] και \[ΗΒ\], και τα δύο με συγκέντρωση \[C M\], στην ίδια θερμοκρασία, με το \[ΗΑ\] να είναι ασθενές και το \[ΗΒ\] να είναι ισχυρό οξύ. Τότε για την πλήρη εξουδετέρωση του καθενός από πρότυπο διάλυμα \[C΄ M NaOH\] απαιτείται ίδιος όγκος διαλύματος της βάσης.
329. Έχουμε δύο υδατικά διαλύματα δύο μονοπρωτικών οξέων \[ΗΑ\] και \[ΗΒ\], και τα δύο με την ίδια τιμή \[pH = 4\], στην ίδια θερμοκρασία, με το \[ΗΑ\] να είναι ασθενές και το \[ΗΒ\] να είναι ισχυρό οξύ. Τότε για την πλήρη εξουδετέρωση του καθενός από πρότυπο διάλυμα \[C΄ M NaOH\] απαιτείται ίδιος όγκος διαλύματος της βάσης.
330. Για την εύρεση του ισοδυνάμου σημείου διαλύματος \[NH_4Cl\] άγνωστης συγκέντρωσης με πρότυπο διάλυμα \[NaOH\], ο κατάλληλος δείκτης είναι το ερυθρό του Κογκό με \[pK_a = 4\].

    +30

    CONTACT US
    CALL US